Hoe hackers in slechts uren miljoenen dollars stalen


FBI beschuldigt acht mensen van deelname aan een digitale overval die 45 miljoen dollar opleverde.

Amerikaanse federale overheden hebben acht mannen beschuldigd van deelname aan een bankoverval ’21e eeuw-stijl’ waarbij ongeveer 45 miljoen dollar is buitgemaakt. De mannen wisten de betalingssystemen van de bank te hacken, waardoor zij de limieten van opname voor prepaid creditcards wisten te omzeilen.

Picture owned by Wikipedia

De acht mannen vormden het hart van een in New York gesitueerde cel van een internationale criminele organisatie. De criminele organisatie wordt gezien als opdrachtgever van deze overval. Na de succesvolle hacks werden er in verschillende landen met bewerkte creditcards geld opgenomen bij bankautomaten. Dat maakten de aanklagers donderdagochtend bekend.

In slechts enkele uren (de totale operatie bestond uit twee momenten, ook wel deeloperaties genoemd) wisten de acht verdachten en hun handlangers alleen al van bankautomaten in New York 2.8 miljoen dollar op te nemen. Op hetzelfde ogenblik stonden zogegheten “cashing crews” in diverse steden in minstens 26 landen klaar om op soortgelijke wijze ruim 40 miljoen dollar op te nemen.

De openbare aanklagers hebben dit type overval bestempeld als zijnde een ‘ongelimiteerde operatie’, omdat het systematisch de opnamegrens die op creditcards zit verwijdert. Deze restricties werken als een digitaal vangnet voor banken, voor het geval er iets mis gaat met bijvoorbeeld de betalingen of met de opnamegrens.

De verdachten verwijderden de limieten op de creditcards door twee bedrijven die de online betalingen verwerken te hacken, namelijk de Ras Al-Khaimah PSC bank in de Verenigde Arabische Emiraten en de Bank van Muscat in Oman.

De eerste overval, welke plaatsvond op 22 december 2012, was gericht op creditcards die waren uitgegeven door de bank uit de Verenigde Arabische Emiraten. Handlangers van de hackers konden in ongeveer 20 landen zeer snel geld opnemen in een van de 4500 transacties die ze toen uitvoerden. Alleen al in New York werden bij meer dan 140 bankautomaten in 750 transacties meer dan 400.000 dollar opgehaald. Deze overval duurder slechts twee uur en 25 minuten.

De tweede operatie liet zien dat alle betrokkenen aan efficiëntie hadden gewonnen: op 19 februari werd er met ongeveer 36.000 wereldwijde transacties ruim 40 miljoen dollar gepind. Bij deze operatie lukte het om de New Yorkse hackers in tien uur tijd, via 3000 geldopnames bij bankautomaten, om 2.4 miljoen dollar op te halen.

De hackers buitte de zwakte van het betalings- en geldverkeer van de prepaid creditcards uit. Deze creditcards worden voornamelijk gebruikt door werkgevers als vervanger van loonstroken. Goede doelen gebruiken ze juist om snel financiële hulp te verlenen bij bijvoorbeeld natuurrampen. Via de gehackte accounts waren de hackers in staat kopien te maken van creditscards, welke zij distribueerden naar diverse continenten. Handlangers ter plaatse konden zonder verdere modificatie van de kaarten direct aan de slag.

De verdachten, zeven zitten op dit moment gevangen en eentje zou twee weken terug op de Dominicaanse Republiek zijn vermoord, gebruikten de opbrengsten van de operatie om dure horloges, auto’s en andere luxe voorwerpen te kopen. Alle verdachten zijn inmiddels aangeklaagd en kunnen bij veroordeling tot maar liefst tien jaar in de cel doorbrengen. Daarnaast worden zij stuk voor stuk aangeklaagd voor fraude met de apparaten van de banken, wat nog eens een extra 7 jaar aan de celstraf kan toevoegen.

Klik hier voor de persverklaring van de Amerikaanse politie, waarin meer details over de overval staan.

Bron: Arstechnica
Auteur: Dan Goodin
Afbeelding: Wikipedia

‘Zeven banken gedagvaard in Liborzaak VS’


libor
Aanklagers in de Verenigde Staten hebben zeven banken gedagvaard in hun onderzoek naar mogelijke manipulatie van het Libor-rentetarief. Dat berichtte het Amerikaanse financiële persbureau Bloomberg vandaag op gezag van ingewijden.

Onder de gedagvaarde bedrijven zijn de Amerikaanse bank JPMorgan Chase en het Zwitserse UBS. Ook het Britse Barclays, dat eerder al een boete kreeg voor zijn betrokkenheid bij de Liborfraude, zit er volgens Bloomberg bij.

De Libor is een rentetarief dat gebruikt wordt in het handelsverkeer tussen financiële instellingen onderling. Het wordt vastgesteld op basis van schattingen die banken zelf geven van de rente die op leningen moet worden betaald. De Libor geldt ook als maatstaf voor veel andere rentetarieven.

Bron: de Volkskrant

ING weet nog niet of klanten dupe zijn van virus


Veiligheidsexperts van de ING zijn begonnen aan een onderzoek naar het computervirus Dorifel. De bank reageert daarmee op berichten dat hackers inloggegevens van ING-klanten zouden hebben gestolen. Dat meldt de bank op zijn website.

‘Het Dorifel-virus heeft niet de systemen van de ING zelf getroffen’, zegt de bank. Wel is het volgens de ING mogelijk dat de computers van klanten besmet zijn geraakt, waardoor de gegevens van deze klanten ‘in verkeerde handen zouden kunnen zijn gekomen’. Volgens de bank is het aantal klanten dat mogelijk besmet is met het virus beperkt.

Het bedrijf Digital Investigations had gisteren gemeld dat hackers er met het computervirus Dorifel in geslaagd waren de bankgegevens van 549 Nederlanders te stelen. In 469 gevallen zou het daarbij gaan om klanten van de ING.

Klik hier voor de verklaring van ING.

Bron: de Volkskrant

‘Kwart van woningbezitters komt met een restschuld te zitten’


Bijna een kwart van alle Nederlandse woningbezitters zal eind volgend jaar een hogere hypotheek hebben dan de waarde van zijn woning. Dat voorspellen ING-economen in hun nieuwe Kwartaalmonitor Woningmarkt.

ING-Kwartaalmonitor-Woningmarkt-2012K2_tcm7-112181

ING gaat er in zijn raming vanuit dat de huizenprijzen dit jaar en ook volgend jaar met 5 procent zakken. Die inschatting is gebaseerd op de aanname dat de woningmarktmaatregelen uit het Lenteakkoord per 1 januari 2013 worden uitgevoerd.

Ongeveer 3,5 miljoen huishoudens hebben een koopwoning die met een hypotheek is belast (CBS-cijfer uit 2009). Halverwege 2011 hadden 517 duizend huishoudens een potentiële restschuld bij verkoop van de woning, omdat hun hypotheek hoger was dan de verkoopwaarde. Volgens ING stijgt dit aantal volgend jaar naar 800 duizend huishoudens, 23 procent van alle huiseigenaren met een hypotheek.

Buffer
Deze raming houdt geen rekening met eventuele financiële buffers. Een deel van de 800 duizend huishoudens zal de restschuld kunnen opvangen met spaargeld of ander kapitaal. Ruim 200 duizend gezinnen hebben echter een (potentiële) restschuld van 30 duizend euro of meer, terwijl de helft van de huishoudens vorig jaar 16 duizend euro of minder aan spaargeld en beleggingen bezat.

Dat steeds meer huizenbezitters een restschuld aan de verkoop van de woning overhouden, wordt langzamerhand zichtbaar aan de aanbodkant van de woningmarkt.

ING signaleerde in juni al dat het aantal te koop staande woningen in mei onverwacht was gedaald. Ook makelaarsvereniging NVM constateerde vorige maand dat het aanbod dit voorjaar nauwelijks groeide. Normaal gesproken worden dan de meeste woningen te koop gezet.

ING-econoom Dimitry Fleming denkt dat steeds meer potentiële verkopers tot de conclusie komen dat het geen zin heeft hun huis te koop te zetten, omdat de huizenprijzen zover zijn gedaald, dat ze ‘onder water’ staan.

Dit zou betekenen dat steeds meer huiseigenaren van verkoop afzien naarmate de prijzen verder dalen. Anderen zullen hun nog niet verkochte huis van de markt halen. Het aanbod zal daardoor voor een steeds groter deel bestaan uit woningen van mensen die wel móéten verhuizen en van verkopers die een huis geërfd hebben waar ze zelf niet in willen wonen.

Bron: de Volkskrant
Bron: ING Nederland

De beurs(af)gang van Facebook


facebook1
De waarde van Facebook aandelen tuimelde maandag omlaag op de beurs. Eerder al schreven we op dit blog over hoe de banken aandelen van Facebook moest opkopen om ervoor te zorgen dat de waarde niet direct al was gekelderd. Vooralsnog is niet duidelijk waarom de aandelen hun waarde zo snel verliezen.

Gespeculeerd wordt er echter volop. Sommige investeerders beschuldigen Facebook van het voordeel halen uit een enorme vraag, waardoor het bedrijf in staat was om de aandelen te verkopen tegen een ‘opgeblazen’ prijs. Andere deskundigen wijzen naar een fout in de Masdaq OMX IPO software die ervoor zorgde dat beleggers op de vlucht sloegen.

Deze fout komt neer op een storing in de software, die ervoor zorgde dat er een vertraging zat in de accurate weergave van de huidige prijs. U moet zich voorstellen dat u aandeelhandelaar bent. U wilt aandelen kopen of verkopen, dat is om het even in dit geval. Maar u wilt te allen tijde weten wat uw huidige koers is, en dus hoeveel winst of verlies u maakt. Als er een vertraging in deze weergave zit, of sterker nog, u krijgt de waarde pas aan het einde van uw handelssessie te zien, dan kunt u daarmee ongelooflijk verlies lijden. Dat is wat er op de Nasdaq gebeurde.

De nieuwe investeerders en banken die handelden in aandelen van Facebook na de lancering rest niets anders dan het opmaken van hun verliezen. Het aandeel opende vrijdag op $42,05, maar viel al snel terug naar de oorspronkelijke waarde van $38. Maandag sloot het aandeel aan het einde van de dag 11% lager op $34,03.

Thomas Joyce, directeur van Knight Capital, een marktmakende groep, legde uit aan CNBC televisie dat hij schat dat de verliezen voor brokers ongeveer 100 miljoen dollar is. Ze ontvingen simpelweg niet de verwachte hoeveelheid aandelen bij de opening van Nasdaqs IPO handel.

Vooraf werd gespeculeerd op een ‘pop’, een zogeheten dramatische waardestijging van het aandeel. Het ontbreken van die ‘pop’, of beter gezegd de tegenovergestelde reactie van de ‘pop’ komt op een bijzonder gevoelig moment. Investeerders zijn huiverige om te investeren in aandelenmarkten, met op de achtergrond een sluimerende crisis in Europa. De waardedaling van de aandelen van Facebook heeft tevens tot gevolg dat andere internetbedrijven die naar de beurs willen, zoals Twitter en Kayak, nu geremd zullen worden.

Het verklaart ook waarom vele directeuren van ICT-bedrijven uit Silicon Valley huiverig zijn om naar de beurs te gaan, en waarom zij liever wachten met een beursgang. Zij willen de rumoer rondom een beursgang en de eventuele klappen die het kan opleveren – zoals bij Facebook – voorkomen.

facebook2

Er zijn nu echter zorgen dat de stagenerende groeicijfers van Facebook en de dalende advertentie inkomsten een bron zijn geweest voor een groep onderschrijvers om de prijs van de aandelen kunstmatig op te stuwen. Zo zijn er bronnen die bevestigen dat klanten van Morgan Stanley die 500 aandelen hadden gekocht, er 5000 kregen van Morgan Stanley. Dat was een eerste waarschuwingsschot dat de koers kunstmatig hoog gehouden werd.

Morgan Stanley kocht vrijdag extra aandelen van Facebook om te voorkomen dat de prijs op de eerste dag van uitgifte zou kelderen. Toen het maandag was viel het klanten en investeerders op dat de prijs van de aandelen een stuk lager was dan verwacht. Morgan Stanley bleek gisteren niet bereikbaar voor commentaar hierover.

De aankopen zijn onderdeel van ‘greenshoe’ overeenkomst. Dat komt neer op het volgende: een onderschrijver van een bedrijf dat naar de beurs gaat verkoopt extra aandelen, om deze vervolgens terug te kopen in de secundaire markt.

Toch klinken er geluiden dat investeerders niet direct zijn afgeschrikt door de koersdaling van Facebook. Hoewel kleinere technologiebedrijven vaak een prijsstijging van meer dan 100% zagen (LinkedIn en Splunk), is het normaal dat bij grotere bedrijven de handel ietwat gedempt wordt.

Aandelen General Motors, welke 18 biljoen dollar opbrachten, stegen op de eerste dag van uitgifte slechts 3,6%.

Maar voor wie zich zorgen maakt om zijn/haar aandelen van Facebook, luister naar de woorden van Bill Gurley, een partner van Benchmark Capital: “Ik vergelijk de beursgang van Facebook met die van Amazon. Het aandeel Amazon was op 17 mei 1997 optimaal geprijsd, net als Facebook nu. Het aandeel kelderde onder de prijs van uitgifte. Tot aan 6 juli 1997, toen het weer boven die prijs uitsteeg. Ik kan u zeggen: er is niemand die zich dat nog kan herinneren.”

Banken grepen in om verlies Facebook bij beursgang te voorkomen


De zakenbanken die de beursgang van Facebook begeleidden, hebben vrijdag de koers moeten steunen om te voorkomen dat die onder de introductieprijs weg zou zakken. Dat hebben diverse bronnen tegen Amerikaanse media gezegd. Tot het consortium dat de emissie van de aandelen heeft gegarandeerd, behoren banken als Goldman Sachs, Morgan Stanley en JP Morgan Chase.

Facebook verkocht vrijdag de aandelen tegen 38 dollar per stuk. Aanvankelijk stegen ze nog flink tot 42 dollar, maar aan het eind van de handelsdag zakten ze ineens weg. Van de winst bleef nog maar 23 dollarcent over. Zonder dat banken de aangeboden aandelen hadden opgeveegd, zouden beleggers op de eerste dag al verlies hebben geleden.

Nooit weten
‘We zullen nooit weten wat het aandeel zou hebben gedaan als de banken er aan het eind niet waren ingestapt’, aldus Lou Kerner van het Social Internet Fund. Hij voorspelt dat beleggers vandaag de koersontwikkeling van Facebook zeer nauw zullen volgen.

In totaal werden vrijdag al 574 miljoen aandelen Facebook verhandeld op de Nasdaq, de schermenbeurs van New York, ofwel 21,4 procent van de hele omzet van de Nasdaq. Omdat in totaal 421 miljoen aandelen zijn geplaatst, betekent het dat een groot deel op de eerste dag al twee of zelfs meermalen is verhandeld.

De koersontwikkeling viel tegen. Vanwege de overstelpende belangstelling dachten analisten dat het aandeel op de eerste handelsdag met 30 procent zou gaan stijgen. Dat had betekent dat de slotkoers rond de 50 dollar had moeten liggen. Maar het aandeel hield net stand boven de introductieprijs van 38 dollar.

Te duur
De beursgang van Facebook leidde ook tot een forse koersdaling van andere bekende internetbedrijven als Zynga, Groupon en LinkedIn. Veel analisten zeggen dat de aandelen te duur zijn, omdat niet duidelijk is hoe Facebook de voorgestelde enorme winsten gaat maken.

General Motors trok onlangs zijn advertenties zelfs weg van de site omdat ze niet de juist doelgroep bereikten. ‘Het is zeer gevaarlijk om een onderneming die niet duidelijk heeft gemaakt hoe ze geld gaat verdienen, op meer dan 100 miljard dollar te waarderen’, zei Aswath Damodaran, een professor van de Stern Business School in New York tegen Bloomberg.

Verwacht wordt dat Facebook dit jaar 50 dollarcent per aandeel zal gaan verdienen. Een koers van 38 dollar is dan 76 maal die verwachte winst. Voor Google is de koers maar 14 maal de winst per aandeel.

De banken die de emissie hebben gegarandeerd, zijn daarvoor overigens rijkelijk beloond. Samen kregen ze een beloning van 176 miljoen dollar.

Bron: de Volkskrant

Derivaten: een blik op de onbekende parrallelweg van de financiële wereld


De totale hoeveelheid derivaten, gemeten in geld, kan niet anders worden uitgedrukt dan in bruto nominale verplichtingen. Dit komt omdat het risico voor de samenleving niet anders beoordeeld kan worden dan op deze wijze. Het is goed voorstelbaar dat u nu met uw oren begint te klapperen. Laat ik eerst uitleggen wat derivaten exact zijn. Financiële derivaten zijn beleggingsinstrumenten die hun waarde ontlenen aan de waarde van een ander goed, zoals aandelen en olie. Derivaten, een ander woord voor afgeleiden, zijn dus niet gebaseerd op producten, maar alleen op de waarde van een product.

jpmorganchase

In Amerika alleen al bedraagt de totale waarde van de hoeveelheid uitgegeven derivaten meer dan 291 biljoen dollar. Nee, er staat geen typefout. Biljoen. Nu snapt u waarom handelaren in derivaten niet graag in totaalbedragen rekenen, omdat dit het publiek kan afschrikken. Daarom zullen handelaren in derivaten altijd beweren dat dit getal, dat overigens een aardig rake weergave van de derivaten geeft, onjuist is, omdat zaken als hedgefondsen en offsets (leenovereenkomst die veelal gebruikt wordt voor hypotheken, vergelijkbaar met een spaarhypotheek) hierin niet meegenomen zijn.

jpmorganchase2

Hoe derivaten werken
Als u handelt in olie-derivaten, dan handelt u niet in olie. U handelt in de waarde van olie. Derivaten kunnen uitgaan van een breed scala aan waarden (lees: productwaarden), zoals de prijs van andere effecten die onafhankelijk verhandeld worden (aandelen en obligaties), het niveau van een onafhankelijk ingestelde index (een aandelenindex of het aantal dagen met een bepaalde temperatuur), het al dan niet gebeuren van een nauwkeurig omschreven gebeurtenis (zoals een onderneming die failliet gaat), de stand van de rente en de wisselkoers van valuta.

Wie de voorgaande alinea goed leest, beseft al snel dat derivaten dus een parallelle markt aan een conventionele markt zijn. Terwijl we doorgaans over de snelweg rijden, gaan de derivaten over een provinciale weg die direct langs de snelweg loopt. Alleen als de automobilisten op de snelweg versnellen, versnellen de derivaten mee. En tot op heden is het zo dat er op de provinciale weg waarop de derivaten zich verplaatsen, nauwelijks gecontroleerd wordt door politie.

Basisderivaten
Derivaten zijn dus kunstmatig. Er zijn drie soort basisderivaten te onderscheiden. Futures en Forwards (hebben betrekking op relatief eenvoudige koopovereenkomsten op een vastgelegde datum in de toekomst), Optioneel (de bezitter van het derivaat heeft de keuze om over te gaan tot een koop of een verkoop in de toekomst) en Swap (partijen ruilen cash flows met elkaar).

In de praktijk worden derivaten vaak verhandeld op andere financiële instrumenten, zoals bijvoorbeeld obligaties. Er wordt dus een extra financieel risico aangebracht op iets dat al een financieel risico met zich meedraagt. Want iedere obligaties ter wereld kan ieder moment in waarde dalen, door wat voor omstandigheden dan ook. De derivaten hoeven dan niet mee te dalen, omdat u natuurlijk ook kunt speculeren op een daling van de waarde van obligaties. Maar als u daarop niet heeft ingezet, zal de waarde van de derivaten ook dalen.

Risico isnchatting
Er is een getal van de waarde van het risico van derivaten, ook wel ‘Net Current Credit Exposure’ of NCCE wordt genoemd. Volgens het Office of the Comptroller of the Currency (OCC) bedraagt het NCCE van de Amerikaans banken in april zo’n 370 miljard dollar. Dat valt echter in het niet bij de eerdergenoemde 291 biljoen dollar.

Jammer genoeg levert het NCCE geen informatie over de uiteindelijke blootstelling aan verlies. Het meet enkel de netto kosten van het afwikkelen van contracten, nog voordat er ook maar iets heeft plaatsgevonden. Kortom: de NCCE levert niets meer dan de waarde van alle afgesloten contracten in de derivatenhandel.

In werkelijkheid is het onmogelijk om diepgaand inzicht te krijgen in het werkelijke risico dat verstopt zit in de 291 biljoen dollar. Overigens moet daarbij gezegd worden dat de 291 biljoen dollar alleen gaat over de in New York (Wall Street) uitgegeven derivatencontracten. Als we Londen meenemen in deze berekening komen we uit op een totaalbedrag van 708 (291+417) biljoen dollar. Om het voor u helder te maken: als nu de rente op derivaten plots exponentieel zou groeien, dan zou er alleen al aan rente ettelijke biljoenen dollars uitbetaald moeten worden.

Het systeem in Amerika met derivaten is zo opgebouwd dat als het instort, vrijwel alle klappen bij de burgers, de belastingbetalers, terecht komen. Dit komt omdat alle banken die eigenlijk te groot zijn om failliet te gaan speciale, verzekerde divisies gebruiken om huisderivaten in op te slaan. Omdat deze divisies verzekerd zijn levert dit de bank minder collaterale vereisten op, omdat deze divisies doorgaans hogere kredietwaarderingen krijgen dan bijvoorbeeld investeringsbanken.

Dat de banken juist de derivaten in die speciale divisies onderbrengen is exact dezelfde reden dat financiële toezichthouders dat nu juist niet willen: bij een eventueel faillissement hoeft de bank de derivaten niet terug te betalen, maar doet de overheid dat (en dus eigenlijk de belastingbetaler).

Tot nu toe is het de financiële toezichthouders in Amerika niet gelukt om de derivaten uit de speciaal verzekerde divisies te houden. De Amerikaanse Federale Bank heeft het vermogen om dit tot stoppen te brengen, maar tot grote frustratie van de toezichthouders staat zij dit oogluikend toe. Telkens weer.

Het enige succes van de toezichthouders tot dusver is dat zij meer informatie over derivaten naar buiten hebben gebracht in de afgelopen drie jaar, dan de Federale Bank heeft gedaan in de decennia daarvoor. Deze naar buiten gebrachte cijfers tonen een schrikbarende concentratie van risico. Vijf grote TBTF (Too Big To Fail) banken in Amerika bezitten 96% van de in Amerika uitgegeven derivaten.

De Bank for International Settlements in Zwitserland berichtte onlangs dat er zo’n 707,6 biljoen dollar aan derivaten wereldwijd is uitgegeven in 2011. Als we dat naast de cijfers van de Amerikaanse financiële toezichthouders leggen, dan blijkt dat er een bedrag van 417 biljoen aan derivaten mist.

Zoals ik eerder schreef, zal het overgrote deel van dit bedrag in Londen uitgegeven zijn. Een deel hiervan kunnen terugvinden in de openbare jaarverslagen van Europese banken als Deutsche Bank, PNB Paribas, Credit Suisse, UBS enzovoorts. Maar een nog groter deel zit verstopt in de eerder genoemde speciale divisies van banken. Deze divisie worden vrijwel zonder uitzondering beheerd door Amerikaanse vermogensbeheerders en banken. Deze derivaten worden dus niet gemeld aan de Amerikaanse Federale Bank, en ook niet aan financiële toezichthouders in Amerika, omdat deze in Londen verhandeld worden. Geslepen Britse wetten zorgen er dan ook nog eens voor dat burgers nauwelijks inkijk hebben in deze praktijken.

Uiteindelijk, als de in Londen uitgegeven derivaten en masse in waarde dalen, zullen de Britse banken divisies kapot gaan. De banken in Amerika zullen zonder meer beroep moeten doen op een noodfonds, zoals dat in 2008 en 2009 al het geval was. Alleen zal het dit keer om nog veel en veel meer geld gaan dan toen. Als we het spoor volgen van wie er nu eindelijk moet betalen, komen we van de banken bij het noodfonds, van het noodfonds bij de overheid en na de overheid komen we uiteindelijk bij de belastingbetaler. U en ik kunnen hier dus voor opdraaien, mocht het misgaan.

Het zou misschien anders zijn, als we inzicht zouden krijgen in de cijfers en de totstandkoming daarvan. Deze informatie is echter nauwelijks te verkrijgen, zelfs niet voor de meest doorgewinterde economische specialist/journalist. Als zulke data zou bestaan, dan zou men een team van advocaten nodig hebben om de wetten en regels zo te interpreteren en te omzeilen, voordat het mogelijk wordt voor burgers om de cijfers in te zien en te begrijpen.

Ook zonder de data uit Londen is het me gelukt een overzicht te maken van cijfers van derivaten. Maar het is vooral een overzicht van de enorme risico’s die derivaten vandaag de dag met zich meebrengen. De aantallen hieronder zijn vermeld in duizenden dollars. U moet dus, voor de volledigheid, overal nog drie nullen achter zetten:

JPMorganChase3

Voor meer informatie, bezoek seekingalpha.com. Hier vindt u allerlei economische en financiële informatie over alles wat met de geldmarkt, de aandelenmarkt, en alle andere markten te maken heeft.

Bankschandaal kost topvrouw JPMorgan de kop


jpmorgan-chase
De vorige week aan het licht gekomen handelsblunder die de Amerikaanse bank JPMorgan Chase een verlies bezorgde van ten minste 2 miljard dollar, kost topvrouw Ina Drew de kop. Dat meldt het persbureau AP.

De 55-jarige Drew, een van de hoogst geplaatste vrouwen op Wall Street, is bij JPMorgan als chief investment officer verantwoordelijk voor de handelsactiviteiten. Volgens de bron van AP worden bij de bank nog ten minste twee andere toplieden verantwoordelijk gehouden voor de affaire.

London whale
Eerder meldde The Wall Street Journal dat ook Bruno Iksil, de handelaar bij de Londense vestiging van JPMorgan die geldt als de aanstichter van de affaire, zal vertrekken. Iksil had de afgelopen tijd in bankkringen de bijnaam ‘London whale’ verworven, vanwege de enorme posities die hij had opgebouwd in speculatieve financiële producten.

JPMorgan-topman Jamie Dimon, die de blunder donderdag bekendmaakte, ging gisteren in een interview met televisiezender NBC nogmaals diep door het stof. Hij zei dat het schandaal ‘onszelf en onze geloofwaardigheid schaadt’ en verwacht daarvoor ‘de prijs te zullen betalen’.

Standard & Poor’s verlaagt kredietstatus Spanje


Kredietbeoordelaar Standard & Poor’s heeft vanwege zorgen over de schuldensituatie van Spanje de kredietwaardigheid van het land met twee stappen teruggebracht, van A naar BBB+. Het vooruitzicht is ‘negatief’, wat betekent dat de kredietbeoordelaar een verdere verlaging overweegt.

Volgens Standard & Poor’s is het aannemelijk dat de begrotingsproblemen van Spanje nog groter zullen worden wegens de zwakke economie van het land. De bankbeoordelaar vewacht dat de Spaanse regering de bankensector extra steun moet verlenen.

Spanje moet dit jaar een doelstelling halen van 5,3 procent begrotingstekort van het bruto binnenlands product (bbp). Om dit te kunnen halen maakte het land eerder deze maand bekend dat het tien miljard extra gaat bezuinigen. Deze miljarden komen bovenop de toch al historisch zware ingrepen van de Spaanse overheid, en worden voornamelijk weggehaald bij de departementen van volksgezondheid en onderwijs.

In totaal gaat Spanje 37 miljard euro bezuinigen. Ook laat het land de overheidsschuld in 2012 oplopen tot 80 procent van het bbp. Spanje heeft met 23,6 procent het hoogste percentage aan werklozen in de eurozone. De economie krimpt naar verwachting dit jaar met 1,7 procent.

Klik hier voor een interactieve kaart van Europa die een overzicht toont van de economische crisis op ‘ons’ continent.

Bron: NRC Handelsblad