REVIEW: Le Le – Partytime


Vrijdag 16 maart verscheen het langverwachte album van Le Le, genaamd Partytime. Het vorige album, Flag, was een groot succes. Het bewees eens te meer de veelzijdigheid van rapper Faberyayo (Pepijn Lanen), die daarmee wel een zekere last op zijn schouders mee nam naar het volgende album. Is het de drie bandleden gelukt om ook van Partytime een succesvol en origineel album te maken, of vallen zij in herhaling?

Het vorige album stond bol van de grappige teksten in voornamelijk het Frans en Duits. Maar dat is een trucje dat heel snel kan gaan vervelen. Daarom is hij op Partytime te horen in het Engels en het Nederlands. Faberyayo zegt hierover in een interview met 3voor12: “Het Duits en Frans is op. Dat was wat ik kon. Sowieso staan er op de nieuwe plaat meer tracks die de radio kunnen halen. Het is niet meer zo’n rariteitenkabinet. Ga maar uit van extra veel platina hitsingles.”

De drie bandleden van Le Le.

Ook Partytime is weer het kindje van drie vaders. Piet Parra en Rimer London zijn opnieuw verantwoordelijk voor de producties. Pepijn Lanen aka Faberyayo rapt en croont de plaat vol. Faberyayo: “Eigenlijk zou Marble (EP, 2009) al een nieuw album zijn. Maar dat voelde toen niet als een afgerond geheel. Toen waren we begin 2010 vrijwel klaar, maar kreeg De Jeugd voorrang. Daarna was wel even de wind uit de zeilen wat betreft motivatie. De laatste maanden hebben we er weer veel tijd in gestoken en nu zijn we echt tevreden. Partytime hoeft alleen nog maar gemasterd te worden.”

Faberyayo vertelt dat Piet Parra ook nu weer gaat experimenteren met live illustraties. “Hij is druk bezig met nieuwe ideeën. Piet gaat het nu weer iets anders aanpakken. Tijdens Noorderslag kun je er voor het eerst wat van zien.” Verder wil de mc nog even niets loslaten over de liveshow.

De eerste single, Neen (zie de videoclip onder aan het artikel), is gelijk een flinke knaller. In drieënhalve minuut worden de do’s en don’ts voor 2012 op een rijtje gezet. Maar wat is er nou mis met Goudkuipje? “Ach, niet zo veel. Het is toch wel de belichaming van middelmatigheid. Laten we kaasresten samensmelten met wat emulgatoren en op ons brood smeren. Alsof er niets te kiezen is in het leven. Ik richt me misschien een beetje op de onwil van mensen om meer te wensen van het leven; het allemaal wel prima vinden. Maar uiteindelijk is het ook maar een liedje van iemand die veel binnen zit en maar weinig van de wereld snapt hoor.”

Partytime

Le Le - Partytime albumcover

Wat kan er inhoudelijk over het album gezegd worden? Partytime opent met het laidback, ongeveer twee minuten durende We Come To Play. Hier geeft Faberyayo alvast een voorproefje van wat we tekstueel kunnen verwachten van hem. Randomness rappen lijkt een uitstekende manier om zijn stijl van rappen te omschrijven. Hij gebruikt willekeurige woorden, maar weet het geheel op aangename wijze, enerzijds door zijn stem en anderzijds door zijn uitspraak, aan elkaar te rijgen.

Dan volgen enkele nummers die zonder twijfel deze zomer in de hitlijsten gaan verschijnen. Normal is een uiterst aanstekelijk nummer, waarvan de melodie, tekst en refrein direct vastgrijpen in je geheugen. Na enkele keren beluisteren is het niet mogelijk om de neiging tot meezingen te onderdrukken. En Pierre, de derde track, heeft qua melodie alles in zich om ook een hit te worden. Tekstueel gaan we terug naar de eerste track, We Come To Play. Ook hier krijg je het gevoel dat Faberyayo met willekeurige woorden strooit, maar de rode draad wordt zichtbaar als het refrein inzet.

Pearl Necklace zou niet misstaan in welke loungeclub dan ook en is een heerlijk, laidback nummer. In Damien worden de registers van de synthesizer flink opengetrokken. En het is in dit nummer dat de zang van Faberyayo, bijgestaan door de willekeur aan elektronische geluiden, uitstekend tot zijn recht komt. In Crazy Shaped Lady is het niet Faberyayo die de zang doet, en dat is te horen. Begeleidt door een vrij simpele synthesizer riff is het voor dit nummer belangrijk dat een goede zanger dit zingt, en dat gebeurt dan ook. Dit nummer behoort ook tot het beste wat Partytime te bieden heeft. Dit is een van de twee nummers waarvan ik met zekerheid durf te zeggen dat ze werkelijke hitpotentie hebben.

In Drunken Cigarettes krijg je precies waarmee het nummer begint: een beat en melodie die maar niet op gang lijken te komen. Maar het is die keuze van de drie heren die maakt dat het werkt, ook omdat het nummer langzaam naar een climax toewerkt. De uptempo beat van Neen, de achtste track, doet denken aan enkele nummers van de Jeugd Van Tegenwoordig van hun laatste twee albums. Ook hier gebruikt Faberyayo het uiterst succesvolle idee van willekeurige woorden die toch weer samen gebracht worden in het refrein (wat wel en niet te doen in 2012). Het is een truc die voor meerdere albums zou gaan vervelen, net als bij het vorige album zijn gebruik van het Frans en het Duits, maar die bij ieder nummer op dit album uitstekend werken.

Daarna volgen nummers die muzikaal iets minder geslaagd zijn, op Komkommers en Scary Sweaters. De muzikaal minderwaardige nummers (Sexual Hair, Morning Drinks, Denise) doen eigenlijk niet heel veel onder voor de andere nummers, maar omdat er enkele tracks opstaan die zo ongelooflijk goed zijn, steekt alles wat daar niet aan kan tippen al snel wat flets af.

Al met al is Partytime een bijzonder goed album. Faberyayo lijkt een zoveelste succesvolle samenwerking te zijn aangegaan, waardoor hij nu met een aantal genres uitstekend uit de voeten kan. Partytime is het beste album van Le Le tot nu toe, en een van de beste albums waar Faberyayo een bijdrage aan heeft geleverd. Het is maar te hopen dat het nog heel lang Partytime blijft Faberyayo, en voor Le Le.

Klik hier voor een uitgebreid interview met de drie mannen van Le Le.

Bron: 3voor12

Zo ziet geluid eruit!


We kunnen geluiden niet zien. Maar toch heeft een groep fotografen geprobeerd om geluid te vangen in beelden. Dat hebben ze gedaan door verf te plaatsen boven een speaker. Vervolgens laten ze de geluidsgolven door verf gaan. De foto’s die u ziet hieronder zijn sterk uitvergroot. Dit komt omdat met het blote oog nauwelijks te zien is dat de verf omhoog komt. Maar door de uitvergrotingen is het prachtig om te zien hoe geluid er dus uit zien. Het filmpje onder de foto’s toont hoe de fotografen te werk zijn gegaan.

soundpaint1

soundpaint2

soundpaint3

soundpaint4

Paint drops vibrating on speaker

soundpaint6

soundpaint7

CONCERT: Bryan Adams in Ahoy 19-03-2012


bryanadams
Ik was een jaar of negen, tien toen ik voor het eerst met mijn moeder naar een concert van Bryan Adams ging. Bryan Adams, zo moet u weten, was de eerste artiest van wie ik een single en een cd kocht. Aangezien ik nog nooit naar een concert was geweest en dat koste wat kost mee wilde maken, mocht ik begin jaren negentig mee met mijn moeder naar de Kuip in Rotterdam.

Ik was niet bekend met de wetten en regels van concerten. Ik gedroeg me zoals ik als kind was: netjes, ingehouden en voorzichtig klappend om vooral niet al te veel op te vallen. Mijn moeder stond naast me te dansen terwijl ik zittend en klappend alle liedjes woord voor woord meezong.

Sindsdien ben ik nog enkele naar een concert van hem geweest. Eentje in Ahoy en eentje in Antwerpen. Gedurende de jaren verloor ik wel iets van de passie voor hem, maar ik bleef uit oogpunt van heimwee en goede herinneringen van mijn jeugd toch nog een beetje vasthouden aan hem.

Gisterenavond was het dan zover. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nu al jaren geen cd meer van hem heb opgezet. Ik ben al jaren niet meer naar een van zijn concerten geweest en ik heb zijn laatste cd niet beluisterd. Ik was dus wat sceptisch vooraf. Zou dit nog leuk zijn voor me? Sta ik hier niet vanwege jeugdsentiment?

Al mijn zorgen bleken voor niets. Het begon al met het aanwezige publiek. Ik had verwacht me te moeten nestelen tussen vijftigers met een midlifecrisis. Maar dat viel alleszins mee. Het publiek was gemengd. Ik zag genoeg mensen die makkelijk tien jaar jonger dan ik zouden kunnen zijn. De midlifecrisissers waren er ook, maar veel minder in getal en veel nadrukkelijker aanwezig dan ik had gedacht.

De support act was, zoals zo vele keren door de afgelopen jaren heen, Heather Nova. Deze zangeres kan fantastisch zingen, maar ze lijkt muziek te maken die niet altijd even goed bij haar stem past. Zeker live kwam het er gisteren niet uit bij deze dame.

En toen was daar Bryan Adams. Adams lijkt een soort tijdloosheid over zich te hebben. Een tijdloosheid die maakt dat hij zijn optreden nog altijd even energiek inzet en vervolmaakt zoals hij dat twintig jaar geleden ook al deed. Hij is in zijn gezicht nauwelijks ouder geworden, zijn stem miste gisteren geen enkele noot en was loepzuiver, en zijn gitaarspel was als vanouds. Hij miste geen enkele hoge noot, bleef keurig in de maat, smokkelde nergens om enige onvolkomenheden te maskeren en hij speelde elk nummer in de originele toonsoort.

Een unieke prestatie voor een artiest die al zo lang meedraait. Maar dat zijn waarschijnlijk wel belangrijke redenen dat hij nog altijd volle zalen trekt, waar hij ook gaat op de wereld. Toegegeven, na het vertrek van Jim Vallance zijn zijn teksten er niet beter op geworden. En hij heeft de laatste vijftien jaar geen noemenswaardige hit meer gescoord. Maar er stonden gisteren wel tienduizenden mensen ieder liedje woord voor woord mee te zingen.

Bryan werd zoals altijd bijgestaan door twee muzikanten die er vanaf het eerste uur al bij zijn: drummer Mickey Curry en gitarist Keith Scott. Mickey had een prachtige drumsolo op wat plastic tonnen en potten en pannen, maar deed verder wat hij moest doen: zwijgzaam zijn bandleider voorzien van een strak geregisseerd ritme waar ook zo nu en dan ruimte was voor enige vrije interpretatie.

Maar het was gitarist Keith Scott die, zoals hij ook twintig jaar geleden al deed toen ik voor het eerst naar een concert van Bryan ging, de show stal. Hij bewees eens te meer een fenomenaal goede gitarist te zijn. Hij was wat energieker dan Bryan, hij speelde net wat beter en wist de vrijheid in de intermezzo’s in de liedjes beter te benutten voor vrij spel dan Bryan. Het was ook Scott die zorgde voor de wat rauwere, hardere toon zoals die voornamelijk op de eerste albums (Cuts Like a Knife, Reckless, Into The Fire, Waking Up The Neighbours) van Bryan was te horen.

Maar wat het meeste opviel, dat was ook hetgeen waar ik op voorhand de meeste zorgen over had, was hoe hij zijn plat gespeelde klassiekers, zoals Summer of ’69, Everything I Do, Please Forgive Me en Heaven op een enthousiasmerende wijze bracht. Alsof de hits op dit moment bovenaan in de hitlijsten stonden, zo bevlogen speelde hij de nummers. En hij kreeg het publiek mee, iedere keer weer.

Het enige minpunt van het optreden waren de drie nummers die hij van zijn laatste album speelde. Toen was merkbaar in de zaal dat slechts de minderheid die liedjes mee kon zingen. Waarmee bevestigd werd dat de meeste bezoekers waren gekomen om zijn grootste hits te horen. Maar dat minpuntje was nauwelijks merkbaar tijdens de verder soepele en gezellige avond. Er zijn vele artiesten die een voorbeeld kunnen nemen aan het enthousiasme en de inzet van Bryan, die na ruim twintig jaar nog altijd het podium bestiert als een jongeling.

Hij nodigde, zoals gebruikelijk is, een dame uit op het podium om met hem de hit Baby When You’re Gone te zingen. Renske uit Utrecht was enorm zenuwachtig, maar ze gooide al snel alle schroom van zich af. Voor Bryan het wist stond ze met haar kont tegen zijn gitaar te duwen. Hij leek even van zijn a propos, maar hij herpakte zich door Renske plagend met zijn kont weer weg te duwen. Daarmee leek vrijwel alles Bryan mee te zitten gisterenavond. En hoewel zijn hits uit een tijd komen die inmiddels al weer achter ons ligt, heeft hij niets ingeboet aan populariteit, inzet en passie. De Canadees kan met recht zeggen dat hij als live-performer zich kan meten met de grootste der aarde.

Whitney Houston (1963 – 2012)


Whitney Houston overleed afgelopen weekend op 48-jarige leeftijd. Ze werd gevonden in een badkuip in het hotel waar ze op dat moment verbleef, in afwachting van het grammygala.

Afgelopen weekend is zangeres en actrice Whitney Houston overleden. Volgens het laatste nieuws zijn er geen drugs aangetroffen in de hotelkamer waarin zij op dat moment verbleef. Haar longen zaten vol met water, hoewel het nog altijd niet duidelijk is wat er precies is gebeurd.

Whitneys leven zat vol pieken en dalen. Zo succesvol als ze was in de jaren tachtig en de eerste helft van de jaren negentig, zo hard viel ze in de jaren daarna. Haar carriere bestond eerst uit succes, gouden platen en grammys, maar eindigde in misbruik en drugsgebruik.

Volgens de lokale autoriteiten werd ze om vijf voor vier gevonden in haar hotelkamer. Ambulancebroeders en medisch personeel hebben gedurende twintig minuten geprobeerd om haar te reanimeren, maar het mocht niet baten.

Op 9 augustus 1963 wordt Whitney Houston geboren in Newark. Haar peetmoeder was Aretha Franklin. Als kind zong ze in de kerk en als puber zong ze als achtergrondzangeres voor bijvoorbeeld Chaka Khan. In 1985, nadat een studiobaas haar had horen zingen in een nachtclub en haar direct een platencontract aanbood, bracht ze haar eerste album genaamd ‘Whitney Houston’ uit. Het leverde haar drie nummer 1 hits op: ‘Saving all my love for you’, ‘How will I know’ en ‘The greatest love of all’.

Ze bracht haar tweede album twee jaar later uit, in 1987. ‘Whitney’, zoals ze het album had gedoopt, werd het eerste album van een vrouwelijke artiest dat binnenkwam op nummer 1 in de Billboard charts. Het album bevatte vier nummer 1 hits. Op haar derde album was te horen dat ze voor een verschuiving naar de popmuziek had gekozen. “I’ll be your baby tonight’ leverde haar vier nummer 1 hits op.

Whitney Houston brak alle records die er voor een vrouwelijke artiest te breken waren. Maar ook vanwege haar huidskleur doorbrak ze vele taboes. Zo was ze de eerste gekleurde vrouw die (veel) zendtijd kreeg van MTV.

Whitneys bekendste filmrol is de popdiva die ze speelt in The bodyguard.

In 1990 breidde ze haar werk uit met acteren. Ze speelde een popdiva in ‘The bodyguard’ en het soundtrackalbum van de film ging alleen al in Amerika meer dan 17 miljoen keer over de toonbank. In 1995 speelde ze in ‘Waiting to exhale’ en in 1996 in ‘The preacher’s wife’. Voor deze films kreeg zij positievere kritieken wat betreft haar acteerprestaties dan voor ‘The bodyguard’.

In 1998 keerde ze terug naar het zingen, en bracht ze het album ‘My love is your love’ uit.

Daarna ging het snel bergafwaarts met de zelfverklaarde diva. Ze scoorde geen hits meer, en haar huwelijk zorgde voor meer spanningen dan ze verdragen kon. Een foto uit 2000 liet de medicijnkast van Whitney zien: deze stond vol met een keur aan medicijnen en antidepressiva.

Het werd rond deze tijd duidelijk dat Bobby Brown, haar man, losse handjes had. Ook bracht hij drugs, met name cocaïne, in haar leven. Vanaf dat moment ging ze snel bergafwaarts. Ze zag er bij publieke optredens graatmager uit, en haar stem was niet langer vast. Ze moest bij een concert tot drie keer toe het einde van ‘I will always love you’ inzetten, omdat ze de juiste toon niet te pakken kreeg, en omdat haar stem steeds brak.

Ze zat financieel en muzikaal aan de grond, en tijdens een interview met Oprah Winfrey werd duidelijk dat de jaren van misbruik en drugsgebruik hun tol hadden geëist. Ze oogde nerveus, kon niet stil zitten en ze zag er dun en welhaast ondervoed uit. Ondanks het feit dat ze inmiddels met de drugs gestopt was.

Sinds 2009 was Whitney Houston bezig met een soort van comeback. Het was des te triester dat Whitney overleed aan de vooravond van wat haar publieke comeback op het grammygala had moeten zijn. Als eerbetoon droeg rapper LL Cool J een gebed aan haar op. En zangeres en actrice Jennifer Hudson zong het lijflied van Whitney Houston, ‘I will always love you’.

Whitney Houston is 48 jaar oud geworden, en laat haar moeder en haar 18-jarige dochter achter.

Gers Pardoel – Deze Wereld Is Van Jou


Het debuutalbum van Gers Pardoel, Deze Wereld Is Van Jou

Ruim vier jaar geleden maakte een vriend van me attent op het hyves-profiel van een oud schoolgenoot van ons: Gerwin Pardoel. Op zijn persoonlijke pagina waren enkele nummers te vinden van de rapper in spe, waaronder Gersterdam. Na het beluisteren van enkele van zijn zelfgemaakte nummers was het me al snel duidelijk: deze jongen kan heel goed rappen.

Maar de vraag is wat er van over blijft als platenlabels, managers en andere belanghebbenden zich met hem gaan bemoeien. Hij had een roerige jeugd, ongetwijfeld een van de oorzaken waarom hij besloot te gaan rappen. En die pure, rauwe emoties komen juist bij rap en hiphop het beste tot hun recht.

Het begin: Na Gersterdam, voor zijn debuut
Twee jaar terug was er op de nummer 1 hit Broodje Bakpao, in het tweede couplet een voor Nederland onbekende rapper te horen. Ik zocht de trackinformatie op internet op en wat schertste mijn verbazing? Gers (Pardoel) was die rapper die met The Opposites meespitte alsof hij al jaren in het vak werkzaam was. Hij zal niet de eerste artiest zijn met een nummer 1 notering nog voor hij een cd had uitgebracht, maar hij is ongetwijfeld een van de weinige.

Hij verscheen daarna op diverse mixtapes en onuitgebrachte singles. Zo is zijn bijdrage aan de mixtape van Flinke Namen, met het nummer Kunst en Vliegwerk, er eentje die zo goed is dat ik het nog steeds betreur dat die track niet is uitgebracht in de mainstream rapscene. Dat had alles in zich om een kneiter van een hit te worden.

Zo maakte Gers zeer snel naam in de scene. Vergelijkingen met Extince konden niet uitblijven, hoe oneerlijk dat ook is. Niets negatiefs over Gers in deze, maar Extince komt, met name tekstueel, van een andere planeet dan de meeste rappers. Taalspelingen en een ongelooflijke flow maken dat slechts weinigen in zijn buurt kunnen komen.

Deze Werels Is Van Jou
Sinds 14 oktober ligt Gers zijn debuut in de winkelschappen, Deze Wereld Is Van Jou. Enkele maanden ervoor werden er al stapsgewijs enkele single gereleased, waaronder het zeer aanstekelijke Morgen Ben Ik Rijk. Dat is een van zijn betere nummers van Deze Wereld Is Van Jou. Hij laat in ieder couplet horen dat hij een flow uit zijn mouw kan schudden die op momenten akelig dicht in de buurt van Extince komt. Hij danst met zijn woorden en af en toe vraag je je af wanneer hij ademhaalt om aan het volgende salvo te beginnen. Voor dit nummer heeft Gers gekozen voor een jazzy begeleiding, die het nummer helemaal af maakt. Dat zijn zangkwaliteiten niet denderend zijn, kan en mag hem niet aangerekend worden. En zeker niet in dit nummer, omdat het geheel zo goed samenvalt dat je zelfs na tien keer luisteren nog de kleine minpuntjes vergeet.

Gers Pardoel zoals hij te zien is in een van zijn videoclips

Maar het album bestaat uit meer nummers dan alleen Morgen Ben Ik Rijk. Het album opent met een rustig nummer en titeltrack, Deze Wereld Is Van Jou. Het nummer springt er niet echt uit, maar zakt ook niet weg. Hoewel Gers erg relaxt klinkt, ondersteund door het aardige refrein van Phatt, blijft hij overeind.

Er staan nog een aantal nummers op die wat rustiger zijn. Hier laat Gers eens te meer zien wel degelijk te kunnen rappen, ook al ontstijgen deze nummers de middelmaat niet. Hij is echter op zijn best wanneer de beat iets sneller loopt, en hij zichzelf dwingt om zijn flow op te voeren. Tekstueel steekt het solide in elkaar, en dat wordt steeds aardiger om naar te luisteren als hij het tempo opvoert.

Maar dat hij ook met rustige nummers goed uit de voeten kan, bewijst hij met een van de laatste tracks van het album, We Missen Je. Het is een ode aan zijn te vroeg overleden moeder, en zelfs wie de voorgeschiedenis niet kent van het nummer, wordt geraakt door de oprechtheid en de sensitiviteit van de rapper.

De sombere tracks zijn in de minderheid, en dat maakt dat het album zijn kracht niet verliest. Ik Neem Je Mee is een track die je in de zomer draait als je op het strand ligt te chillen. Bagagedrager, met een bijdrage van Sef, geeft je datzelfde gevoel.

Conclusie
Samenvattend kunnen we zeggen dat het album van Gers Pardoel, een debuutalbum welteverstaan, met gemak overeind blijft. Waar veel beginnende rappers teren op een of twee succesvolle tracks, en er een hoop minderwaardige tracks omheen produceren en dat vervolgens een debuutalbum noemen, daar lijkt Gers heel goed te weten wat hij wil zeggen, welk gevoel hij over wil brengen en vooral wil laten zien dat hij kan rappen. En dat kan hij. Als je zelfs Guus Meeuwis zo ver krijgt om mee te werken, de interessante samenwerking mondde uit in 20:02 u, dan betekent het dat je wel degelijk iets kan.

Dat het album op momenten wat makkelijk geproduceerd lijkt, wordt hem vergeven doordat hij er zeer veel kwalitieve elementen tegenover zet. Hier en daar is een hook inderdaad wat kort door de bocht, maar ook dat mogen we vergeten. Want dit is een debuutalbum, en van niemand zou het realistisch zijn een meesterwerk verwachten.

Maar kwaliteit mogen we wel verwachten, en dat levert hij dan ook met verve. Hij bewees het met Gersterdam, met Broodje Bakpao en nu dus met zijn debuutalbum. Wat het belangrijkste is voor mensen die het album willen kopen: het is je geld dubbel en dwars waard. Of zoals Gers zelf twitterde: Je moet mijn album niet downloaden, maar kopen. Wie wil er het tweede album weer horen ‘Vandaag ben ik broke, maar morgen ben ik rijk’. Nee, wij willen horen hoe Gers zich ontwikkelt en zich wellicht klaar maakt voor een, als het zover is terechte, vergelijking met Extince de Prins.

SLBMG: Ski or die


Dit jaar werd aan het einde van de zomer een nieuwe mixtape (Ski Or Die) gepresenteerd door de drie mannen die het brein zijn van de Ski Leraar Bruin Money Gang (SLBMG), namelijk Faberyayo (De Jeugd van Tegenwoordig), Spacekees (‘Ik wil een meisje’) en Sef (o.a. ‘Broodje Bakpao’). Met deze mixtape bouwen de mannen voort op het artistieke succes van Ski Leraar Bruin II, dat aan elkaar hing van strakke beats, goede raps en een catchy refrein.

Het begon in 2010, met de release van de cd die ontstond uit de samenwerking tussen Faberyayo en Vic Crezee. Op het album ‘Het Grote Gedoe’ hadden ze drie opeenvolgende nummers, genaamd Ski Leraar Bruin I, II en II. Met name deel II (waarop ook Sef en Spacekees meezongen) was een absolute hit, en die heb ik dan ook grijs gedraaid in mijn auto.

Kortom, het nummer is een meer dan geslaagde track. Maar dat er een aantal geniale woordspelingen inzitten, mag en kan haast niet de reden zijn geweest dat de drie hebben besloten om een volledige mixtape uit te brengen. En toch staan er vijftien nummers op de mixtape die reppen over woordspelingen op skien.

En het zijn twaalf unieke nummers (elf als je de intro niet meetelt), die voortborduren op de eerdergenoemde hit, omdat de mannen ook Ski Leraar Bruin I, II en III hebben toegevoegd. En de allerbelangrijkste vraag is: gaat dit uitmelken van een eerder succes niet vervelen op den duur?

Muzikaal blijft deze mixtape met kop en schouders boven water. Er zitten een flink aantal knallers bij, waarbij het Star Wars-deuntje een wonderlijke vondst genoemd mag worden. De heren trekken tekstueel weer alle registers open, en laten eens te meer blijken dat zij met taal uitstekend uit de weg kunnen. Het is een lust om te luisteren naar hun flow en vondsten, en het doet je meer dan eens lachen, en afvragen hoe ze dat verzonnen hebben.

Maar het moet gezegd: deze plaat is een aantal nummers te lang. Het is leuk dat ze voor een thema  hebben gekozen, en ze maken daar op momenten uitstekend gebruik van. Met name Faberyayo toont dat hij niet alleen met het thema uit de weg kan, maar dat hij de ene spitsvondigheid na de andere uit zijn hoed kan toveren. Ook Sef doet tekstueel een duit in het zakje (‘Skilluminati’, ‘Notorious B.I.Ski.’ en ‘Alicia Ski’s’, zijn enkele voorbeelden) en het maakt dat het plezier dat ze hebben gehad bij het maken van deze mixtape ervan af straalt.

Maar zoals terecht ook op internet wordt gezegd: dit gaat vervelen. Deze herhaling van zetten wordt tot in den treurnis herhaald. Nu kan ik, als taalfreak, hier geen genoeg van krijgen. Maar ik besef wel dat dit voor veel andere mensen al snel heel irritant kan worden. Alles vervoegen met ski is voor even leuk, maar je moet wel een voorliefde voor woordspelingen en taalgrappen hebben om dat 15 nummers vol te houden.

Wie voor deze mixtape puur voor de muziek luistert zal dus enerzijds zijn hart op kunnen halen. Muzikaal steekt dit gewoon erg sterk in elkaar. Het vervelende van deze plaat is de herhaling van grappen. De vraag is dus of mensen die het voor het muzikale aspect beluisteren het kunnen volhouden. Afgaande van de reacties op internet is het gemakkelijk om te stellen: Je vindt deze plaat ofwel dope, ofwel ruk. ‘De skileraar-shine maakt het gepeupel blij’. Mij wel, in ieder geval.