De ma(a)n-zon paradox


Voor Iwi. Mijn liefde. Mijn leven.

Omdat in wanhoop de schoonheid zoveel sterker straalt.

De ma(a)n-zon paradox

Als het donkerte komt inzetten
Dan laat ik mijn gelaat zien
Ik klim mijn vaste weg naar boven
Met alle gevolgen van dien

Iedere dag weer hetzelfde ritueel
Vraag me niet te veranderen
Het enige waartoe ik ben geketend
Is door het zwarte te meanderen

Zij schijnt, dus ik besta
Zij glimt, dus ik ga
Want mijn enige hoop ligt bij haar
Jaag haar tevergeefs achterna

Het is een zegen en een vloek
Dat ik niet anders kan dan iedere nacht
Haar probeer in te halen
Maar zelfs als ik op haar wacht

Dan zal ze nooit de mijne zijn
Omdat we beide om dat ene punt gaan
Gelijktijdig, rechtlijnig tegenover elkaar
Oh wee, ik als zielige maan

Maar ooit zal ik bij haar zijn
Dat ik me heerlijk wentelen kon
In de warmte van haar stralen
Ooit is de mijne, de zon

Alleen zij geeft me recht
Recht van bestaan
Als zij niet zo barmhartig zou schijnen
Zou niemand me door het zwart zien gaan

Dus als u ’s nachts naar mij kijkt
Bedenkt dan dit tussendoor uw dromen
De enige reden van mijn bestaan
Is omdat haar stralen op mij komen

Advertenties