Halve finales EK 2012


Portugal – Spanje 0-0 (0-0) 2-4 na strafschoppen

Spanje kende een sterke start van de wedstrijd en zeker voor rust had de ploeg veel balbezit, zoals iedere wedstrijd van Spanje op dit EK. Maar het lukte Spanje niet om het balbezit uit te betalen in doelpunten. Doordat Portugal vroeg en scherp stoorde, kwam Spanje nauwelijks aan scoringskansen toe. Spanje werd alleen gevaarlijk met enkele afstandsschoten.

De voetballiefhebbers werden niet verwend deze wedstrijd, want in de tweede helft zakte de wedstrijd volledig weg. Spanje leek enorm angstig te worden zodra Nani en Cristiano Ronaldo de bal kregen, ook al deden ze er zelden iets gevaarlijks mee.
Het werd duidelijk dat gaandeweg de eerste helft de angst om de finale te missen beide ploegen in de greep nam. Pas op het einde van de tweede helft lukte het Ronaldo om weer even gevaarlijk te worden, maar net als twee vrije trappen die hij eerder die wedstrijd nam, schoot hij ook die bal over het doel van Spanje.

Pas in de verlenging die volgde na de reguliere negentig minuten speeltijd kwam Spanje een beetje los. Het leek erop dat de ene helft van het Iberische schiereiland er alles aan wilde doen om penalty’s te voorkomen. Met name Iniesta, maar ook Jesus Navas, waren dichtbij een doelpunt. De angst van Spanje voor penalty’s bleek echter ongegrond. Xabi Alonso miste voor de Spanjaarden, maar ook twee Portugezen (Joao Moutinho en Bruno Alves) misten vanaf elf meter, waardoor Spanje de eerste finalist van het EK 2012 werd.

Duitsland – Italië 1-2 (0-2)

Wat een verschil was deze wedstrijd vergeleken met de eerste halve finale die een dag eerder werd gespeeld. Het was duidelijk dat beide ploegen wilden winnen en dat straalde de 22 spelers uit. Het was Duitsland dat vanaf het begin aandrong en enkele goede kansen creeerden. Andrea Pirlo moest zelfs redding brengen op de lijn met zijn arm, nadat keeper Buffon was verslagen. Maar de scheidsrechter zag de vermeende handsbal niet en Italië kon weer hergroeperen. Nog voordat de neutrale kijker de kans kreeg om te denken dat Duitsland de finale zou halen, was daar enfant terrible Mario Balotelli. De veel bekritiseerde spits met zijn onnavolgbare gedrag kopte na twintig minuten een voorzet vrij gemakkelijk in, doordat zijn directe tegenstander weigerde hem goed te dekken.
Daarna leek Duitsland zoekende. Mario Balotelli kende echter geen genade toen Montelivio hem wegstuurde halverwege de speelhelft van Duitsland. Balotelli dacht slechts een fractie van een seconde na en gaf de bal zoveel kracht mee dat hij het net welhaast uit het doel schoot. De bal vloog in de kruising, en de gele kaart voor Balotelli nadat hij zijn shirt uittrok bij het juichen nam hij op de koop toe.
Toen gebeurde er iets wat we dit toernooi nog niet hebben gezien: Duitsland leek volkomen de weg kwijt. Italië bleef als een hecht team opereren, met aan de basis daarvan Andrea Pirlo. De man leek werkelijk alles goed te doen. Passen, schijnbewegingen, kapbewegingen, steekpassen, loopacties, alles wat Pirlo deed was goed gisteren. De oude meester nam daarmee nog maar eens, voor de zoveelste keer dit seizoen, wraak op zijn voormalige club AC Milan die hem eind vorig seizoen wegstuurde omdat hij te oud zou zijn.
Pirlo loopt bij al zijn acties zo slim, dat hij zelfs op zijn leeftijd nog makkelijk mee kan komen in het huidige voetbal.
In de tweede helft was het voor Duitsland alles of niets. De aansluitingstreffer had idealiter in het begin van de tweede helft moeten vallen, maar dichterbij dan het raken van de lat kwam Duitsland niet. Italië leek geen enkel moment werkelijk in de problemen, en de ploeg bleef voetballen met een teamgeest die waarschijnlijk bij geen enkel land zo sterk is als bij hen.
In de laatste tien minuten kreeg Italië enkele behoorlijke kansen om uit te lopen naar 0-3, maar het was middels een gelukkig gekregen penalty Duitsland dat drie minuten voor het einde nog 1-2 maakte. Het werd nog even spannend, maar eigenlijk was het wel duidelijk: Italië was de betere ploeg en gaat verdiend door naar de finale van het EK 2012.

Finale EK 2012

Spanje – Italië

Advertenties

Kwartfinales EK 2012


Tsjechië – Portugal 0-1 (0-0)

Het was zaak voor Tsjechië om het Portugese wonderkind Ronaldo aan banden te leggen, en in de eerste kwartfinale van het EK 2012 lukte dat in het begin van de wedstrijd heel aardig. Nani lag aan banden bij linksback Limbersky waardoor het gevaar van de Portugezen in het begin al spoedig in de kiem gesmoord werd.
Dat veranderde gaandeweg de eerste helft. Ronaldo kreeg steeds meer ruimte en vrijheid, en kon zich met groter wordend gevaar steeds meer onderscheiden.
Zo ging een vrije trap net over en ook een mooie omhaal trof geen doel. De mooiste actie bleef echter uit tot in de laatste minuut van de eerste helft. Ronaldo kreeg de bal in het strafschopgebied aangespeeld, nam knap aan en schoot uit de draai op de paal.
Na rust ging Portugal door waar het aan het einde van de eerste helft was gebleven. Maar nu was het niet alleen Ronaldo die kansen kreeg (via vingertoppen van Cech wederom een bal op de paal), maar ook Hugo Almeida (net over gekopt) en Joao Moutinho (afstandsschot) werden gevaarlijk voor het Tsjechische doel. Na de vele aanvallende impulsen leek de Portugese storm te bedaren, en leek het duel af te stevenen op een gelijkspel. Maar wie anders dan de Portugese held Ronaldo besliste het duel zo’n tien minuten voor tijd. In die tien minuten kwam Tsjechië geen moment nog in de buurt van het Portugese doel, waardoor donderdag de eerste ploeg van de halve finales bekend was.

Duitsland – Griekenland 4-2 (1-0)

Duitsland is voor ondergetekende op het moment de enige ploeg met de kwaliteiten en het teamspel om het kampioen Spanje lastig te maken. Dat werd eens te meer duidelijk tegen het onthutsend zwakke Griekenland.
De Grieken konden immers bouwen op een verdediging die in kwalificatiereeks opvallend vaak de nul hield. Ook kregen de Grieken maar heel weinig doelpunten tegen in die kwalificatie, waardoor de wedstrijd op voorhand een eenzijdige loopgravenoorlog zou worden. Met Duitsland in het offensief, en de Grieken ingemetseld in de verdediging.
De Griekse keeper, de vanuit alle hoeken ballen op zich af zag komen, oogde vrij onzeker. Dat vuurde de Duitser alleen nog maar meer aan. Het duurde echter bijna veertig minuten voordat de Duitser scoorden, wat toch een klein wonder mocht worden genoemd.
Na de rust gebeurde er iets wat niemand had verwacht, hoewel de Grieken dat bijna iedere wedstrijd doen waarin ze achter komen: ze scoorden de gelijkmaker. Een snelle, goed uitgevoerde counter stelde oud-Heerenveen speler Samaras in de gelegenheid om de 1-1 binnen te frommelen. Opvallend moment volgde direct daarop, toen Neuer het been van Samaras nog even leek vast te pakken.
De Griekse vreugde was echter van korte duur. Khedira schoot snoeihard de 2-1 binnen, waardoor de Grieken weer terug bij af waren. Dat eerste Duitse doelpunt in de tweede helft gaf het startsein voor een klein kwartiertje van doelpunten maken. In minder dan vijftien minuten tijd liepen de Duitsers doodsimpel uit naar een 4-1 voorsprong.
Ze weigerden echter de Grieken volledig kapot te spelen, en gaven de voormalig Europees kampioen zodoende nog de eer van een treffer: een ongelukkige handsbal van Boateng zorgde ervoor dat Salpingidis de penalty mocht benutten. Maar er overheerste maar één gevoel na afloop: de gretigheid, de passie en de wil om te winnen waarmee de Duitsers dit toernooi spelen. Wat ondergetekende betreft na Spanje dé ploeg die Europees kampioen kan worden.

Spanje – Frankrijk 2-0 (1-0)

Vooraf werd gesproken over de mooiste kwartfinale van het toernooi. Twee grootmachten tegen over elkaar, dat kan alleen maar vuurwerk en spektakel opleveren. Niets was minder waar.
Toegegeven, het spel van de Spanjaarden was bij tijd en wijle fenomenaal. Hoe makkelijk de bal rondgaat bij de ploeg geeft de andere landen toch te denken.
Maar het schokkendste van de avond was Frankrijk. Onthutsend zwak gaf het partij tegen Spanje. En zoals gezegd: Spanje speelt buitenaards goed voetbal, maar Frankrijk heeft de voetballers om het de Spanjaarden lastig te maken. Maar geen enkel moment kwam de halve finale in gevaar voor Spanje.
Linksback Jordi Alba speelde een bijzonder goede wedstrijd, en bekroonde dat al na 19 minuten door aan de basis te staan van de 1-0. Iniesta speelde de opgekomen Alba vrij en diens voorzet belandde bij Xabi Alonso die de 1-0 binnen kopte.
Hoe anders was het op rechts bij de Spanjaarden. Daar speelde Arbeloa, alweer, verbijsterend zwak. Ribery liet zijn man aan die kant lopen, al was eerst nog niet duidelijk waarom. Maar toen Arbeloa enkele acties en voorzetten verder was, bleek dat Ribery daarmee geen inschattingsfout had gemaakt. Als Arbeloa vervangen zou worden door een goede rechtsback, staat er een compleet Spanje op het veld.
Toegegeven, ook zonder Arbeloa al te veel in het spel te betrekken, was Spanje nog altijd heer en meester op het veld.
Na de rust probeerde Frankrijk met dezelfde elf namen maar in ietwat gewijzigde opstelling het de Spanjaarden wél moeilijk te maken, maar op een kans voor Debuchy na, mocht dat niet baten. Sterker nog: het was Spanje dat op het einde van de wedstrijd nog een penalty mocht nemen. Zodoende kon jubilaris Xabi Alonso (hij speelde zijn 100e interland) het feestje compleet maken door een tweede doelpunt te scoren, en een plek in de halve finales veilig te stellen.

Engeland – Italië 0-0 (0-0) 2-4 na strafschoppen

Eindelijk was er de rust bij Engeland. Eindelijk was er weer eens vertrouwen. En het volk geloofde in bondscoach Hodgson. Toch mocht het niet zo zijn voor Engeland.
De beginfase van de wedstrijd was als geen andere kwartfinale die al eerder waren gespeeld: beide ploegen voetbalden om aan te vallen. Dat resulteerde na welgeteld zes minuten voetbal al in twee enorme kansen, elk land eentje: De Rossi trof paal en Johnson trof Italiaanse keeper Buffon op zijn weg.
Het vuurwerk hield aan, zij het getemperd. Engeland nam het heft in handen, zonder dat het daarbij echt gevaarlijk werd. De Italianen combineerden veel en vaak ook iets beter dan de Engelsen.
Na een half uur voetbal lukte het de Italianen om zich onder de druk van de Engelsen uit te combineren. Zo zag Cassano zijn inzet gered worden door Joe Hart en schoot Balotelli net over.
Na rust was Italië de betere ploeg. Af en toe lukte het Engeland om met een plaagstootje uit de verdediging te kruipen, maar meer zou het niet worden.
In de verlenging werd twee zaken duidelijk. Allereerst had Engeland vooraf op penalty’s geoefend, en het was evident dat de ploeg voetbalde om daar te geraken. Italië was er alles aan gelegen om de penalty’s de vermijden. Diamanti raakte namens Italië de paal en Nocerino’s treffer werd afgekeurd wegens buitenspel.
Het kwam dus op penalty’s aan. En hoewel de Engelsen daar veel op hadden geoefend was dat niet te zien. Montelivo mist nog namens Italië, maar daarna faalden twee Engelsen waardoor Italië met een behoorlijk aantal speelminuten in de benen zich gaan opmaken voor de halve finale tegen Duitsland.

NRC Handelsblad bezig met stemmingmakerij?


Of: hoe de slijpsteen van de geest journalistiek prutswerk aflevert.

In het NRC Handelsblad van afgelopen weekend (23 & 24 juni 2012) staat in de sportkatern een groot artikel over het Nederlands elftal. Daarin wordt beschreven hoe het komt dat Oranje zo oneervol faalde op het EK 2012. Het stuk is geschreven door Koen Greven en Huib Modderkolk en het riekt sterk naar stemmingmakerij.

In de alinea van het artikel staat te lezen dat Oranje ten onder ging aan ego’s, en dat met name spits Klaas-Jan Huntelaar op ramkoers lag. Exact diezelfde zin staat te lezen in de tweede alinea. Daarmee is de toon gezet.

Twee straffe opmerkingen die nog zonder enig bewijs worden geuit. Waarom zo direct een aanval op Huntelaar? Er zullen toch behoorlijk goede onderbouwingen en argumenten moeten volgen wil de heren Greven en Modderkolk deze boude beweringen kunnen volhouden.

Het artikel volgt de hiërarchische lijn, dat wil zeggen dat men begint aan de top en zo omlaag werkt in de rangorde van het Nederlands elftal. Dus komt Bert van Marwijk als eerste aan bod. Maar zelfs in deze alinea komt Huntelaar weer ter sprake. Het begint er sterk op te lijken dat de lezer een bepaalde kant op moet gaan met de schrijvers van het stuk.

En inderdaad, in de volgende alinea krijgen we een inleiding naar de controverse tussen Huntelaar en Van Marwijk. Het beschrijft hoe Van Marwijk en Huntelaar in de voorbereiding op het EK met elkaar spraken over de spitspositie. In een slechtnieuwsgesprek legt Van Marwijk uit dat hij kiest voor Van Persie, en daar is Huntelaar helemaal niet over te spreken.

Tot zover klopt alles nog. Huntelaar is een gedreven jongen die recht op zijn doel afgaat. Dus de woede van Huntelaar is begrijpelijk. Nog altijd hebben we geen enkel bewijs gezien voor de ramkoers van Huntelaar, maar met de beschrijving van het slechtnieuwsgesprek zien we wel een voedingsbodem voor een eventuele ramkoers van de spits.

De verslaggevers van NRC stellen de vraag of het niet desastreus is als je een speler mee naar het EK neemt die zo boos is. Die vraag is te billijken, maar zonder dat er een antwoord op komt staat de vraag op zichzelf. De antwoord wordt in dit artikel wel gegeven, maar zonder enige bewijzen of onderbouwingen. In retrospectief begint hier dus de stemmingmakerij van het NRC.

We gaan door.

Enkele alinea’s verderop zijn we inmiddels beland bij de periode die volgde na de eerste wedstrijd tegen Denemarken. Huntelaar en Van der Vaart, zo wordt geschreven, zien hun kans schoon na de nederlaag. Dit is wat de journalisten schrijven:
“…maar de gepasseerde Rafael van der Vaart en vooral Huntelaar ruiken hun kans. Ze gaan muiten. Het maakt hem kribbig. Huntelaar is fel. Hij is een stoorzender. Niet eerder maakte Van Marwijk in zijn trainerscarrière een speler mee die zo vervelend is. Maar ook de spelers zien dat Huntelaar veel te ver gaat. Hij stelt zijn eigenbelang boven dat van anderen. Van der Vaart gaat in zijn kielzog mee. Het team valt uit elkaar in drie blokken: 1. Huntelaar/Van der Vaart. 2. Sneijder/Van Bommel. 3. Afellay/Van Persie.”

Als u dit stuk zou lezen als iemand die klakkeloos aanneemt wat er wordt gezegd, dan zou u nu al het gevoel hebben dat Huntelaar wat u betreft nooit meer hoeft terug te komen. Maar wat opvalt aan deze alinea is dat de heren die het stuk hebben geschreven nu eindelijk hun kaarten op tafel leggen. Huntelaar is de schuldige. Waarom? Dat wordt nergens uitgelegd. Nergens zien we voorbeelden van zijn gedrag. Huntelaar gaat te ver? Hoezo dan? Ze gaan muiten. Hoe dan? Het maakt hem kribbig. Voorbeelden? Hij is een stoorzender. Hoe uit zich dat dan?

Echter, in de volgende alinea zien we de motivatie van de journalisten kristalliseren. Want, voor de tweede wedstrijd van Oranje op het EK doet Van Marwijk concessies aan de publieke opinie. De publieke opinie werd aangevoerd door krant De Telegraaf, en De Telegraaf is een concurrent van het NRC Handelsblad.

Is het werkelijk zo simpel? Ja, dat moet haast wel, want de indruk wordt gewekt dat Huntelaar gelieerd is aan De Telegraaf. En omdat De Telegraaf een concurrent is en meer lezers heeft dan NRC, lijkt dit al heel snel op een persoonlijke vete. Ik zeg niet dat dat zo is, maar het heeft er inmiddels alle schijn van.

In die bewuste alinea staat ook te lezen: “Een betrokkene concludeert achteraf: ‘Hij had Huntelaar weg moeten sturen. Dat was een signaal geweest. Dan had hij respect afgedwongen. Maar dat type trainer is hij niet.'”
Nu zijn we, door de beweringen zonder onderbouwingen die in de loop van het artikel zijn gedaan, genoodzaakt deze onbekende bron gelijk te geven. Maar het is ook niet zo dat die bron een andere oplossing aandraagt. Er was dus maar één redding voor Oranje mogelijk, en dat was het wegsturen van Huntelaar.

Als objectief lezer begint u nu toch echt rancuneuze gevoelens te krijgen jegens Huntelaar. En nogmaals: waarom eigenlijk? Waarom voelen wij dat als lezers? Want er is nog geen enkel bewijsstuk aangeleverd waarvan iedereen onomstotelijk zou zeggen: ja, inderdaad, Huntelaar was de stoorzender, de muiter, de dwarsligger, de man op ramkoers. Maar tot nu toe hebben we hiervoor nul argumenten gelezen.

Dan volgt een stuk over Van der Vaart. Prima, de journalisten laten zien dat de onvrede op meerdere plekken in het team zat. Maar waar eindigt het stukje over Van der Vaart mee, na ongeveer drie alinea’s? Juist, Klaas-Jan Huntelaar. Er wordt geschreven dat Raf in Huntelaar een maatje vond die zijn onvrede deelde. We zijn dus weer terug bij de spits.

En warempel: de volgende vier alinea’s hebben als kopje ‘Klaas-Jan Huntelaar’ gekregen. Eerste zin: “Ziedend is hij.” Vierde zin: “Huntelaar kan zijn woede niet beheersen.” Ook hier zien we geen voorbeelden terug waarin duidelijk wordt dat hij ook echt ziedend was en dat hij die woede niet kon beheersen. Inmiddels is de stemming echt goed gemaakt, zitten we over de helft van het artikel en zijn de lezers inmiddels onbedoeld woest op Huntelaar.

Even verderop wordt duidelijk waarom Huntelaar in de spotlichten van het NRC staat: hij heeft vele interviews gegeven aan De Telegraaf, en dat zint het NRC ongetwijfeld niet. Dit staat er: “Dagenlang schrijft De Telegraaf over de spits. Een aanwezige: ‘De Telegraaf was wel heel erg pro-Huntelaar. In een team is dat niet goed voor de sfeer. Dat zien de andere jongens ook.'”

Of De Telegraaf pro-Huntelaar was of niet, kan ik niet weerleggen noch bevestigen. Maar dat doet er ook niet toe. Alleen op basis van cijfers en statistieken was eenduidig te concluderen dat een basisplaats voor Van Persie niet langer gerechtvaardigd was. Huntelaar wist dat, De Telegraaf wist dat, Van Marwijk wist dat, heel voetbalminnend Nederland wist dat. Daarbij moet worden gezegd: dat een krant positief over een speler schrijft, betekent niet dat die speler daar zelf voor heeft gezorgd. Sterker nog: zelfs al had Huntelaar zijn mond gehouden gedurende het toernooi, dan waren die berichten alsnog geplaatst.

In de laatste alinea in het stukje over Huntelaar zien we een staaltje stemmingmakerij van de hoogste orde: “Een betrokkene: ‘De nieuwe bondscoach moet met een schone lei beginnen. Ga ik met Huntelaar verder of met Van Persie? Samen gaat niet meer. Dat heeft Huntelaar wel laten weten.’ Een ander: ‘De spelers zijn klaar met Huntelaar, ik vraag me af of er nog toekomst voor hem is in Oranje. Ik sluit niet uit dat er een opstand komt als hij weer geselecteerd wordt. Bijna niemand wil nog met hem voetballen. Als het Nederlands elftal volgende maand tegen België oefent zal er veel duidelijk worden.'”

Een aantal zaken vallen op. Alle bronnen zijn anoniem. Dat kan, dat mag, zeker als het gaat om geïnterviewden uit de voetbalwereld. Er worden twee ‘betrokkenen’ aangehaald, die beiden een eenduidige mening hebben: Huntelaar heeft het verpest, hij is de oorzaak van de ellende, en als hij geselecteerd zou worden volgt er een opstand.

Journalistiek is hoor en wederhoor. Het lijkt me evident dat hier iemand geciteerd had moeten worden die een andere kant van het verhaal liet horen. Maar die volgt niet. In plaats daarvan worden deze twee bronnen aangevoerd alsof zij al het bewijs in zich dragen, terwijl daar geen enkele sprake van is. Er worden bijzonder opruiende beweringen gedaan, die, ik herhaal het nogmaals, op geen enkele wijze gestaafd worden door feiten en gebeurtenissen.

Een opstand? Als Huntelaar weer geselecteerd wordt volgt een opstand? Wat is er in hemelsnaam gebeurd, vraagt iedere lezer zich op dit moment af. U hoeft geen ervaren lezer te zijn om toch serieus te gaan twijfelen aan al die verklaringen, omdat ze geenszins uitgelegd worden.

Volgens betrokkenen bij Oranje (een koekje van eigen deeg voor het NRC) is het Heitinga geweest die als lek naar de pers fungeerde, al dan niet via zijn vrouw die bij boulevard geld krijgt om onzin uit te kramen. Daar is eigenlijk iedereen het wel over eens. Maar de twee journalisten doen voorkomen alsof Heitinga én Huntelaar hebben gelekt: “De betrokkenen verdenken John Heitinga, die eerder al lekte naar De Telegraaf, of Huntelaar.” Huntelaar wordt er zomaar bij getrokken, terwijl hij in kranten, op websites en in televisieprogramma’s nog nooit eerder is genoemd als lek. Maar omdat de journalisten van het NRC zijn naam erbij zetten, krijgt hij direct een air van betrokkenheid over zich heen.

En alsof dat niet genoeg is, wordt Huntelaar nog in twee andere artikelen, één keer in het hoofdkatern (de kop van het artikel is, en dit verzin ik niet: ‘Oranje genekt door Klaas-Jan Huntelaar’) en één keer in een artikel over de Duitse ploeg (‘spelers als Klaas-Jan Huntelaar, Rafael van der Vaart en Robin van Persie prevaleerden het eigenbelang boven het landsbelang’), genoemd waarin nogmaals de verdenkingen worden belicht.

Hoe kunnen we dit artikel samen vatten? Als een hetze tegen Huntelaar? Nee, dat gaat wat ver. Het is zeker geen hetze. De beste verklaring die ik kan geven is jaloezie. Er zitten twee verslaggevers op de sportafdeling van het NRC Handelsblad, die doorgaans prima journalistiek werk afleveren, te balen van de goede connecties tussen De Telegraaf en Oranje. Zij zien dat de krant een pro-Huntelaar toon aanslaat, om wat voor reden dan ook, en dat noopt hen tot stemmingmakerij, maar dan aan de andere kant van het spectrum. Alsof NRC zich geroepen voelt om De Telegraaf van een weerwoord te voorzien.

Om redenen onbekend verschijnt een week na uitschakeling dus dit artikel in het NRC, met een theorie die nergens nog werd geopperd. Misschien omdat deze twee NRC-journalisten iets weten wat anderen niet weten. Waarschijnlijker omdat zij stelling namen tegen De Telegraaf. Huntelaar zwart maken zonder dat ook maar een moment te onderbouwen.

Ik vond dit schokkend en NRC onwaardig. En met de kritiek die er de afgelopen maanden over de krant is uitgestort (zie ook het verhaal over Prins Friso, bijvoorbeeld), lijkt de krant de nieuwe weg van verbetering nog niet te hebben gevonden. En dat is jammer, want niet alleen heb ik het NRC Handelsblad bijzonder hoog zitten, hun verhalen zijn doorgaans uitstekend geschreven en goed onderbouwd.

Nu heb ik het gevoel dat er ten onrechte naar een speler wordt gewezen. Ook heb ik het gevoel dat de drie pagina’s die werden gebruikt om dit stuk te promoten, beter gevuld hadden kunnen worden met diepgravende, interessante achtergrondverhalen zoals die over Lance Armstrong en Novak Djokovic, die verderop in het sportkatern te lezen zijn. Dit was niet alleen een verspilling van kostbare krantenpagina’s, het was een artikel met een toon die NRC onwaardig is. En boven alles: het was journalistiek prutswerk.

Derde speelronde EK 2012


Groep A
Polen
Rusland
Tsjechië
Griekenland

Tsjechië – Polen 1-0 (0-0)
Polen had de kwartfinales binnen handbereik. Na een matige wedstrijd tegen de Grieken en een aanzienlijk betere tweede wedstrijd tegen de Russen, leek de Poolse natie te geloven in een stunt. Maar dan moest er wel gewonnen worden van Tsjechië. De Russen lieten in de eerste wedstrijd zien dat dat zeer wel mogelijk is. Echter, de doorgaans stugge en taaie Grieken beten zich kapot op de Tsjechen.
Net als in de eerste twee wedstrijden begon Polen uitstekend aan de wedstrijd. Polen kreeg enkele (halve) kansen, want de tactiek was om de Tsjechen te overrompelen. Maar na 25 minuten, inmiddels de magische grens in een wedstrijd waar vanaf Polen steeds slechter gaat spelen, zakte het thuisland weer in, en was de schwung verdwenen. De Tsjechen leken uit hun schulp te kruipen en probeerden met combinatievoetbal de weg naar het doel te vinden. Het meeste gevaar kwam daarbij van de rechtsback, Gebre Selassie. Een van zijn voorzetten kwam terecht bij Pilar, een van de revelaties dit toernooi. Hij kon de kans echter niet benutten.
Omdat er in de andere wedstrijd inmiddels iets spectaculairs was gebeurd, moest Tsjechië in de tweede helft ook gaan aanvallen. Dat was eigenlijk de doodsteek van Polen. Polen zou de meeste kans hebben als het land uitging van een verdedigend Tsjechië. Want zolang de Tsjechen geen noodzaak tot scoren hadden, kon Polen vrijuit voetballen.
Maar in de tweede helft zakte Polen langzaamaan steeds verder weg. In de 72e minuut maakt de slechtste voetballer van de Tsjechen, Jiracek, de 1-0 voor de Tsjechen. Alle ballen gingen voor Polen vanaf dat moment op Lewandowski. Het was echter Wasilewski die de grootste kans kreeg. Hij kopte de bal net over het doel van Petr Cech. Daarmee was het verdwijnen van het eerste thuisland van Euro 2012 een feit.

Griekenland – Rusland 1-0 (1-0)
In deze wedstrijd vielen de meeste verrassingen van groep A. Rusland, de gedoodverfde favoriet vloog er in de laatste poulewedstrijd uit. Griekenland, dat een 1-0 zege uit het vuur sleepte, mocht zich een minstens zo verrassende kwartfinalist noemen.
Griekenland begon sterk, maar al na een paar minuten zakte het spel volledig in. De Russen namen de overhand. Zij konden echter hun veldoverwicht niet omzetten in doelpunten. Op slag van rust was daar plots Karagounis, de oude rot, die de bal in het Russische doel schoof.
In de tweede helft voerde Rusland de druk op het Griekse doel nog verder op, maar het resulteerde niet in doelpunten. Sterker nog: het was Griekenland dat het dichtste bij een doelpunt was. Een bal net over, een niet gegeven penalty en een schot op de paal geven aan dat de Grieken dichterbij de 2-0 waren, dan de Russen bij de gelijkmaker.
Met deze eindstand was het over voor Rusland, de ploeg die in de eerste speelronde zo overtuigend won van de Tsjechen. Rusland, dat het beste spel uit de eerste speelronde had. De eerste verrassing is een feit.

Groep B
Duitsland
Nederland
Portugal
Denemarken

Denemarken – Duitsland 1-2 (1-1)
De Duitsers hadden voorafgaand aan deze wedstrijd de Nederlanders beloofd dat zij hun sportieve plicht zouden vervullen. En dat deden ze, al duurde het toch de 80e minuut voordat de winnende treffer viel. De Duitsers kwamen via Podolski na een kleine twintig minuten voetbal op een 0-1 voorsprong. Lang konden onze oosterburen daar niet van genieten, want precies vijf minuten na de openingstreffer schoot Bendtner alweer de gelijkmaker binnen. Het toont aan dat de Denen, die vooraf als dwerg in een reuzenpoule werden beschouwd, met hun verzorgde voetbal en verhoogde concentratie het zelfs Duitsland lastig kon maken. Dat Duitsland wel de klasse heeft om terug te komen in een wedstrijd, in tegenstelling tot Nederland, maakt dat Duitsland samen met Spanje de absolute favorieten voor de Europese titel zijn.

Portugal – Nederland 2-1 (2-0)
De rekenmeesters hadden vooraf berekend dat het mogelijk was voor Nederland om na twee nederlagen toch nog door te gaan naar de kwartfinale. ‘Het wonder van Charkov’ zou helaas niet plaatsvinden. De Nederlanders openden de wedstrijd sterk, net als tegen Denemarken en Duitsland. Ditmaal lukte het Nederland wel om te scoren. Rafael van der Vaart schoot met links van net buiten de zestien meter prachtig de 0-1 binnen. In Nederland veerde iedereen op, gedreven door hoop.
Maar na 25 minuten zakte het spel in, en konden de Portugezen op soms schrijnend eenvoudige wijze door de verdediging van Nederland spelen. Wat het meeste opviel waren de af en toe spectaculaire reddingen van Maarten Stekelenburg. Af en toe met meer geluk dan wijsheid ronselde hij enkele ballen uit het Nederlandse doel. Hoewel Duitsland op voorsprong kwam, wat betekende dat we virtueel nog één doelpunt verwijderd waren van de kwartfinale, was er geen moment nog de overtuiging om de wedstrijd winnend af te sluiten. Spelers hielpen elkaar niet met verdedigende taken, waardoor een einduitslag van 2-1 eigenlijk niet eens een waarheidsgetrouwe afspiegeling van de wedstrijd was. Als Cristiano Ronaldo iets zorgvuldiger was geweest, had het ook 4-1 kunnen worden.
Ronaldo was de eerste twee wedstrijden vrijwel onzichtbaar, maar tegen Nederland stond hij er weer. Hij scoorde beide treffers. De eerste in de 28e minuut, waardoor de Nederlandse hoop nog voor rust kapotgeschoten werd. in de 74e minuut maakte Ronaldo de 2-1, waardoor Nederland plots drie keer moest scoren om door te gaan.
Voor een ploeg die door interne strubbelingen kapot gereten werd, was die opdracht veel te groot. De nummer twee van de wereld van 2010 bleek niet langer onaantastbaar. Nederland gaat roemloos ten onder, mede dankzij de ego’s van Robben, Van Bommel en Van Persie.

Groep C
Italië
Spanje
Kroatië
Ierland

Italië – Ierland 2-0 (1-0)
De Italianen hadden de beste papieren op voorhand. Zij mochten hun laatste wedstrijd spelen tegen het lelijke eendje van de poule, Ierland. En het werd een eenzijdige wedstrijd. Ierland moest vooral verdedigen, en Italië speelde heel geduldig de wedstrijd uit. Achterwaarts koppend maakte Cassano de 1-0. Diep in de tweede helft, vrijwel in blessuretijd, maakte Balotelli op fenomenale wijze de 2-0. Het enfant terrible maakt daarmee wederom zijn naam waar: een wonderkind met het temperament van een hongerige ijsbeer. Ook het juichen, of eigenlijk het gebrek daaraan, na zijn doelpunt is tekenend voor een man die niemand begrijpt. Af en toe lijkt hij zichzelf niet eens te begrijpen.

Kroatië – Spanje 0-1 (0-0)
Veel spannender was de wedstrijd tussen Kroatië en Spanje. Kroatië, die gerust één van de verrassingen van dit EK mogen worden genoemd, moesten alles op alles zetten om nog door te kunnen gaan. Spanje beriep zich weer op het tiki-taki voetbal waar de ploeg inmiddels om bekend staat. Xavi had in de eerste twee wedstrijden meer dan 200 passes gegeven, een absoluut record in het voetbal. Nooit eerder was er een speler die zoveel passes verstuurde als hij.
Maar dat is tekenend voor het Spaanse spel, want er wordt eindeloos gecombineerd. Zelfs in het strafschopgebied gaan spelers als Iniesta en Xavi liever voor een balletje breed, dan dat zij een schot op doel lossen. Het hautaine waarmee wordt gespeeld gaat ook irriteren. Maar zolang Spanje de wedstrijden blijft winnen, is er geen haan die daar naar kraait.
Hier moet wel bij worden aangetekend dat met name rechts achterin de verdediger de zwakke plek van Spanje ligt. Want verdediger Arbeloa toonde eens temeer aan dat hij het niveau van deze ploeg helemaal niet aan kan. Het is dan ook niet vreemd dat zijn huidige club, Real Madrid, hem liever kwijt dan rijk is.
De grootste kans van de wedstrijd kwam van het hoofd van Rakitic. Hij had na zeventig minuten voetbal dé kans op de 1-0 voor de Kroaten, die in deze fase van de wedstrijd beter waren dan de Spanjaarden. Maar hij kopte de bal over, waarna Spanje weer wat aan kracht konden winnen.
Het duurde echter bijna een hele wedstrijd voordat de Spanjaarden konden scoren. In de 88e minuut kon Jesus Navas op aangeven van Iniesta (weer een pass breed waar hij zelf had kunnen schieten) de 0-1, waardoor het goed spelende Kroatië toch moest buigen.

Groep D

Frankrijk
Engeland
Oekraïne
Zweden

Engeland – Oekraïne 1-0 (0-0)
Oekraïne had een eventuele kwartfinale nog eigen hand, toen het gisterenavond aantrad tegen Engeland. Dat het een moeilijke opgave zou worden was wel duidelijk, maar na negentig minuten verliet het Oekraïense volk toch iet wat ontgoocheld het stadion.
De Engelsen speelden met de handrem erop, zo leek het althans. Er werd niet bijster veel druk gezet op de Oekraïense verdediging, waardoor de Oekraïners steeds meer zelfvertrouwen kregen. Er werden hier en daar aardige kansen gecreëerd, maar verder kwam de ploeg niet.
Rooney mocht na een schorsing van twee wedstrijden weer meedoen met Engeland. Hij betaalde dat vertrouwen terug, ondanks een gebrek aan wedstrijdritme, in de 48e minuut. Een schot dat twee keer van richting werd veranderd kwam recht voor het hoofd van Rooney, die vervolgens simpel raak kon knikken. De Oekraïners gaven niet op en knokten zich terug. Zo ver zelfs, dat ze de 1-1 scoorden. Maar de lijnrechter, die niet verder dan zeven meter van de bal stond, kon niet zien dat de bal volledig over de lijn was geweest, en keurde het doelpunt af. Dit moment leek Engeland wat meer kracht te geven en leek Oekraine enigszins te verlammen. Het thuisspelende land viel nog wel aan, bracht zelfs oude rot Shevchenko binnen de lijnen, maar het mocht niet baten.

Zweden – Frankrijk 2-0 (0-0)
In deze wedstrijd waren de belangrijkste beslissingen al gevallen. Frankrijk was zo goed als zeker door en Zweden lag er zonder twijfel al uit.
Desalniettemin besloot Zweden met opgeheven hoofd het toernooi te verlaten, en sloot de wedstrijd winnend met 2-0 af. Een hele knappe prestatie tegen Frankrijk, dat gisteren ver onder de maat speelde.
Frankrijk speelde zonder fut, en leek in gedachten al bij de kwartfinale. Dat deze houding alsnog nadelig uit zou pakken voor de kwartfinale, zou later wel blijken.
In de eerste helft was Ola Toivonen het dichtste bij een doelpunt, maar hij zag zijn schot vanuit een lastige hoek op de paal gaan.
Na rust was het Ibrahimovic die met een van de mooiste doelpunten van dit EK zijn ploeg op voorsprong schoot. Frankrijk leek nauwelijks te reageren, en liet Zweden met groeiend zelfvertrouwen voetballen. Dat leverde in blessuretijd nog een treffer op voor Zweden.

Eindstand

Groep A
Tsjechië 6
Griekenland 4
Rusland 4
Polen 2

Groep B
Duitsland 9
Portugal 6
Denemarken 3
Nederland 0

Groep C
Spanje 7
Italië 5
Kroatië 4
Ierland 0

Groep D
Engeland 7
Frankrijk 4
Oekraïne 3
Zweden 3

Kwartfinales

Donderdag 21 juni 2012, 20:45
Tsjechië – Portugal

Vrijdag 22 juni 2012, 20:45
Duitsland – Griekenland

Zaterdag 23 juni 2012, 20:45
Spanje – Frankrijk

Zondag 24 juni 2012, 20:45
Engeland – Italië

Tweede speelronde EK 2012


De eerste speelronde viel op door het spel dat werd vertoond (vele ploegen die verzorgd en aanvallend speelde) en door enkele bijzondere uitslagen. Zo knokte Oekraïne met Shevchenko zich terug tegen Zweden, en versloeg Denemarken verrassend wk-finalist uit 2010 Nederland.

Hier volgt een overzicht van de tweede speelronde van het Europees Kampioenschap voetbal.

Groep A
Polen
Griekenland
Rusland
Tsjechië

Griekenland – Tsjechië 1-2 (0-2)
Tsjechië had iets goed te maken na de zeperd tegen Rusland. En het maakte alles goed, want in de wedstrijd vertrok Tsjechië zo snel uit de startblokken, dat het na zes minuten al een comfortabele 0-2 voorsprong had. De middelmatige voetballer Jiracek opende de score, en nog geen drie minuten later verdubbelde talent Pilar de score.
Tsjechië had tot aan de rust eigenlijk geen kind aan de Grieken. Maar Griekenland herhaalde hetzelfde trucje als in de eerste wedstrijd tegen Polen, en begon de tweede helft met enkele kansjes. Daaruit volgde zowaar nog een doelpunt. Maar de Tsjechen, die in de eerste wedstrijd hun goede combinatievoetbal te weinig konden laten zien, speelden het duel geroutineerd uit. Zo lijkt er voor Tsjechië weer van alles mogelijk nadat zij de grootste nederlaag van het toernooi tot dusver leden.

Polen – Rusland 1-1 (0-1)
Polen had een nieuwe held gekregen na de eerste wedstrijd. Penaltykiller Tyton kon niet meer stuk bij het Poolse volk. Hij zette zijn overtuigende en goede spel uit de eerste wedstrijd door in de wedstrijd tegen de Russen. Ook nu startte de Poolse ploeg sterk en in de eerste 25, 30 minuten was het het gastland dat het spel maakte en het tempo bepaalde. Toch lukte het Rusland om in het vreselijk beladen duel de score te openen in de 37e minuut. Wie anders dan Dzagoev, de absolute uitblinker bij de Russen dit EK.
Polen leek compleet van slag en haalde met moeite de rust. Toen leek het tij alsnog te keren. Vrij snel maakte Blaszczykowski de gelijkmaker. Daarna leek Rusland uit zijn hum en leek Polen niet bij machte om door te drukken en de wedstrijd te beslissen. Daardoor heeft Rusland na twee wedstrijden de beste papieren in groep A.
Heel triest om te zien, en een smet op het toernooi, waren de supportersrellen na afloop van de wedstrijd. Gedurende de hele nacht gingen op diverse plekken in de hoofdstad supporters van beide landen met elkaar op de vuist. Rusland werd gestraft door de UEFA en het land zal waarschijnlijk voor de kwalificatierondes voor het aankomende WK punten aftrek gaan krijgen.

Groep B
Duitsland
Nederland
Portugal
Denemarken

Denemarken – Portugal 2-3 (1-2)
Wilde Nederland nog enig uitzicht houden op een kwartfinale op het EK, dan moest Portugal koste wat kost de Denen verslaan. Maar het spel van de Portugezen was belabberd en het was dan ook een klein wonder dat ze bij rust met 1-2 voor stonden. De Denen leken geenszins bang te zijn voor de sterrenploeg en zij voetbalden exact zoals ze tegen Nederland speelden in de eerste wedstrijd: strak combinerend en zonder vrees.
Portugal leek de overwinning al in de zak te hebben gestoken, want het leek of sommige spelers in gedachten al bij de kwartfinale waren. Denemarken maakte echter, in de 80e minuut, vrij onverwacht gelijk. Plotseling gingen er bij Portugal allerlei alarmbellen af, want gelet op de andere wedstrijd zou dat betekenen dat Portugal al uit het toernooi lag.
De ploeg ging weer aanzetten, maar het leverde niet direct iets op. Het spel werd minder, de fouten namen in aantal toe en het maakte de wedstrijd plots weer bijzonder spannend. Silvestre Varela, invaller bij de Portugezen maaide in de 87e minuut eerst over de bal, waarna hij deze bij een tweede mogelijkheid alsnog hard en laag in de hoek schoot. Portugal leefde nog, en de Denen kregen wellicht minder dan zij tegen het zwakke en ongeïnspireerde Portugal verdiend hadden.

Nederland – Duitsland 1-2 (0-2)
Heel Nederland maakte zich op voor een episch duel waarin we zouden strijden voor de eerste drie punten op dit EK. Hoe anders zou het lopen. Wilt u specifiek weten hoe de wedstrijd verliep, klik dan hier. Nederland begon met passie aan de wedstrijd, maar wereldspits Mario Gomez maakte met twee fantastische doelpunten hier nog voor rust een einde aan.
Hoewel heel Nederland schreeuwde om een andere opstelling, weigerde Van Marwijk tot aan de rust om iets te veranderen. Na rust gebeurde dat wel, en prompt scoorde Oranje. Maar het mocht niet baten, want de einduitslag had ook 1-4 voor de Duitsers kunnen zijn. Meer nog dan daarvoor werd pijnlijk duidelijk dat er bij het Nederlands elftal iets gruwelijk mis was in de selectie.
De Duitsers zorgden er met deze overwinning voor dat zij vrijwel zeker door zijn. Alleen nog door een gruwelijk macabere speling van het lot zou de kwartfinale aan de Duitsers voorbij kunnen gaan.

Groep C
Italië
Kroatië
Spanje
Ierland

Italië – Kroatië 1-1 (1-0)
Kroatië opende de eerste wedstrijd in de poule tegen Ierland met bijzonder sterk en verzorgd voetbal. Met name het middenveld en de aanval lieten zien veel klasse en techniek te hebben. Dat goede spel werd voortgezet tegen het anti-Italiaans spelende Italië.
Italië trad, net als in de eerste wedstrijd, aan met een driemansverdediging. En voor een land waar met voetbal het goed verdedigen de grootste eer is die je kan halen, betekent dat een rigoureuze stijlbreuk. Maar wel eentje die Italië resultaten brengt. Want de eerste twee wedstrijden, de twee zwaarste voor Italië in deze groep, leverden verrassend genoeg twee punten op. Andrea Pirlo, de architect van kampioen Juventus dit seizoen en de man die de Italiaanse ploeg bij de hand neemt op dit EK, opende de score zo’n zes minuten voor rust.
In de tweede helft duurde het even voordat Kroatië orde op zaken kon stellen. De ploeg kreeg enkele kansen alvorens het de gelijkmaker scoorde. Aanvaller en uitblinker van Kroatië, Mandzukic, mocht de gelijkmaker scoren. Met de lastige laatste wedstrijd tegen Spanje, lijken de papieren voor Kroatië het minst gunstig om de kwartfinale te bereiken. Als Italië doet wat het moet doen in de laatste wedstrijd, dan zijn Spanje en Italië door naar de kwartfinale.

Spanje – Ierland 4-0 (1-0)
Vooraf had niemand gedacht dat Ierland enige kans zou hebben tegen Spanje. De enige mogelijkheid die je als Ierland hebt in zo’n wedstrijd, is de verdediging hermetisch afsluiten en hopen dat je met 0-0 de wedstrijd beëindigd.
Na drie minuten echter was die droom al aan diggelen geschoten door het probleemkind van Chelsea, Fernando Torres. El nino schoot de bal hard in het dak van het doel, en daarna stond Ierland aan het einde van de eenrichtingsweg. De ene na de andere vloeiende aanval leverde echter niets op in de eerste helft. Maar ook in de tweede helft scoorde Spanje al vrij snel en na de 2-0 brak Ierland. De score liep uiteindelijk op tot 4-0.
Maar complimenten mogen gegeven worden aan de Ierse fans. Want bij een 4-0 stand voor Spanje stond alles wat groen was met de hand op het hart uit volle borst mee te zingen met diverse Ierse liederen. Indrukwekkend om te zien, en zelfs voor objectieve toeschouwers moet dat een kippenvel moment zijn geweest.

Groep D
Frankrijk
Engeland
Oekraïne
Zweden

Oekraïne – Frankrijk 0-2 (0-0)
De vraag was of Oekraïne het sprookje kon verlengen, door ook een goede wedstrijd tegen de Fransen te spelen. Maar de ploeg was in de eerste wedstrijd al boven zichzelf uitgestegen. Dat zou niet nog een keer lukken.
De Franse selectie is, gebaseerd op de clubs waar de diverse spelers voor uit komen, absoluut een van de favorieten voor de Europese titel. Maar het lukte de Franse bondscoach vooralsnog niet om er een hecht team van te maken.
Tegen Oekraïne kreeg de visie van de bondscoach voor het eerst gestalte. Er werd fris en verzorgd voetbal gespeeld, en er was nauwelijks een moment dat Oekraïne ook maar even geloofde dat er iets mogelijk was.
Pas na rust vielen de Franse doelpunten en hoewel de uitslag nog hoger had kunnen zijn, voorkwamen de paal en de derde keeper van Shaktar Donetsk een grotere uitslag.
Oekraïne moet blijven hopen dat er in die laatste wedstrijd tegen Engeland nog iets kan gebeuren.

Zweden – Engeland 2-3 (0-1)

Zweden tegen Engeland werd de leukste wedstrijd die tot dusver op het is gespeeld. Beide ploegen moesten spelen voor een overwinning, en dat bleek wel. In de eerste helft bleef het qua score nog enigszins beperkt; alleen Engeland lukte het om te scoren. Andy Carroll, de spits die dit seizoen faalde bij Liverpool, kopte een strakke pass van Gerrard fantastisch binnen.
Maar in de tweede helft leken beide landen te beseffen dat er iets belangrijks op het spel stond. Ibrahimovic, die nauwelijks in het spel naar voren kwam, probeerde zijn ploeggenoten in stelling te brengen. Hoewel hij in de eerste wedstrijd nog scoorde tegen Oekraïne, kon hij vandaag niet boven de andere spelers uit stijgen.
Er werd geknokt, er werd gestreden, er werd gebikkeld. Zweden kwam door een ongelukkig eigen doelpunt van Young op 1-1 gelijk. Niet veel later scoorde Mellberg de 2-1, waardoor de wedstrijd in een kort tijdsbestek volledig was gekanteld. De neutrale voetbalkijker moet zijn/haar vingers hebben afgelikt bij deze wedstrijd.
Het lukte Engeland echter om weer terug te komen in de wedstrijd. De net ingevallen Walcott maakte op de rand van de zestienmeter een actie, kapte en draaide even, en schoot vervolgens de bal hoog in het doel: 2-2. Daarna probeerde Ibra nog een keer met een afstandschot keeper Joe Hart te verschalken, maar die nam wraak door de bal weg te boksen. Eerder, bij een doelpunt van Zweden, was Ibra naar de Engelse keeper gelopen en had hem, duidelijk in beeld gebracht, enkele keren een stevige ‘Fuck you’ toegewenst. Hart, en heel Engeland, bleef koel en wachtte op een geschikt moment. Danny Welbeck, de invaller voor de geschorste Wayne Rooney, maakte uiteindelijk op fabelachtige wijze de 2-3, door de bal achter zijn standbeen langs te tikken.

Stand na de tweede speelronde

Groep A
1. Rusland 4
2. Tsjechië 3
3. Polen 2
4. Griekenland 1

Groep B
1. Duitsland 6
2. Denemarken 3
3. Portugal 3
4. Nederland 0

Groep C
1. Spanje 4
2. Kroatië 4
3. Italië 2
4. Ierland 0

Groep D
1. Frankrijk 4
2. Engeland 4
3. Oekraïne 3
4. Zweden 0

Het manco van Oranje


oranje
Het Nederlands Elftal heeft ook zijn tweede wedstrijd op het EK in Polen en Oekraïne verloren. Tegen Duitsland gingen de mannen van Oranje kansloos onderuit. Achteraf bezien mag Nederland van geluk spreken dat de uitslag slechts bij 1-2 bleef.

De altijd beladen wedstrijd werd enkele maanden eerder ook al eens vriendschappelijk gespeeld. Toen rolde Duitsland Nederland op met 3-0, en ook toen mochten we van geluk spreken dat Duitsland niet meer doelpunten maakte. Het is een understatement om te zeggen dat de wedstrijd van gisteren bijzonder beladen was.

Allereerst moest Nederland winnen van Duitsland om het eindresultaat in eigen hand te houden. Daarnaast wilde Nederland de zure nasmaak van de onterecht verloren wedstrijd tegen Denemarken wegspoelen. Duitsland is onze grootste concurrent op voetbalgebied, dus een overwinning tegen hen zou de burger (en spelers) hoe dan ook weer moed geven.

De wedstrijd
En dus verwachtte alle Oranje-fans dat Nederland er alles aan zou doen om te winnen. Nederland begon goed aan de wedstrijd. De eerste 20, 25 minuten werd er heel behoorlijk gevoetbald. Het middenveld en verdediging speelden compact tegen elkaar aan, waardoor de Duitsers weinig ruimte hadden om een aanval op te zetten. Robin van Persie, vele malen verguisd door de Nederlandse pers, kreeg twee aardige kansen. De eerste en de grootste kans eindigde met een schot dat net iets harder en net iets geplaatst had moeten zijn. Het tweede schot kwam van zijn mindere rechterbeen, en verdween in het niets naast het doel van Neuer.

Maar daarna leek Nederland de controle te verliezen. En toen werd pijnlijk duidelijk dat tegen dit Duitsland, dat aan alle kanten overloopt van klasse en wereldspelers, nooit en te nimmer de concentratie mag verslappen. Dat gebeurde wel. Mario Gomez, onthoudt u zijn naam maar goed, is een man die heel weinig balcontacten nodig heeft om te scoren. Tegen Portugal raakte hij acht (!) keer de bal en scoorde eenmaal. Tegen Nederland zullen die statistieken niet veel anders zijn geweest, op het feit dat hij twee keer scoorde na.

Na de 0-1 was Nederland zichtbaar van zijn stuk gebracht. Van Bommel leek te verdrinken in de ruimte die ontstond op het middenveld. De compacte linies werden stukje bij beetje uiteen gereten en geen speler leek te weten wat te doen. Linksback Jetro Willems, die tegen Denemarken nog een van de betere spelers was, verloor zijn directe tegenstander Muller continu uit het oog.

Maarten Stekelenburg liet, ondanks het verlies, zien dat hij een groot keeper is. Met enkele fabelachtige reflexen behoedde hij Nederland vlak voor rust voor een 0-2 achterstand. Even doemde het scenario van de WK-wedstrijd tegen Brazilië in 2010 op. In die wedstrijd werd Nederland in de eerste helft volledig weggespeeld en was het vlak voor rust 0-1 toen Stekelenburg met een geweldige zweefduik een schot van Kaka uit de voor hem linker bovenhoek tikte. Oranje redde het tot aan de rust met een 0-1 achterstand. In de tweede helft die daarop volgde speelde Nederland de beste 45 minuten voetbal die we in jaren hadden gezien, en Brazilië werd uiteindelijk met 2-1 verslagen.

Waarschijnlijk dacht heel Nederland na een geweldige redding van Stekelenburg op een kopbal terug aan die wedstrijd. Maar het mocht niet zo zijn, want slechts een minuut later wist Gomez, en dat mag geheel op zijn conto worden geschreven, uit een kans die niet eens een kans was de 0-2 binnen te schieten.

Bert van Marwijk, die koppig aan zijn opstelling had vastgehouden, moest dus wel gaan wisselen. Van der Vaart kwam erin voor Van Bommel, en Huntelaar sloot zich aan bij Van Persie in de spits, ten faveure van Afellay. Prompt ging Nederland iets beter voetballen, al bleef bij het balbezit van de Duitsers de dreiging van weer een doelpunt in de lucht hangen. Dat Robin van Persie nog met zijn chocoladebeen de 1-2 scoorde, mocht niet meer baten.

Tot zover de wedstrijd. Wat kunnen we zeggen over de instelling van het Nederlands elftal, over de opstelling, over de inzet?

Vooraf werd er in diverse buitenlandse media gesproken over een ruzie binnen de selectie. Of dit waar is of niet laat ik in het midden. Maar duidelijk is dat Van Persie, voor wie ik een serieuze zwakke plek heb, zich leek af te zonderen van de rest van de groep. Bert van Marwijk heeft lang geleden al besloten dat de positie van de speler met wie hij in 2002 de UEFA-cup won onaantastbaar was. Maar daarmee doe je ten eerste af aan de kwaliteiten van die andere spits, Klaas Jan Huntelaar. Daarnaast is niemand onaantastbaar, zelfs Cristiano Ronaldo niet na zijn dramatische eerste twee wedstrijden voor Portugal.

Van Marwijk, echter, leek doof te zijn voor de kritiek die ontstond na de wedstrijd tegen Denemarken. Want het heeft er alle schijn van dat Van Persie in clubverband een fenomenale spits is, maar dat hij in Oranje gewoon niet uit de verf komt. Wat daarvoor ook de reden mag zijn. Voor de spitspositie kan dus worden gezegd dat vooraf alle tekenen aangaven dat een samenwerking tussen Huntelaar en Van Persie een betere optie was geweest dan alleen Van Persie op te stellen.

Verdediging
Het was pijnlijk om te zien hoe de Duitsers keer op keer alleen werden gelaten bij aanvallende acties. Zonder uitzondering maakte het gehele verdedigende blok van Nederland zich schuldig aan verdedigen dat zelfs bij amateurverenigingen goed is voor een plaats op de bank. Bij de eerste goal liet Van Bommel zijn man lopen, maar Willems had het net zo goed ongelooflijk zwaar tegen de beweeglijke, snelle Müller. Müller liep hem talloze malen voorbij. Maar wat Nederland had moeten doen, was dubbele dekking: zorgen dat er nog een verdediger achter Willems staat die Müller dan had kunnen opvangen. Ook dat gebeurde niet.

Matthijssen en Heitinga kwamen beiden niet beter uit de verf. Onze twee centrale verdedigers, waar we op zulke momenten op moeten kunnen bouwen, lieten het afweten. Matthijssen liet minstens vijf keer zijn directe tegenstander lopen. Voor Heitinga kon ik vier van zulke momenten aantekenen. Als je dat doet tegen een land als San Marino kom je waarschijnlijk met de schrik vrij. Maar niet tegen de Duitsers.

Gregory van der Wiel probeerde nog wat, maar hij was niet bij machte om de verdediging van Oranje in zijn eentje op zich te nemen. Ook zijn aanvallende acties strandden geregeld, maar dat kwam omdat Van Bommel weigerde een aanspeelpunt te zijn als Robben en Van der Wiel al combinerend een gaatje in de Duitse defensie zochten. Had Van Bommel zich daar aangeboden, dan had er een gat kunnen ontstaan. Nu stonden Robben en Van der Wiel tegen minimaal vier Duitsers. En dat is te veel van het goede.

oranje1
Spel van de Duitsers

Partijdigheid en posities
Een zekere schijn van partijdigheid en vriendjespolitiek kan niet meer worden afgedaan als zijnde onzin. Van Bommel, die ook tegen Denemarken verzuimde zijn taken uit te voeren, kreeg tegen Duitsland toch weer een basisplaats. Van Bommel maakte zowel tegen Denemarken als tegen de Duitsers exact dezelfde fouten: bij balbezit bood hij zich niet, maakte geen intentie om mee naar voren te voetballen en oogde flets en weinig geïnspireerd. Bij balbezit van de Duitsers verzuimde hij het om de Duitse spelers op te jagen, om de ruimte klein te houden waardoor de Duitsers moeilijker aan voetballen toe zouden komen en hij liet op cruciale momenten zijn man lopen. Op basis van zijn spel tegen Denemarken was de beslissing om hem tegen de Duitsers uit de selectie te laten gerechtvaardigd. Maar Van Marwijk besloot anders.

Dat Van Bommel een drijvende kracht was achter het succes van het WK 2010, is bijzonder en het is hem volledig gegund. Maar dat was twee jaar terug. Van Bommel is inmiddels 35 en is in theorie te oud om op topniveau het verschil te maken. Daarbij, de Nederlandse selectie biedt zoveel mogelijkheden om hem te vervangen dat de zweem van vriendjespolitiek nadrukkelijk merkbaar wordt.

De falende linksback Jetro Willems mogen we niets aanrekenen. De jongen is pas 18 jaar oud, en we mogen nooit van zo’n jong persoon zoveel eisen. Niet op dit niveau, niet met zijn beperkte internationale ervaring, niet op zijn leeftijd. Maar, en daar kom de vriendjespolitiek wederom aangewaaid, waarom selecteerde Van Marwijk dan niet de uiterst ervaren Urby Emanuelson? Hij heeft jarenlange ervaring als linksback, en hoewel hij dit seizoen vaker speelde als linkermiddenvelder, is alleen al zijn ervaring op het hoogste voetbalniveau genoeg om hem mee te nemen naar het EK. Dat heeft Van Marwijk niet gedaan, en het is een raadsel waarom hij dat niet heeft gedaan.

Daarmee hebben we de drie belangrijkste posities besproken. Robben haalde tegen Duitsland een dikke onvoldoende. Hij speelde tegen ploeggenoot Philip Lahm, die als geen ander weet hoe Robben zijn acties maakt. In eerste instantie had Van Marwijk daar in moeten grijpen. Dat deed hij niet, en dus is het aan Robben om zijn acties aan te passen of om te wisselen met Afellay die gepositioneerd stond op de andere flank.

Maar Robben kwam niet uit de verf. Daarbij had Duitsland uitstekend geanticipeerd op het spel van Robben, want Lahm kreeg continu dubbele dekking van bijvoorbeeld Badstuber of Khedira. Het maakte Robben en Oranje vleugellam. Tel daarbij op dat Lahm rechtsbenig is, waardoor iedere actie van Robben terecht komt bij Lahms goede been. Hopeloze actie om Robben daar te laten staan.

Dode spelmomenten
Schrijnend om te zien waren de dode spelmomenten. De corners werden naar mate de wedstrijd vorderde almaar slechter, met als dieptepunt een over de grond gespeelde corner van Sneijder in de tweede helft. Uit dit balverlies kwam direct een grote kans aan de andere kant voor de Duitsers. En dan de inworpen. Alle Oranje-spelers leken zich bij een ingooi te verstoppen achter een Duitser. Het is toch triest dat spelers die wekelijks op zeer hoog niveau spelen zich liever verstopten dan dat ze zich aanboden.

Dit veranderende in de tweede helft. Toen werd ook duidelijk dat Van Marwijk twee wedstrijden te lang heeft vastgehouden aan Van Bommel. Want toen Van der Vaart hem verving, leek er weer een vuurtje te gaan branden. Op het middenveld jaagde Van der Vaart (vaak in zijn eentje) op de bal. Hij kwam zich aanbieden bij de verdediging, draaide zich direct om om het spel te openen naar voren. Dat is precies wat Van Bommel twee wedstrijden lang niet heeft gedaan. Het spel van Van der Vaart toonde het gebrek van Van Marwijk aan: hij had eerder zijn schoonzoon Van Bommel moeten wisselen.

Tot slot moeten we niet vergeten de Duitsers te complimenteren met hun spel en hun spelers. Özil heeft bewezen absolute wereldtop te zijn. Zijn balaannames, zijn acties, zijn overzicht, zijn techniek, zijn spel, alles is absolute klasse bij hem. Het druipt er aan alle kanten vanaf. Maar wat denkt u van doelpuntenmaker Gomez? Hij heeft in twee wedstrijden op het EK iets meer dan twintig seconden de bal aan zijn voet gehad. Hij heeft dus in twintig seconden drie doelpunten gemaakt. Fenomenale cijfers, onweerlegbaar.

oranje2
Overzicht dat duidelijk aangeeft dat Özil de spelverdeler is en dat Gomez nauwelijks een bal raakt

De verdediging van de Duitsers staat als een huis. Zowel over de grond als door de lucht zijn de vier verdedigers nauwelijks te verslaan. Lahm en Boateng zijn beide sterk en snel, en weten het opkomen met een aanval uitstekend te doseren met verdedigen. Khedira, verdedigende middenvelder, is wat ze in Engeland een box-to-box middenvelder noemen. Hij is zowel verdedigend als aanvallend van groot belang voor Duitsland. Hij zorgt voor aansluiting, hij houdt met zijn loopvermogen en -acties de linies kort op elkaar, waardoor tegenstanders weinig ruimte krijgen om te voetballen. En Khedira doet precies wat Van Bommel naliet: storen, jagen, aanbieden en inzet tonen.

We kunnen stellen dat Duitsland de wil had om te winnen, en dat Nederland die ontbeerde. Hoewel het belang van deze wedstrijd kraakhelder was, leek het alsof Nederland er met de rem op speelde. De Duitsers toonden wel inzet. Dat gecombineerd met de ongelooflijke klasse die het team heeft, maakt dat we als Nederlanders van geluk mogen spreken dat we niet volledig zijn afgemaakt gisteren.

We hebben nog één kans, maar alle statistieken hebben zich tegen ons gekeerd. We moeten met minimaal twee doelpunten verschil winnen van Portugal, maar dat is Oranje in de geschiedenis van het voetbal nog nooit gelukt. Ook de wet van de Europese WK-finalist (als een Europese ploeg een finale van het WK speelt zal het de poulefase van het daarop volgende EK niet doorkomen) mag niet onderschat worden. Hoewel Nederland negatief gestemd is, probeer ik de moed er in te houden. Er zijn aanknopingspunten. Er is ook de mentale klap. Ik denk dat die laatste harder door dreunt dan wat dan ook, maar ik hoop dat Oranje zich optrekt aan de aanknopingspunten.

Negentig minuten scheiden ons van een plaats in de volgende ronde, of een vroege vakantie. Hoe dan ook, voor de generatie spelers van wereldklasse (Robben, Sneijder, Van Persie) zal dit een laatste mogelijkheid zijn om een EK te winnen.

Eerste speelronde EK 2012


De eerste speelronde van een Europees Kampioenschap of Wereld Kampioenschap staat doorgaans in het teken van saaie wedstrijden van 0-0 waarbij tegenstanders afwachtend voetballen. Is dat ook zo bij het EK 2012 in Polen en Oekraine? En hoe deden de topploegen het in de eerste ronde?

Groep A
Polen
Tsjechië
Rusland
Griekenland

Vooraf werd over Polen gezegd dat de ploeg een van de beste lichtingen ooit heeft, maar er rezen twijfels of het voldoende zou zijn om de volgende ronde te halen. Immers, het deelde de poule met twee andere sterke ploegen: Tsjechië en Rusland. Tsjechië heeft veel voetballend vermogen en de Russen beschikken over een selectie die bol staat van de voetbalkwaliteiten. Rusland was dan ook één van de outsiders, zo werd vooraf voorspeld.

Polen – Griekenland 1-1 (1-0)
Polen kreeg de eer om de openingswedstrijd te spelen tegen de Europees kampioen van 2004, Griekenland. De Grieken, die verdedigend erg sterk zijn maar daar verder weinig aan toe kunnen voegen, begonnen afwachtend. De Polen begonnen aardig, maar dat is normaal voor het Poolse elftal. De Poolse pers schreef dan ook vooraf dat de eerste 25 minuten goed zouden zijn, waarna het elftal en het spel zou inzakken. Dat was exact wat er gebeurde. Lewandowski, de grote man van Borussia Dortmund, scoorde de 1-0. Toen gebeurde er iets vreemds bij de ploeg. Polen leek niet goed te weten wat na dat doelpunt te doen. Moesten ze doordrukken voor de 2-0 en de wedstrijd beslissen, of moest men het achterin dichtgooien en gokken op een 1-0 overwinning? Die twijfel reet het middenveld open, waardoor de Grieken zelfs aan enkele combinaties toekwamen. De Grieken kregen een rode kaart, ten onrechte, maar dat leek het vuur bij de ploeg alleen maar aan te wakkeren. De Polen leken zich geen raad te weten met de man meer situatie.
Vlak na rust scoorden de Grieken de 1-1, en toen leek bij de Polen een alarmsignaal af te gaan. Er mocht in de openingswedstrijd niet verloren worden. Paniek waarde rond in het stadion, zelfs bij de supporters die zich stil hielden.
De Grieken deden wat de Polen nalieten en drukten op de Poolse defensie. Szczesny, de Poolse doelman, zag op een gegeven moment Gekkas op zich afkomen. Gekkas maakte een beweging en speelde de bal langs de keeper. Szczesny leek op dat moment direct te beseffen dat Gekkas er langs was en dat hij in scoringspositie zou komen. Hij stak zijn been uit en vloerde de Griekse aanvaller.
Een rode kaart was het gevolg en donkere wolken pakten zich samen boven het stadion. Het zou toch niet gebeuren? Tweede doelman Tyton, van PSV Eindhoven, mocht Szczesny vervangen. Karagounis, de ervaren man bij de Grieken, legde aan voor de penalty. Maar Tyton, die het veld opkwam en in het doel ging staan met een air van onoverwinnelijkheid, was klaar voor de penalty en pakte deze uit de linkerhoek. Een redding die hem direct een status extraordinaire verschafte, want hij redde een punt voor de Polen. Op zo’n belangrijk moment.
De rest van de wedstrijd stond in het teken van twee ploegen die wel wilden maar niet konden doordrukken voor de 2-1, waardoor de openingswedstrijd eindigde in een 1-1 gelijkspel.

Rusland – Tsjechië 4-1 (2-0)
De Russen werden vooraf getipt als een outsider voor de titel en de verwachtingen werden in de eerste wedstrijd meer dan waar gemaakt. Tsjechië speelde niet onaardig. De ploeg is in balbezit bijzonder sterk en vaardig. Het probleem van Tsjechië zijn de spitsen. Milan Baros, die ik nog ken uit mijn jeugd, staat nog altijd voorin bij de Tsjechen, maar is nog altijd een voetballend ondermaatse spits. Mede door het gebrek aan afmakers voorin kon Tsjechië geen vuist maken tegen de Russen. Met verzorgd combinatiespel en heel veel diepgang wonnen de Russen hun eerste wedstrijd met de grootste uitslag uit de eerste speelronde: 4-1.

Groep B
Nederland
Duitsland
Portugal
Denemarken

De poule des doods, zo wordt groep B genoemd. En met toppers als Nederland, Duitsland en Portugal is daar geen woord van geloven. Drie ploegen die als ze niet bij elkaar in de poule hadden gezeten, voor gokkers een zekerheid zijn voor het bereiken van de volgende ronde. Maar ze zitten bij elkaar in poule, en dat betekent voor minstens vier wedstrijden knallend vuurwerk.

Nederland – Denemarken 0-1 (0-1)
Vooraf werd er nauwelijks over deze wedstrijd gesproken in de Nederlandse pers. Immers, de wedstrijden tegen Portugal en Duitsland zijn de wedstrijden waar het om gaat in deze poule. Misschien was het die onderschatting die maakte dat Nederland zich stukbeet op het Deense dynamiet.
Nederland kreeg gedurende de wedstrijd maar liefst 28 kansen, tegenover 4 kansen voor de Denen. Maar ondanks die kansen en het overwicht, lukte het de Denen om het doel te vinden.
Nederland deed veel goed, ondanks enkele berichten in de media die anders vertelden. Maar het aanvalsspel van Nederland was verzorgd, al wilde Robben wellicht net iets te vaak voor eigen succes. Van Persie, die een topjaar draaide bij Arsenal en topscorer werd van de Engelse competitie, kwam geen moment tot een werkelijk goede doelpoging. Kenmerkend waren de acties waarbij Van Persie met zijn goede linkerbeen volledig onder de bal doormaaide, en de doelpoging met zijn slechte rechterbeen die uiteindelijk voorlangs ging.
Het probleem van Nederland was dat er op het middenveld, ja, dat middenveld van wereldklasse, te weinig druk werd gezet op de Denen. Daarbij kreeg het Deense elftal zeer veel ruimte om te combineren, en daar maakten zij uiteindelijk gebruik van. De aanvallen van Nederland waren goed, maar verdedigend en het opjagen van de tegenstander laat nog veel te wensen na. Nederland eindigde na de eerste speelronde puntloos. De laatste keer dat dat gebeurde? 1988, toen we het EK wonnen.

Duitsland – Portugal 1-0 (0-0)
Het beloofde vuurwerk in deze wedstrijd bleef uit. Sterker nog, beide ploegen speelden voor hun eigen doen zwaar onder de maat. De Duitsers lieten bij vlagen goed combinatievoetbal zien, maar tot doelpunten leidde dat niet. De zwaar bekritiseerde spits Gomez kreeg desondanks het vertrouwen van de Duitse bondscoach Löw en betaalde dit in de 72e minuut terug met het winnende doelpunt. Ronaldo, die in de rust de moeite had genomen om zijn kapsel te veranderde, liet in zijn spel doorschemeren dat hij inderdaad meer interesse heeft in zijn kapsel, dan in zijn spel. Hij was geen schim van het fenomeen dat hij dit seizoen wederom bleek te zijn, en zodoende verloor zijn land de eerste wedstrijd.

Groep C
Kroatië
Spanje
Italië
Ierland

De grote favorieten in deze poule zijn natuurlijk Europees kampioen en wereldkampioen Spanje en viervoudig wereldkampioen Italië. Outsider is Kroatië, dat over een behoorlijk aantal grote voetbaltalenten beschikt. Maar de vraag was vooraf dan ook: kan Kroatië dat al op dit EK laten zien aan de wereld?

Spanje – Italië 1-1 (0-0)
Ook hier geen vuurwerk bij het duel waarvan de winnaar zich na drie groepswedstrijden tot groepshoofd zou mogen kronen. Spanje liet als vanouds weer fenomenaal goed combinatievoetbal zien. Maar tegelijkertijd is dit een speelwijze die door de ploeg (en ook door Barcelona) al enkele jaren tentoon gespreid wordt. De schoonheid blijft, maar de irritatie groeit over dit spel. En dat het lang niet altijd resultaat oplevert, werd enkele weken terug bewezen door het stugge Chelsea dat Barcelona uit de Champions League knikkerde.
Ook in deze wedstrijd hield Italië zeer goed stand. Als een ploeg namelijk jaar in jaar uit hetzelfde spel speelt, dan wordt het steeds makkelijker om het te bespelen. De statistieken toonden vooraf aan dat Italië een voornamelijk verdedigende ploeg is. Maar niets bleek minder waar. Want Pirlo, die te oud werd bevonden door AC Milan en prompt Juventus kampioen maakte, nam Italië bij de hand en strooide werkelijk met steekpasjes. Het was een genot voor het oog en het was dan ook zo’n steekpass van Pirlo die de net ingevallen Di Natale alleen voor Cassillas zette. Hij rondde dat bekwaam af in de lange hoek.
Spanje liet een antwoord niet lang op zich wachten. Nog geen vier minuten later scoorde Fabregas de gelijkmaker, uit één van die mooie aanvallen. Een gelijkspel, zo bleek gaandeweg de tweede helft, was een uitslag waar beide ploegen prima mee konden leven.

Ierland – Kroatië 1-3 (1-2)
Ierland is en blijft het lelijke eendje van het voetbal. Dat is geenszins respectloos bedoeld, maar het spel van de ploeg maakt dat voetballiefhebbers al misselijk wegdraaien bij de naam van het land. Maar wat de Ierse ploeg ontbeert aan kwaliteit, inzicht en technisch vermogen, wordt ruimschoots goedgemaakt door een niet te stillen passie en hartstocht.
Dat zou niet genoeg blijken tegen een solide spelend Kroatië. Dat liet zich geen moment in gevaar brengen, en de tegentreffer van de Ieren kan eigenlijk aangemerkt worden als een lucky goal. Diep in de tweede helft, toen de Ieren hun normale tactiek loslieten en va banque gingen spelen, kregen de Irishmen nog wel enige kansjes. Maar het was onvoldoende om de talentvolle generatie van de Kroaten aan het wankelen te brengen.

Groep D
Frankrijk
Engeland
Zweden
Oekraïne

Van alle ploegen die volgens de media kans zouden maken op de titel van Europees kampioen, werden Frankrijk en met name Engeland als minste genoemd. Voor Engeland is dat logisch, omdat het land ongeacht de kracht van de selectie en een keur aan topspelers nooit enige rol van betekenis speelt op een groot eindtoernooi. Frankrijk kende een desastreus WK in 2010 met zelfs een spelersstaking, en ook de kwalificatiereeks ging niet vlekkeloos. Zweden en Oekraïne werden op voorhand eigenlijk al als kansloos bestempeld.

Frankrijk – Engeland 1-1 (1-1)
Weer zo’n topwedstrijd, al in de eerste speelronde van het EK. Na Duitsland tegen Portugal en Spanje tegen Italië werd ook naar deze wedstrijd reikhalzend uitgekeken door voetballiefhebbers van over de hele wereld.
Het spel viel absoluut niet tegen. De verwachtingen waren dat Engeland voornamelijk zou moeten verdedigen, en dat Frankrijk zou aanvallen. Maar niets bleek minder waar. Engeland speelde, wellicht ook tot eigen verrassing, heel behoorlijk mee tegen de Fransen. Voor het eerst sinds lange tijd zagen we de Engelsen al combinerend proberen een weg naar voren te vinden, daar waar tot voor kort de lange bal altijd gehanteerd werd.
Frankrijk, dat, vreemd genoeg, niet tot de kanshebbers van de titel behoort ondanks de selectie die bulkt van de talentvolle en bovenmatig goede spelers, begon redelijk solide. Geen uitschieters naar boven en geen uitschieters naar beneden. Datzelfde gold voor de Engelsen. Het waren toch de Engelsen die na een half uur voetballen verrassend op voorsprong kwamen, na een goede kopbal van Lescott.
Negen minuten later stond alweer gelijk door spelmaker Nasri, die met een geweldig schot de Engelse keeper Joe Hart in de korte hoek verschalkte. Het juichen van Nasri had wat mij betreft direct bestraft mogen worden met een wissel, want zo reageer je niet tegen een respectvolle en waardige tegenstander.
De rest van de wedstrijd was zeker niet onaardig om naar te kijken. Met name de Fransen hebben veel in hun mars, meer dan ze in deze wedstrijd hebben laten zien.

Oekraïne – Zweden 2-1 (0-0)

Speelt Zweden slecht, dan is dat de schuld van Ibrahimovic. Wint Zweden, al is dat door een enig doelpunt van Ibrahimovic, dan is dat een teamprestatie. Dat is in een notendop hoe de Zweedse pers omgaat met de grote vedette.
Het was juist deze vedette die Zweden vlak na rust op een 1-0 voorsprong. Dat de Zweedse coach het aandurfde Toivonen op te stellen was een raadsel, want de in Nederland spelende middenvelder maakte iedere aanval dood. Het was die andere in Nederland voetballende middenvelder die als enige het niveau van Ibrahimovic kon halen. Laatstgenoemde stond als een veldheer voorin te voetballen, en toonde maar weer eens aan dat hij eigenlijk in het verkeerde land geboren is.
Nadat Toivonen werd gewisseld liep het op het middenveld iets beter bij de Zweedse ploeg, die echter geen rekening hadden gehouden met de vechtlust en het voetballend vermogen van Oekraïne.
Oekraïne steunt namelijk op de ervaren speler Shevchenko. Hij wordt binnenkort 36 en zijn gloriejaren liggen inmiddels ver achter hem. In 2012, bijvoorbeeld, speelde hij slechts een kwartier voor de nationale ploeg en minder dan 300 minuten in de competitie.
Veel te weinig dus, zo zei men vooraf, om ook maar enige rol van betekenis te spelen op het EK. Maar het leek alsof Shevchenko zich in 2012 volledig had voorbereid op dit EK. Want de Oekraïners, gesteund door een uitzinnig thuispubliek, zocht heel brutaal en goed voetballend de aanval op. Dit leverde twee (kop)doelpunten op voor het gastland.
Toen bleek pas hoe beperkt Zweden als team is. Verdedigend was het nog net voldoende, maar aanvallend en combinerend speelde de ploeg ver onder de maat. Ibrahimovc en Elm waren de enigen die zich aan de malaise konden onttrekken. Twee goede spelers van Zweden bleek echter te weinig tegen een goed en compact spelend elftal van Oekraïne.

Stand Groep A
1. Rusland 3 (4-1)
2. Polen 1 (1-1)
3. Griekenland 1 (1-1)
4. Tsjechië 0 (1-4)

Stand Groep B
1. Denemarken 3 (1-0)
2. Duitsland 3 (1-0)
3. Nederland 0 (0-1)
4. Portugal 0 (0-1)

Stand Groep C
1. Kroatië 3 (3-1)
2. Spanje 1 (1-1)
3. Italië 1 (1-1)
4. Ierland 0 (1-3)

Stand Groep D
1. Oekraïne 3 (2-1)
2. Engeland 1 (1-1)
3. Frankrijk 1 (1-1)
4. Zweden 0 (1-2)

Uitblinkers 1e ronde:
– Rusland
– Oekraïne
– Dzagoev (middenvelder Rusland)
– Shevchenko (aanvaller Oekraïne)
– Tyton (doelman Polen)

Topscorer 1e ronde
Dzagoev (Rusland): 2 doelpunten