Infographic: Weet u alles al over het EK 2012?


Over iets meer dan zes uur begint het Europees Kampioenschap voetbal 2012 in Polen en Oekraïne. Polen trapt af tegen Griekenland, waarna later op de avond Rusland het zal opnemen tegen Tsjechië. Uiteraard zal ik alle wedstrijden kijken en verslag doen van de leukste, opvallendste en meest bijzondere momenten en wedstrijden. Voor nu krijgt u alvast een voorproefje met deze infographic. Alle voetballiefhebbers alvast heel veel plezier en sportiviteit gewenst!

Euro 2012 Infographic

Infographic courtesy of the Euro Odds 2012 Portal
Advertenties

In Polen omarmt men Europa, maar niet de euro


In Polen, waar gebouwen uit de communistische tijd het landschap nog altijd domineren, werd de euro ooit gezien als de snelste manier om mee te doen in de economische top. Nu, na jaren van problemen in de euro-zone, hebben de Polen zich gerealiseerd dat de snelste manier om met die top mee te doen, al die tijd al in hun achterzak heeft gezeten.

polen2

Hun eigen munteenheid, de zloty, heeft voor een buffer gezorgd die de turbulentie die om het land draait aardig buiten de deur weet te houden. Slechts weinigen staan te trappelen om over te stappen op de euro, ook al heeft Polen beloofd dat wel te doen tijdens haar toetreding in 2004.

De euro, die op dit moment door 17 van de 27 eurolanden gedeeld wordt, was ooit een statussymbool van rijkdom, van macht en vooral van stabiliteit. Vandaag de dag is het een last geworden, en de vraag of landen er nog goed aan doen om de euro hun eigen munt te maken, is moeilijker te beantwoorden dan ooit.

In Griekenland, wiens zwakte aan de basis ligt van de problemen in Europa, zeggen beleidsmakers zachtjes dat het een fout was om toe te treden tot de euro. Maar ze kunnen niet meer terug, ze zitten gevangen als het ware. Het loslaten van de euro heeft voor Griekenland ernstigere gevolgen voor de economie en het land als geheel, dan de pijn die het land moet lijden als het wel aan de euro vasthoudt. In het land, net als in andere noodlijdende landen als Portugal en Ierland is immer groeiende kritiek op het feit dat Duitsland alle beslissingen omtrent leningen, tranches en voorschotten lijkt te nemen.

De nieuwere EU-leden hebben de euro nog niet geadopteerd. Polen en ook Tsjechië staan ook niet meer trappelend van ongeduld in de rij om dat te doen. In 2008 zei de Poolse minister-president Donald Tusk triomfantelijk dat zijn land zich bij de eurozone zou voegen in 2011. Maar het enthousiasme is dusdanig gekelderd, dat Poolse beleidsmakers geen idee hebben wanneer het land dat alsnog gaat doen.

polen

“Het is geen makkelijke beslissing. En op dit moment is het ook niet eens een gespreksonderwerp in Polen”, zegt Jan Krzysztof Bielecki, de belangrijkste economische adviseur van Tusk. “Wij Polen zijn wat pragmatischer dan we enkele jaren terug waren. We hebben altijd al een romantische inslag gehad.”

Met 38 miljoen inwoners is Polen naast Groot-Brittannië het grootste land in Europa dat geen euro als munteenheid heeft. Gesterkt door de kracht van de zloty heeft Polen de snelst groeiende economie van de 27 landen in de euro-zone. De export neemt ieder jaar nog flink toe en consumenten hebben steeds meer geld te besteden. En het is op weg om de stijgende lijn door te zetten. Er wordt een economische groei van ongeveer 2,5% verwacht, op het zelfde moment dat economen verwachten dat de rest van Europa een dubbele dip zal gaan beleven.

‘Polen zal wachten en kijken’
Polen die geen vertrouwen hebben in de toetreding tot de euro, zien lessen die getrokken kunnen worden uit de fouten van andere landen. Ze zeggen dat met name Griekenland zichzelf het onheil op de hals heeft gehaald, omdat het nu vastzit aan de euro. Griekenland kan dus niet zijn eigen munteenheid devalueren om ervoor te zorgen dat toerisme en investeringen weer aantrekken. Maar de Polen kijken met nog veel meer interesse naar landen als Slowakije en Estland. Deze twee voormalige communistische landen hebben ook de euro aangenomen als munteenheid en moeten nu meebetalen voor onder andere Griekenland.

In de Praga buurt in Warschau wonen Artur en Elzbieta Zawadzki. Zij werken al 33 jaar in hun eigen kledingwinkel. Vanuit hun winkel zagen zij de schuldencrisis van Polen in 1981, de hyperinflatie die volgde aan het einde van het communistische tijdperk en de schommelingen van de zloty sindsdien aan hen voorbij trekken. Zij hebben liever de situatie zoals die nu is, in plaats van de situatie die zou kunnen zijn als Polen de euro zou gaan gebruiken.

“De euro drijft de prijzen onherroepelijk omhoog”, zegt Artur Zawadzki (58 jaar oud). “En het zal vooral pijnlijk zijn voor kleine ondernemingen, zoals de mijne.” Als Polen de zloty blijft gebruiken, zijn hun producten, keramiek, beeldjes en kleding, uiterst aantrekkelijk (lees: goedkoop) voor toeristen. En zo kunnen zij de producenten van deze artikelen blijven betalen. “Als Polen de euro gaat gebruiken en de prijzen stijgen, zouden de zaken lang niet zo goed”, besluit Artur. “Tsjechië heeft de euro niet, maar Slowakije wel. Dat land heeft problemen en de mensen zijn er doorgaans erg arm. Polen zal wachten en kijken.”

Economen stellen dat de zloty het land heeft geholpen om economisch te groeien. Had het land de euro gehad, dan had de economie niet de groei van ongeveer 2 procent per jaar gehad. En die 2 procent maakte voor Polen juist het verschil tussen een recessie en gematigde groei. Want toen de zloty tijdens de crisis in 2008 en 2009 in waarde daalde, tot ongeveer een derde van de euro, werden ook vrijwel alle producten in Polen goedkoper – tot ongeveer een derde van de gemiddelde prijs in de eurozone.

Een onderzoeksbureau deed onlangs een peiling om te kijken hoe groot de weerstand tegen de euro nu echt was onder Polen. In 2002 wilde 22 procent van de Polen de euro niet. In januari 2012 was dat percentage gegroeid tot ongeveer 60.

“De aantrekkingskracht is minder geworden”, zegt minister van Buitenlandse Zaken Radoslaw Sikorski. Hij voegt daar wel direct aan toe dat hij een voorstander is van het toetreden tot de euro, op lange termijn. “Vandaag kunnen we gewoonweg niet het benodigde aantal stemmen in het parlement halen om die toetreding mogelijk te maken.”

Bij de Poolse centrale bank is de drang om van munteenheid te wisselen ernstig afgenomen, nadat medewerkers de deurklinken van de bank hadden vervangen door eurotekens, in afwachting van de toetreding. De gouverneur van de Poolse centrale bank, Marek Belka, was de minister-president tijdens het hoogtepunt van het euro-enthousiasme in Polen vlak na de toetreding in 2004.

Nu gaat hij gesprekken over toetreding tot de euro tegemoet met een koffer gevuld met ‘maar’, ‘wat als’ en ‘stel dat’, ook al geeft hij schoorvoetend toe dat het verdrag met de EU Polen uiteindelijk toch dwingt toe te treden.

In de beginjaren van de toetreding was iedereen positief, en wilde de euro liever gisteren dan vandaag omarmen”, zegt Belka. “Maar nu hebben we vele, vele redenen om dat niet te doen. De euro is op dit moment niet sterk en we weten niet wat de munt en de eurozone als geheel zal gaan doen in de toekomst.”

In de afgelopen maanden hebben verschillende eurolanden onder aanvoering van Duitsland striktere regels wat betreft leningen en uitgaven toegepast. Teneinde toekomstige problemen te voorkomen. Op 25 januari werden 25 van de 27 landen het eens over fiscaal pact waarbij ze zichzelf zworen te beloven er alles aan te doen om de euro niet te laten vallen (lees: er werden afspraken gemaakt over plafonds in leningen en uitgaven). Poolse leiders gaan er dan ook prat op dat zij de eerste in Europa waren, in 1997, die zulke maatregelen in de grondwet opnamen. Daarmee liepen zij ver vooruit op de rest van Europa. Analisten zeggen dan ook dat Polen, als het gaat om de toekomst van de euro, een zeer betrouwbare en stabiele partner voor Duitsland zou kunnen zijn.

Ondanks het feit dat het land de euro nog niet heeft omarmd, probeerde Polen eind vorig jaar wel een plek aan de onderhandelingstafel te krijgen, waar werd afgesproken welke landen hoeveel geld aan leningen zouden krijgen. Critici stelden dat Polen niets te zeggen had omdat het de euro nog niet gebruikte, maar Belka kaatste de bal net zo hard weer terug door te stellen dat het een unieke kans is voor Polen om alle regels en wetten te leren die horen bij het gebruik van de euro als munteenheid.

Het gevoel dat de toekomst van de Europese Unie in de eurozone ligt, maakt dat er nog altijd Poolse beleidsmakers zijn die geïnteresseerd zijn in toetreding. Dit zijn tevens de beleidsmakers die proberen Polen te laten integreren in West-Europa. Zij zeggen ook dat het afschaffen van transactiekosten en wisselkosten zorgt voor een betere toekomst met meer investeringen.

“Wij kunnen het ons niet veroorloven om op te treden zoals Groot-Brittannië dat doet”, aldus de president van de Societeit van Poolse Economen Ryszard Petru. “Wij zijn geen eiland.”

En toch, vele Polen zijn erg blij met het feit dat zij nog altijd de zloty in hun portemonnee hebben zitten. Studente aan de universiteit van Warschau Agata Bielecka (26): “De euro heeft een grote crisis veroorzaakt. We moeten nog maar eens heel goed over toetreding nadenken.”

Polen erkent fout; ACTA op losse schroeven


Poolse premier Donald Tusk is teruggekomen op zijn beslissing om ACTA te tekenen.

For the English article, click here.

De Poolse premier Donald Tusk heeft vrijdag laten weten dat het ratificeren van het ondertekenen van ACTA namens Polen voorlopig van de baan is. Daarmee ontvouwt een kentering in het denken van de Poolse overheid wat betreft ACTA. De afgelopen was er veel protest, niet alleen in Polen, over het ondertekenen van het verdrag.

Tusl zei vrijdag: “Ik heb een definitieve beslissing genomen en de ratificatie van ACTA zal tot nader orde worden uitgesteld.” Een overwinning voor de duizenden Poolse mensen die de afgelopen weken vrijwel dagelijks in de straten van de grote steden protesteerden tegen de eerdere beslissing van de Poolse regering. En een overwinning voor hackersgroep Anonymous, die door aanvallen op diverse overheidswebsites hun stem lieten horen in deze kwestie.

Verder zei Tusk: “We moeten ervoor zorgen dat ACTA veiligheid garandeert voor Poolse burgers. Alle facetten moeten worden bekeken en alle standpunten worden heroverwogen. Dit kan leiden tot de beslissing dat we ACTA alsnog niet ondertekenen.”

Tusk gaf toe dat hij op nogal rigoreuze en ondemocratische wijze had geprobeerd het verdrag geratificeerd te krijgen, en dat hij daarmee zijn doel volledig voorbij schoot. “De discussie over ondere andere auteursrechten toegangsrechten tot het internet is in Polen de afgelopen weken niet gevoerd zoals dat had moeten gebeuren.” Daarmee erkent Tusk dat hij heeft gepoogd het verdrag door te drukken zonder enige vorm van inspraak van burgers, voor wie dit verdrag het meest belangrijk is.

“Misschien heb ik door mijn leeftijd de zaak niet goed aangepakt. Ik had niet op de manier van de 20e eeuw moeten doen, maar die van de 21e eeuw. En dat gaan we alsnog doen.”

Dat houdt in dat Tusk morgen (maandag 6 februari) een open, online vergadering zal houden. Het debat zal live uitgezonden worden op zowel het internet als via de belangrijkste televisiezenders. De internetvergadering zal morgen beginnen om twee uur ’s middags.

Anonymous breidt uit


Zie hier, Poolse leden van de regering uiten hun onvrede over de ondertekening van ACTA. Soms, zoals Anonymous ook op Twitter meldde, is het beter om niet een DDos-aanval uit te voeren. Soms is het beter om de gedaante aan te nemen van de mensen die proberen een dialoog aan te gaan.

Auschwitz: Hoopvolle verhalen


Ik heb een overweldigende hoeveelheid berichten gekregen naar aanleiding van mijn schrijfsels over mijn bezoek aan Auschwitz. Velen van jullie vroegen me of er ook iets hoopvols te melden te was uit het voormalige nazi -slachtkamp. En die zijn er, hoewel schaars. Hier volgen enkele verhalen die in het niet vallen bij het leed van miljoenen. Maar misschien daarom dat ze juist dat beetje gewenste licht werpen in de pikzwarte duisternis van het concentratiekamp.

Van gevangene tot nazibobo
Het is slechts een selecte groep mensen (700 mensen hebben geprobeerd te ontsnappen, 300 zijn er daadwerkelijk in geslaagd) gelukt om te ontsnappen uit Auschwitz. Een van de mooiste verhalen van die ontsnappingen is die van vier Poolse mannen. Bij het uitdelen van de gevangenenuniformen kregen de vier per toeval uniformen in de hand gedrukt die alleen gegeven worden aan personen van de hoogste ss-rangen. De vier wisten dat dit een unieke kans was, en besloten gebruik te maken van deze mogelijkheid.
De vier kleden zich direct om, en presteerden het om simpelweg het strengbeveiligde kamp uit te wandelen. Eenmaal buiten gekomen, ongetwijfeld in een roes van adrenaline, durfden de vier het aan om ook nog eens een nazi-auto te confisqueren, en hun vrijheid tegemoet te rijden. Bij het naar buiten gaan, en het wegrijden, werden de vier, zoals gebruikelijk in de hiërarchische nazistische partijstructuur, gesalueerd door dienstdoende soldaten.

Tot de dood ons scheidt
Een tragisch verhaal is dat van twee geliefden, een Joodse vrouw en een Duitse intellectueel. Ze waren gelukkig getrouwd toen ze werden gedeporteerd naar Auschwitz. De vrouw was bijzonder aantrekkelijk, en was door alle ss-officieren zeer geliefd in het kamp. Daarom kreeg zij privileges die anderen niet kregen. Haar man sprak zeer goed Duits, en mede daarom kreeg ook hij privileges die anderen niet gegund werden.
Op een dag besloten de twee te ontsnappen. Het lukte ze, en ze waren er bijna mee weg gekomen, als ze niet in de buurt van Auschwitz per toeval door de zoekende Duitse militairen werden gevonden. Ze werden teruggebracht naar het kamp, waar ze terstond ter dood veroordeeld werden.
De man zei tegen zijn vrouw, toen hij haar voor het laatst zag, dat hij zielsveel van haar hield, dat ze elkaar snel weer zouden zien, en dat hij noch zij door een Duitse hand gedood zou worden.
Hij hing zich vlak na zijn doodsvonnis op. Hij had zijn belofte gehouden.
De nazi’s waren bang dat de vrouw iets soortgelijks zou doen, en probeerden uit alle macht te voorkomen dat ook zij de hand aan zichzelf zou slaan. Maar helaas voor de nazi’s lukte het de vrouw om een scherp voorwerp te bemachtigen. Ze wachtte tot een van de hoogste officieren van het kamp, die meer of minder heimelijk al een tijd een oogje op haar had, bij haar in de kamer kwam. Toen hij binnen kwam, sneed ze haar polsen door en sloeg de officier herhaaldelijk met haar polsen in zijn gezicht.
De officier was woedend, besmeurd als hij was met Joods bloed, dat hij haar hoe dan ook wilde redden, om haar daarna tot op het bot te vernederen. Zij smeekte hem dat te besparen, maar hij was niet te vermurwen. Daarna smeekte zij hem of ze haar man nog een keer mocht zien voordat ze ter dood gebracht zou worden. Hij zou alles doen om dat te voorkomen.
Het vonnis werd snel en geruisloos voltrokken: de Joodse vrouw zou worden opgehangen. Aan het einde van de grootste weg tussen de vrouwenbarakken werd de galg klaar gezet. De vrouw smeekte en huilde, maar niets hielp. Totdat de vrouw zag waar ze opgehangen zou worden. Ze keek recht uit op de barak waar haar man al die tijd gevangen had gezeten.

Met haar laatste woorden nam ze met opgeheven hoofd afscheid: “Ik kom eraan, mijn man.”

Op weg naar Tilburg: Terugreis


Zaterdagmiddag vertrok onze bus terug naar Nederland, omstreeks 1 uur Poolse tijd en 1 uur Nederlandse tijd, vanuit Opole. Maar zoals gebruikelijk met Sindbad, de reisorganisatie, is vertraging net zo synoniem met Sindbad als het ongelooflijk oncomfortabele reizen.

De bus was er om 2 uur, en vetrok met ruim anderhalf uur vertraging. Onderweg in de reis, met name in de grensplaats Slubice, deden we nog eens anderhalf uur vertraging op. Maar het moet gezegd, Sindbad voldoet met een volhardende precisie aan mijn verwachtingen.

De eerste regel van de algemene voorwaarden van Sindbad is dat er te allen tijde niet gedronken mag worden in de bus of tijdens stops. We hadden in de bus, ik heb ze geteld, ruim twintig drinkers. Eentje was er zo dronken dat hij continu in slaap viel, langzaam van zijn stoel afzakte en vervolgens wakker schrok als hij op de grond viel en iedereen vervloekte die bij hem in de buurt zat. Alcoholisme is net als hepatites B: het is altijd de schuld van iemand anders.

Behalve dan dat je veilig had moeten neuken, dan was je nu niet de lul geweest.

Bij een van de stops in Polen stapte een andere, zwaar naar alcohol riekende, man in. Hij had een zitplaats naast een keurige en beleefde Poolse dame, overduidelijk van stand. Zij stond op voor hem, rook even en hield toen haar gezicht dicht bij het zijne. “Ik hou niet van dronkenlappen zoals jij. Je houd je gedeisd of er zwaait wat!” We zagen hem direct daarna drie halve liters bier ongeopend weggooien.

Intussen begon de enorme alcoholinname, en het groeiende aantal voeten dat uit de schoenen werd weggewurmd uit te monden in een steeds sterker wordende en unieke lucht in de bus.

Halverwege de reis was de geur in de bus welhaast ondraaglijk geworden. Een mengsel van zweet, voeten en bierscheten deed de toxicologische dienst het kleurencode alarm verhogen naar oranje. Het werd op het einde, de laatste twee uur van onze reis, zo erg dat Iwi begon te kokhalzen.

We vroegen de busstewardes of Iwi een kopje thee kon krijgen, omdat ze zich zo ziek voelde. Ook hier voldeed Sindbad aan alle verwachtingen, want net als met hun aankomst- en vertrektijden zitten we ook nu nog steeds te wachten op dat kopje thee.

Iwi voelt zich gelukkig wel weer een stuk beter.

Ik was de hele busreis, de stank en de openbare dronkenschap waaraan niets werd gedaan zo beu, dat ik mijn middelvinger opstak naar de bus toen we eindelijk onze koffers hadden gekregen In Tilburg. Ik was alleen vergeten dat in Tilburg weer een rook-/plaspauze werd gehouden.

In tien minuten zijn Iwi en ik naar huis gerend.

Op weg naar Opole: Mojito-avond


Op onze laatste avond hier wilde Adam iets speciaals organiseren voor Iwi en mijzelf. We hadden eerder op de dag voor de hele familie cadeau’s gekocht, en om hun dankbaarheid te tonen organiseerden ze een speciale avond voor ons.

Hoe het begon
We waren eerder die dag naar de markt geweest, waar voornamelijk Roemenen en Russen producten verkopen, en hadden daar een schort voor oma en een beeldje van een slapende engel voor mama op de kop getikt. We konden voor Adam niet vinden, en dus reden we na de markt direct naar het centrum van Opole.

Al op de parkeerplaats kreeg ik het aan de stok met een Pool in een Mercedes. Ik was al aardig geïrriteerd door de rijstijl van de Polen (te pas en te onpas inhalen, bumperkleven, bellen tijdens het rijden en versnellen bij wegwerkzaamheden), dat ik het me even te veel werd toen ik de parkeerplaats van een Pool stal. Hij reed netjes de parkeerplaats om daarna zijn auto te parkeren. Ik draaide vanaf de straat meteen de parkeerplek op.

De man stopte recht voor onze auto en leek uit te gaan stappen. Ik heb geleerd dat de eerste impressie de meeste indruk achter laat, dus ik stapte wild uit terwijl ik in het Nederlands schreeuwde: “Na de q komt altijd de u! Letters die in het kofschip voorkomen krijgen een t als vervoeging!” De man bleek onder de indruk en reed weg. Iwi zat lijkwit op de passagiersstoel. Wat bleek? Op de achterruit van zijn Mercedes zat een sticker van de voetbalclub Legia Warschau. En deze fans worden in het Pools ook wel de Dagger-fans, de Dolk-fans, genoemd, omdat ze overal, ook naar voetbalwedstrijden, messen en dolken meenemen.

Godzijdank voor mij dat de ‘schreeuw-willekeurige-dingen-in-een-vreemde-taal-gekke-buitenlander’ techniek feilloos werkte.

Hoe het verder ging
Toen we thuis kwamen gaven we Adam zijn proteïnen-poeder, met de vreemde naam No-Explode, en het slapende engeltje aan mama. Oma zat voor de zoveelste keer deze week te klagen over hoeveel pillen ze iedere dag in moest nemen, dus besloten we haar met rust te laten. Mede omdat Danusia ons vertelde dat oma lijdt aan een BFS (Broken Fart System, ook wel Kapot Scheten Systeem), en dat het vandaag wel bijzonder erg gesteld was met de BFS.

De speciale avond  ter ere van ons bestond uit een maaltijd van twee enorme pizza’s (doorsnee 40 cm, en dat is een medium pizza in Polen) en mojito’s die Adam persoonlijk zou bereiden. Zoveel we wilden.

Dat aanbod kon zelfs Iwi niet weerstaan, en zij waagde het om een paar slokken te nemen. Nadat het Adam en mijzelf meer dan een half uur had gekost om haar te verzekeren dat ze de alcohol niet zou proeven. Uiteraard zeiden we niets over het voelen van de alcohol, wat weer een heel ander verhaal is.

Iedereen dronk mee, Danusia, Iwi, Adam, zijn vriendin Anna en ik. Danusia voelde als eerste iets, en ze kreeg rode strepen in haar gezicht. Iwi was de tweede, omdat ze zulke kleine slokjes nam, dat het eigenlijk niet eens slokjes genoemd mogen worden. Druppels, is een beter woord.

Daarna begon Anna langzaam in te zakken tegen Adam.

Adam en ik bleven overeind. Toen de dames tipsy begonnen te worden, liepen we naar de keuken, en maakten voor onszelf een extra sterke mojito. Intussen was mijn fles whiskey ook al op tafel terecht gekomen, en de dames hielden zich voornamelijk bezig met het giechelen om hun mannen. Adam en ik deden een spelletje waarbij we een woord moesten noemen, en dan moesten we proberen zoveel mogelijk liedjes waar dat woord in voorkwam te noemen.

Toen iedereen echt in de stemming was deed ik mijn beroemde impressie van een zwijn, waarbij ik op handen en voeten over de grond scharrelden en luid krijste: “Jestem swinia, jestem swinia!!” (“Ik ben een zwijn, ik ben een zwijn!). Toen het publiek verkocht was deed ik mijn Jim Carrey impressie, en daarna mijn Borat impressie.

Het publiek gin plat. Letterlijk, want Danusia schuifelde naar haar slaapkamer en Anna was met halfopen mond tegen Adam in slaap gevallen. Iwi zei dat ze zich raar voelde, maar op een goede manier, en dat ze naar bed wilde.

Daarmee sloten we een fantastische week in stijl af.

Ik kan niet wachten om weer terug te gaan.