TV | Louie verbaast, verrast, ontroert (en wordt vervolgd)


Louie1

Louis CK is bij de meeste mensen inmiddels bekend als stand up comedian, met een lijst succesvolle shows en HBO-optredens achter zijn naam. Maar hij begon zijn carrière als scenarist en regisseur waarbij hij veel samenwerkte met de andere komiek Chris Rock. Hij werkte zich op tot een innovatieve komiek, onder andere door het aanbieden van kaartjes voor zijn shows en downloads van zijn dvd’s vanaf zijn website zonder gewin van tussenpersonen; een revolutie in comedy.

Louis CK probeerde al eens eerder, onder de vlag van HBO, een sitcom te lanceren, genaamd Lucky Louie. Het was het format (o.a. gefilmd voor een live publiek) en de creatieve beperkingen (niet alles wat Louis wilde laten zien werd door HBO toegestaan) die hij tegenkwam die maakten dat Lucky Louie al na één seizoen gecanceld werd. Het zou vier jaar duren voordat Louis wederom een poging zou wagen.

In 2010 ondernam hij dus die tweede poging met Louie, welke werd opgepikt door het FX netwerk. Louie werd geschreven, geregisseerd en geproduceerd door Louis zelf, wat hem een ongekende mate van creatieve vrijheid bracht. En dat is terug te zien. De show is een hoogtepunt van de hedendaagse (komische) televisie. Louis en Louie excelleren.

Van de lach naar de ontroering
Het lukt Louis moeiteloos om je mee te nemen in een waanzinnig absurde situatie waarna hij je moeiteloos, in één adem, tot tranen toe weet te ontroeren. Zo zijn de gesprekken met zijn collega komieken hilarisch, pijnlijk, schrijnend en onwijs grappig. Wat te denken van de ronde-tafel-gesprekken tijdens een avondje pokeren? Met name het gesprek over masturberen levert niet alleen een grappige scene op, het is de basis van een hilarische aflevering. Een ander voorbeeld: Todd Barry heeft de rol om telkens Louis omlaag te halen en te vernederen, maar op een dusdanige wijze dat je aan het einde van de scene snapt dat het een grap was. Todd Barry, gespeeld door Todd Barry, speelt deze rol overigens met verve, wat de beledigingen en het schrijnende gevoel bij de kijker des te intenser maken.

De verschillende verhaallijnen zijn gebaseerd op het leven van Louis zelf, wat ze een emotionele diepgang geeft. Zo speelt Louis een alleenstaande komiek met twee kinderen (gespeeld door Hadley Delaney en Ursula Parker) die goed contact heeft met z’n ex-vrouw (gespeeld door Susan Kelechi Watson) (en haar vriend). Hij probeert te daten, wat niet altijd lukt. Hij probeert een goede vader te zijn, wat heel vaak wel lukt. Maar in dit alles, van de eerste dates tot de ontwikkeling die zijn dochters en die hij als vader doormaakt, zit een pregnante eerlijkheid en oprechtheid. Het maakt dat je gefascineerd blijft kijken, en dat Louis je haast moeiteloos meeneemt van een absurde situatie naar een ontroerende scene waarin hij zijn dochters belangrijke lessen over het leven probeert te bij te brengen. Ook de scene waarin hij zijn ex-vrouw en dochters gaat redden terwijl er een storm over de stad raast is hartverwarmend.

In de serie ontwikkelt Louis een interessante relatie met een alleenstaande moeder, Pamela (gespeeld door Pamela Adlon). Hun kinderen zitten op dezelfde school. Hij, Louis, is een gevoelige man die zijn emoties probeert te uiten. Zij, Pamela, is een grofgebekte vrouw die haar emoties probeert te verhullen. In dit samenspel bouwen de twee een relatie op die niet alleen vier seizoenen lang boeit, maar die na de ontwikkelingen in het vierde seizoen, je doet uitkijken naar wat er in seizoen vijf gaat gebeuren.

Louis en Pamela in een fantastische scene waarin zij samen naar een museum gaan waarin hedendaagse kunst is tentoongesteld

Louis en Pamela in een dolkomische scene waarin zij samen naar een museum gaan waarin hedendaagse kunst is tentoongesteld

Memorabele scenes
Louie staat bol van de scenes die je bijblijven, nog weken nadat je deze hebt gezien. Zo is er een aflevering waarin Jerry Seinfeld Louis belt voor een gunst. Jerry organiseert een benefietavond voor een stel rijkelui, en zijn openingsact heeft afgebeld. Louis accepteert, en vanaf dat moment ontspint zich een aflevering waarbij de lach regelmatig zal rollen. Een klassieke aflevering durf ik dat zeker al te noemen.

Maar de meest memorabele aflevering van Louis is, op persoonlijke titel geschreven, die met Robin Williams. In deze aflevering gaat Louis naar een begrafenis van iemand die hij eigenlijk helemaal niet mocht, maar die hij ooit heeft beloofd zijn begrafenis bij te wonen. Louis staat daar alleen, totdat Robin komt aangelopen. Robin had de overledene hetzelfde beloofd. De heren spreken nauwelijks met elkaar, maar gaan, ter nagedachtenis, naar een stripclub. De stripclub waar de overledene vrijwel dagelijks kwam. De scene die zich daar ontrolt deed me de tranen over de wangen lopen en is een van mijn favoriete komische scenes aller tijden.

Mijns inziens een van de grappigste scenes die ik in lange tijd heb gezien: Robin en Louis ontmoeten elkaar op de begrafenis van iemand die zij eigenlijk helemaal niet mochten.

Mijns inziens een van de grappigste scenes die ik in lange tijd heb gezien: Robin en Louis ontmoeten elkaar op de begrafenis van iemand die zij eigenlijk helemaal niet mochten.

Louis lijkt te hebben begrepen wat komische situaties nog grappiger worden wanneer je in een dramatische of tragische context plaatst. De lach in een slapstick scene is heel anders dan die van een compleet mislukte eerste date. En deze verstandshouding is geweldig uitgewerkt in Louie. Omdat de acteurs en verhaallijnen bijzonder geloofwaardig zijn maakt dat de drama scenes zoveel meer overtuigend. En dat leidt er weer toe dat de komische scenes niet alleen grappig zijn, maar dat deze meer dan eens een ontlading veroorzaken bij de kijker.

Het is een innige dans tussen de lach en de traan die perfect werkt en die Louie de fantastische serie maakt die het is. Louie verbaast, verrast, ontroert en wordt vervolgd met een vijfde seizoen met zeven afleveringen. In de lente van 2015 kunnen we weer genieten.

TV | Recensie True Detective


Man is the cruelest animal

TD1

In het broeierige, plakkerige klimaat van het zuiden van de Verenigde Staten van Amerika geraken twee detectives een seriemoordenaar op het spoor. Al snel blijkt dat de zaak veel gecompliceerder is dan ze hadden kunnen vermoeden. De zaak ligt diepgeworteld in de samenleving  en cultuur van Louisiana. De moorden zijn doordrongen van satanische invloeden en occulte rituelen.
We volgen detectives Hart en Cohle (‘Rust’) gedurende een periode van 17 jaar, waarin zij proberen de zaak op te lossen. Flashbacks worden opgeroepen tijdens een ondervraging in het heden door twee van hun collega’s. Door die mozaïek van tijd leren we steeds meer over de zaak en over Cohle en Hart.

TD3

Hart, gespeeld door Harrelson, is een familieman. Hij brengt het liefste tijd door met zijn gezin, zijn vrouw en twee dochters. Helaas leren we al snel dat die huiselijke sfeer een façade is. Rust, daarentegen, is de einzelganger, de loner.

Na de finale van Breaking Bad waren televisierecensenten het met elkaar eens: de serie was niet alleen het beste wat de afgelopen jaren op televisie was vertoond, het zou schier onmogelijk worden om deze serie te doen vergeten.

True Detective doet vele recensenten terugkomen op die beweringen.

Niet dat de serie Breaking Bad naar de kroon steekt, dat zowel afbreuk doen aan Breaking Bad als te veel eer zijn voor True Detective. Sterker nog: het zou niet eens eerlijk zijn om deze twee series met elkaar te vergelijken. In Breaking Bad zien we een scheikunde leraar het verkeerde pad op gaan (met overigens ‘goede’ motieven). Met Breaking Bad hebben de schrijvers geprobeerd om de protagonist te veranderen in de antagonist (zonder dat u hem in de steek laat in die ontwikkeling). Van held naar anti-held.
In True Detective zien we twee rechercheurs die een moordzaak proberen op te lossen. U leeft vanaf het begin mee met de rechercheurs, met als doel om de zaak tot een goed einde te brengen. De dader moet gestraft worden en het middel daartoe zijn Cohle en Hart.

TD1 - sfgate.com

True Detective is een eerbetoon aan film noir, aan de gelijknamige magazine reeks die liep van 1924 tot en met 1995 en aan pulp detective verhalen. Maar vooral aan de term die u na het zien van deze serie niet snel zult vergeten: Southern Gothic (Southern Gothic is een gothic genre dat exclusief plaats vindt in het zuiden van Amerika).

En wat voor eerbetoon.

De sfeer beklijft, als zweetdruppels op een warme zomerdag die over je huid kruipen. Dat wordt niet in de laatste plaats belichaamt door de rollen van Woody Harrelson en Matthew McConaughey. Hoewel beiden een fantastische rol spelen, is het met name de laatste die, mijns inziens, de rol van zijn leven neer zet (nee, ik heb zijn oscar winnende rol uit Dallas Buyers Club nog niet gezien). Matthew overtuigt, Matthew is meeslepend, Matthew ìs detective Rust. Als hij zijn sigaret rookt, proef je de nicotine. Je ziet de rooksliert in je woonkamer kringelen.

Matthew en Woody pakken je hand en leiden je een moeras in Louisiana in. En hoewel je beide langzaam loopt, ben je al tot je middel weggezonken voor je het door hebt.

Verhaal, spanningsbogen, karakterontwikkeling
De serie bestaat uit 8 afleveringen, waarvan iedere aflevering een uur duurt. De spanningsboog is duidelijk zichtbaar. De eerste zeven afleveringen zien we door de ogen van Rust en Cohle. In de laatste aflevering wordt dit perspectief verschoven naar dat van de moordenaar. Daarmee beseffen we als kijkers terdege dat er iets bijzonders gaat gebeuren, dat er een apotheose zal volgen.

Terug naar het begin.

Want er zijn nog enkele kleinere verhaallijnen (welke het cement vormen voor het eigenlijke verhaal). De grootste daarvan is de relatie tussen Hart en Cohle. De gebeurtenissen en hun daden leiden naar een confrontatie tussen de twee, die tot een spectaculaire climax leidt in aflevering zes. Wij, de kijkers, zien dat zijn daden indirect hebben geleid tot deze confrontatie.

Hart is de familieman. Nu ja, een zelfverklaard familieman, want Hart heeft moeite met monogamie.
Cohle, daarentegen, de einzelganger, heeft een heel ander soort privéleven. Het grootste deel van het verhaal is hij alleen (slechts eenmaal zien we hem in een relatie met een vrouw).

TD2

Beide heren eindigen ook alleen, en met meer gemeen dan zij in de serie ooit hebben gehad. Als symbool voor de strijd die ze hebben moeten leveren en de opofferingen die ze hebben moeten brengen. Hoewel ze verschillen van karakter en persoonlijkheid, eindigen de heren dichter bij elkaar dan ze in de zeventien jaren die aan dat moment vooraf gingen, zijn geweest.

De serie kent afleveringen van een uur, wat betekent dat er de tijd wordt genomen om het verhaal te vertellen. Dat zien we terug in karakterontwikkeling, in het verloop van het verhaal en zelfs in de shots die worden gemaakt van het landschap. Het is  een terugkeer naar de originele mini-serie, waarin een verhaal wordt verteld in acht (maximaal zestien) afleveringen. Door de lengte en de tijd die voor het verhaal wordt vrijgemaakt, worden zowel karakters als het verhaal uitgediept. Producent (en bedenker) Nic Pizzolatto gebruikt die tijd uitstekend. Nergens wordt het verhaal versneld, voor iedere wending of nieuwe ontwikkeling wordt de tijd genomen.
Het heeft iets tegenstrijdigs, het heeft een paradox in zich, zo u wilt. Juist door het langzame tempo wordt je gegrepen door het verhaal.

Aflevering 1: The Long Bright Dark
Aflevering 2: Seeing Things
Aflevering 3: The Locked Room
Aflevering 4: Who Goes There
Aflevering 5: The Secret Fate Of All Life
Aflevering 6: Haunted Houses
Aflevering 7: After You’ve Gone
Aflevering 8: Form And Void

Camerawerk en verfilming
De serie wordt gekenmerkt door de traag bewegende vergezichten over het landschap van Louisiana. De plantages, de eenzame boom in het midden van een vlakte, de vervallen huizen met afgebladderde verf, alles wordt rustig opgenomen en vastgelegd. Het draagt bij aan de sfeer en aan de tempo van het verhaal.

De vierde aflevering kent een cinematografisch hoogtepunt, dat zijn weerga niet kent.

Cohle is bezig als undercover agent om een motorbende te infiltreren. Een van de leden heeft cruciale informatie over een verdachte waarnaar Cohle en Hart op zoek zijn. Nu is het mogelijk om deze scene te beschrijven, maar dat zou in geen honderd jaar recht doen aan de ongelooflijke prestatie die hier is geleverd. Ik wil u enkel vragen te letten op: het gebruik van figuranten, de politiehelikopter, de politiewagens, de camerastandpunten (camera lijkt nauwelijks stil te staan). Er is niet geknipt of geplakt en dat maakt dat dit alles samenvalt in een werkelijk betoverende scene:

Het licht wint
Exemplarisch voor de serie is dat de samenwerking voor en achter de schermen uitstekend verloopt, iets wat in bovenstaande scene tot uiting komt. Producers Fukunaga en Pizzolatto vullen elkaar net zo goed aan, als dat Harrelson en McConaughey dat doen. De sterrencast en sterrencrew maken dit tezamen tot een fonkelende en originele serie.

Koekje van eigen deeg


Rutger Castricum is Neerlands meest vervelende interviewer. Punt. En hoewel er iets voor te zeggen is dat hij met zijn manier van interviewen opvallende quotes boven haalt en mensen, zichtbaar, tergt, heb ik er als persoon en als journalist weinig goede woorden voor over.
Maar tegelijkertijd moet ik toegeven dat dat brutale waarmee hij mensen benadert ook wel iets aantrekkelijks heeft. Het levert dezelfde soort televisie op als met bijvoorbeeld Ali G, Borat en The Office: de plaatsvervangende schaamte leidt tot een opgelucht lachen. Met het verschil dat wat Rutger doet, naar we aannemen, wel echt is en niet in scene is gezet.
Neemt niet weg dat het ook wel eens leuk is om te zien dat de rollen worden omgedraaid. Dat meneertje Castricum, die van schofferen en beledigen zijn werk heeft gemaakt, een koekje van eigen deeg krijgt. Deze week was het dan eindelijk zo ver. In De Wereld Draait Door krijgt hij ervan langs van Felix Rottenberg, Frenk van der Linden (de beste interviewer van Nederland op dit moment) en Jan Mulder, die met zijn drieeen een front vormden tegen Castricum.
Maar ook die aanval kon Castricum pareren door aan Van der Linden te vragen: ‘Wie ben jij ook alweer?’. Omdat het grote publiek wat minder goed bekend is met Van der Linden, maakte hij daar wel een goed punt. Maar toch, het deed me goed om te zien dat Rutger het wel moeilijk had. Je kan je nog zo cool opstellen en doen alsof er niets aan de hand is, maar het gezweet van Rutger verraadde meer dan hij had willen prijsgeven. Ik hoop dat dat koekje van eigen deeg een zure nasmaak had.

Mart Smeets heeft toch gelijk


Het is niet leuk om toe te moeten geven dat ’s Neerlands grootste ego ook wel eens gelijk heeft, maar Mart Smeets had een punt toen hij in op een verloren zondag Eva Jinek (en Matthijs van Nieuwkerk) voortvloeisels van de auto-cue generatie noemde.
En terecht, want wat gebeurde er gisterenavond? De auto-cue haperde bij De Wereld Draait Door. Natuurlijk zou Matthijs Matthijs niet zijn als hij zich uit de situatie zou redden met zijn ontwapenende eerlijkheid (bedoelt om zijn hachje te redden, maar toch). Heeft Mart Smeets toch een beetje gelijk.
Een beetje.

In het nieuws 2


Occupy
De beweging Occupy Wall Street heeft zich al enkele weken verschanst op het grasveld vlakbij Wall Street. Maar voor vanmiddag heeft de eigenaar van het park een grote schoonmaakactie aangekondigd. Nog nooit heb ik iemand gezien die zo subtiel een groep mensen voor afval uitmaakt. De demonstranten, zo werd op het nieuws verteld, maken zich op voor de confrontatie. Op de vraag hoe ze een veegmachine te lijf gaan, antwoordde een demonstrant: “Op dezelfde manier dat we die fatcats van Wall Street te lijf gaan: gewoon van een afstandje staan schreeuwen! Dat zal ze leren!”
Wordt vervolgd.

Honkbal
De Nederlandse pers geeft er geen flikker om, en het is bijna onmogelijk om ergens beelden ervan van het internet te plukken, maar onze Nederlandse honkballers zijn bezig aan een historische reeks. We hebben de 35-voudig wereldkampioen Cuba al met 4-1 opzij gezet, wat een klein wonder mag heten. We staan dus in de finale, en het is voor het eerst in, pak ‘m beet, 60 jaar dat er een Europees land in de finale staat. Een fantastische prestatie die we op z’n Nederlands verslaan: durf je je hoofd boven het maaiveld uit te steken, dan negeren we je dood. Wij wensen de honkballers alle succes toe, en dat ze in de finale een stokje zullen steken voor een overwinning van de tegenstander.

Geert Wilders
Onze peroxideblonde babbel(onder)buik laat weer een ademzucht horen, en direct loopt schrijvend, filmend en opnemend Nederland achter hem aan. Ditmaal is het nieuws van de dag dat Geert verwacht dat de regering volgend jaar onder druk komt te staan. Hij denkt dat de samenwerking tussen de PVV en de regering moeizamer zal gaan verlopen.
Allereerst komt dit mij voor als zijnde een dreigement. Nu al een voorschot nemen op iets waarvan je geen enkele weet hebt (of heeft Geert zijn glazen bol in zijn haar verstopt?), is niet realistisch. En als dan een doemscenario wordt gelezen in de blaadjes onder in zijn kopje thee, kunnen we dat niet anders duiden dan dat het een dreigement is. Maar wel eentje die Geert maar al te graag na komt. Want dat hij schijt heeft aan alles en iedereen moge inmiddels wel duidelijk zijn. De minister-president, die hij moet gedoogsteunen, toeschreeuwen dat hij even normaal moet doen, zegt, in de beschaafde omgangsvormen die men in de Tweede Kamer hanteert, meer dan genoeg. Ik heb vanavond een verjaarsdagfeestje, alwaar het onderbuikgevoel van Nederland weer ruimschoots vertegenwoordigd zal zijn. Als blijkt dat men de regering beu is dan is de self-fullfilling prophecy van Wilders nu al uitgekomen, en zal ik dat vanavond ongetwijfeld te horen krijgen.

Willem Holleeder
De Neus doet ook zijn best om vanuit het gevang van zich te laten horen. Zo dreigde hij eerder deze week een nieuw te verschijnen film aan te klagen, omdat die aan zijn persoon geen recht zou doen. Wat natuurlijk vreemd is, want hoe doe je wel recht aan iemand als Holleeder? Door hem minder mensen te laten afpersen of vermoorden dan hij in werkelijkheid heeft gedaan?
En vandaag werd tevens bekend dat het lijk dat in de kofferbak van de afgebrande auto in Oirschot werd gevonden, het lichaam van de voormalige lijfwacht van Holleeder bleek te zijn. Hoe die daar is gekomen en waarom hij onderdeel was van een ietwat uit de hand gelopen barbeque, is voor velen een raadsel.

Richard Gere
De acteur werd vandaag doodverklaard. Zijn acteerprestaties zijn dat al jaren, maar nu ging het gerucht dat ook de acteur zelf het loodje had gelegd. Maar helaas, niets bleek minder waar. Gere, die bekend staat om twee gezichtsuitdrukking, werd door een Britse radiopresentator doodverklaard, toen Shane O’Conner, zoals de discjockey heet, zijn luisteraars vroeg te reageren op zijn dood. Hij bedoelde, zo verklaarde hij achteraf, Patrcik Swayze, die twee jaar geleden aan keelkanker overleed, en niet Richard Gere. “Maar op de een of andere manier schakelen mijn hersenen als ik aan Patrick Swayze denk, naar Richard Gere.” Wij op de redactie zijn ook erg teleurgesteld in de Brit, met name omdat het nieuws niet waar bleek te zijn.

Dutch MTV Awards
Als je werkelijk wil weten hoe groot de invloed van debiel Nederland is, dan hoef je maar te kijken naar de winnaar van de Dutch MTV Awards: Ben Saunders. Deze wandelende reclameposter voor tattooshops nam gisterenavond de prijs voor beste Nederlandse artiest mee naar huis. De Jeugd Van Tegenwoordig of Afrojack had deze natuurlijk moeten winnen, maar omdat daar vooral mensen naar luisteren die na hun derde heisje al niet meer van de bank kunnen komen, laat staan naar hun laptop kunnen kruipen om te stemmen, werd het toch Ben Saunders. Tekstueel en muzikaal zijn de DJVT vele malen beter. En Afrojack heeft op zijn 24e al samengewerkt met alle grote popartiesten die op dit moment de hitlijsten bestieren. Saunders kan misschien hier en daar een noot raken, maar wat hij vooral mee heeft, is dat smsend Nederland al eens massaal voor hem in de telefoon klom. Die debielen hebben nu ook hun stem laten horen. We willen afsluiten met de mededeling dat deze redactie Ben Saunders de prijs volledig niet gunt.

Schaarste


Grote schaarste = hoge prijs

Een economische wet stelt dat schaarste een van de belangrijkste elementen is bij het vaststellen van de prijs van een product. Hoe kleiner het aanbod van het product, hoe hoger doorgaans de prijs is. Hoe groter het gebrek, hoe hoger de prijs die je moet betalen. Dit wordt ook wel absolute schaarste genoemd. Er is nog een tweede soort: relatieve schaarste. Dit wordt bepaald door de hoeveelheid productiemiddelen en tijd die besteed worden aan het maken van een product.

Hoe erg, vraag ik mij dan af, is de schaarste voor topmanagers? Ik zag zojuist een reclame voor het programma Topmanager gezocht, en ik dacht hieruit twee conclusies te destilleren. Ten eerste moet dus het aanbod aan topmanagers miniem zijn, en is dat aanbod vele malen kleiner dan de vraag naar hen. Ten tweede zijn er mensen (programmamakers, juryleden) bereid om er productiemiddelen en tijd aan te besteden om dit gat te dichten. Waarom anders zou men dit programma maken, en uitzenden?

Hebben we alle topmanagers uitgekocht na de bankencrisis? Zijn die topmanagers na hun bonussen gaan rentenieren op een tropisch eiland?

En wie gaat hier naar kijken? Want uiteraard hebben de programmamakers ook hun eigen visie op vraag en aanbod, want zij vermoeden dat de Nederlandse kijker een schaarste voelt in dit soort exhibitionistische sollicitaties in extremis.

Behalve dan Holland’s Next Topmodel, Onder Wibi’s Vleugels, Masterchef, Op Zoek Naar Mary Poppins, Op Zoek Naar Zorro, en weet ik veel wat nog meer waar mensen plots naar op zoek zijn.

Maar ik vermoed dat de vraag van de Nederlandse kijker naar televisieprogramma’s met een zweem van inhoud niet het aanbod van verstandelijke vermogens van de omroepen om dit soort programma’s te maken overstijgt.

Dat vind ik een gebrek.