Gigantische spin verorbert vogel


Wetenschappers en ‘wildlife experts’ zijn geschokt door de foto’s waarop een immens grote spin een vogel opeet. De foto’s werden gemaakt in een tuin in Australië en op de foto is duidelijk te zien hoe een spin zijn poten om een dode vogel gewikkeld heeft die vastzit in zijn web.

spin2

De schokkende foto’s werden gemaakt in Atherton, vlakbij het tropische noorden van Queensland. Hoewel de foto’s er onnatuurlijk uitzien, is vooralsnog door onderzoek bevestigd dat de foto’s echt zijn. Het is overigens niet de eerste keer dat dit bericht het nieuws haalt. Eerder al in 2008 verschenen er diverse foto’s in de Australische media waarop enorme spinnen te zien waren die een vogel hadden gevangen en opaten.

Joel Shakepspeare, hoofd van de spinnenafdeling van het Australian Reptile Park, zei dat de spin een Golden Orb Weaver (gouden bol wever, in het Nederlands een Nephila, die afstamt van de zijdespinnen) is. “Normaliter eten zij grote insecten. Het is onnatuurlijk om te zien dat zij een vogel opeten”, vertelde hij tegen de website ninemsn.com

spin3

Shakespeare vertelde ook dat de Golden Orb Weaver spin doorgaans zo groot is als een mensenhand. Maar met name in de noordelijke regionen van Australië, waar een tropisch klimaat heerst, kunnen deze spinnen nog veel groter worden.

Het Queensland Museum heeft laten weten dat de vogel een Chestnut-breasted Mannikin (bruinborstrietvink) is. Shakespeare vervolgt dat de vogel het web in is gevlogen en vervolgens niet meer in staat was om eruit te ontsnappen. “De spin zal niet de gehele vogel opeten. De spin zal zijn gif gebruiken om het vlees van de vogel af te breken zodat het eetbaar wordt voor hem. Wat hij over houdt moeten we zien als een voedselpakketje.

spin4

Greg Czechura van het Queensland Museum zegt dat gevallen van een Nephila die een kleine vogel opeet ‘voorkomen, maar uiterst zeldzaam zijn’. Het kan dus wel eens gebeuren dat de spin een vogel vangt, omdat zijn web is geweven van een extreem sterke draad. Echter, de spin zal de vogel in beginsel niet aanvallen. Hij zal pas toeslaan als de vogel ernstig verzwakt is. De Nephila weeft een web van extra sterk materiaal, omdat er veel proteïnen in zitten. Hij heeft die sterkte van de draad nodig om grote insecten te vangen.

spin1

Sociale dolfijnen helpen Braziliaanse vissers


De vissers staan in het gelid, met hun werpnet in de aanslag. Verderop, onzichtbaar voor de vissers, drijven dolfijnen een school harders richting de kust. Af en toe vangen de vissers een glimp op van een vin of staart, stille tekens van de drijfjacht die zich onder water afspeelt. Geduldig wachten ze op het signaal. Daar: een tuimelaar slaat met zijn staart op het water.

Nu werpen de vissers hun net. Tientallen vissen raken in de mazen verstrikt. In de chaos valt de school uit elkaar. De gedesoriënteerde vissen zijn een gemakkelijke prooi voor de dolfijnen, die over de zeebodem scheren en de harders een voor een tussen hun kaken vangen.

Deze unieke samenwerking tussen mens en tuimelaar in Laguna, Zuid-Brazilië is eeuwenoud en dodelijk effectief. Nu staan dolfijnen bekend om hun uitzonderlijke intelligentie, maar hoe dit gedrag ontstaat is nog een klein raadsel. Leren de dieren dat van elkaar?

Om dat te onderzoeken, brachten Braziliaanse zeebiologen het sociale netwerk van de dolfijnen in Laguna in kaart. Ze volgden dolfijnenscholen op zee, turfden wie met wie samenzwom en noteerden welke dolfijnen deelnamen aan de drijfjacht.

Niet alle tuimelaars waren bereid om samen te werken met de Braziliaanse vissers. Van de 35 dolfijnen die de onderzoekers maanden lang volgden, werkte iets minder dan de helft wel eens samen met de vissers. De onderzoekers deelden de dolfijnen daarom in twee groepen in: de samenwerkers en ‘zelfstandigen’.

dolfijnen_netwerk

In het sociale netwerk van de Laguna-dolfijnen komt die verdeling terug. De samenwerkers vormen samen een kliek, en ook de zelfstandigen leven in afzonderlijke groepen. Eén dolfijn, nummer 20 in de figuur hierboven, vervulde de rol van ‘ambassadeur’: hij of zij zwom samen met samenwerkers én zelfstandigen.

De relaties tussen de samenwerkers waren meer innig (er zijn meer dwarsverbindingen binnen de groep) dan die tussen zelfstandigen. Opvallend, vinden de onderzoekers. Ze schrijven dat de samenwerkende dolfijnen door die hechtheid de bijzondere jachttechniek misschien makkelijker van elkaar kunnen leren. De biologen vermoeden dat het gedrag vooral van moeder op kalf overgedragen wordt. Om die hypothese te testen, gaan ze binnenkort de verwantschappen binnen de groep proberen te achterhalen.

Overigens is de verstandhouding tussen mens en dolfijn niet altijd goed. In tijden van schaarste, als het migratieseizoen van de harder op zijn einde loopt, wringen de dolfijnen zich onder de netten van de vissers, om hun val te vertragen. Snel pikken ze de vissen onder het zinkende net vandaan. Zouden de zoogdieren elkaar ook het dievenvak leren?

Bron: NRC Handelsblad

De 13 lelijkste dieren ter wereld


Niet alle dieren die op de wereld rondscharrelen, zwemmen, kruipen, vliegen en fladderen zien er uit als lieve babypanda’s of puppy’s. Een groot gedeelte van de dierenwereld is de meeste mensen niet bekend. En de dieren die u wel kent zijn vaak ofwel lief en aaibaar, ofwel eng en/of stoer.
Lelijke dieren kennen we ook wel, maar die trachten we doorgaans snel weer te vergeten. Zo niet onderstaande dieren. Deze dieren zijn zo lelijk, dat zij een plekje verdienden in de top 13 van lelijkste dieren ooit. De lijst is opgesteld in willekeurige volgorde.

1. Californische gier
Het ’s werelds zeldzaamste vogel. En de grootste vliegende landvogel van Noord-Amerika. Het is een sierlijk dier dat hoog in de lucht, boven de Grand Canyon en de woestijnen aan de westkust van Amerika door de lucht klieft. Maar als we inzoomen op dit beestje, zien we dat hij niet zo fotogeniek is als de voorgaande beschrijving zou doen vermoeden. Zijn kale hoofd is een aanpassing op zijn levensstijl als aaseter. Logisch, want een kop met veren zou al gauw onder het bloed komen te zitten als hij weer een van zijn prooien opeet.

ugly2

2. Bobbelvis
Misschien is het niet helemaal eerlijk om een vis te beoordelen als hij niet in het water zwemt. Maar de bobbelvis lijkt meer op een bal slijm met een neus, dan op een mens. Zij leven diep in de oceaan, waar de druk van het water onbeschrijfelijk hoog is. Ook zijn lichaam is perfect aangepast aan zijn omgeving, omdat hij door zijn gelatine-achtige structuur de hoge druk zonder enige moeite kan weerstaan.

ugly3

3. Naakte molrat
Het moet ongetwijfeld moeilijk zijn om een fatsoenlijk zelfbeeld te behouden als je er zo uit ziet. Maar dat maakt de molrat niet uit, want hij leeft grotendeels onder de grond, in insectachtige kolonies. Ze hebben nauwelijks behoefte aan goede ogen, omdat ze altijd in het donker leven, dus hij hoeft zich geen zorgen te maken om spiegels. Opmerkelijk aan dit dier is dat hij het oudste wordt van alle knaagdieren. Zijn gemiddelde levensverwachting is ongeveer 30 jaar.

ugly4

4. Proboscis aap
Een mens zou schreeuwend van schaamte weer terug zij huis in rennen met een neus zoals deze, maar voor deze aap geldt: hoe groter de neus hoe beter. Het blijkt dat niets een vrouwelijke proboscis aap zo opwindt als een grote neus. Deze neus stelt de apen in staat om luide, resonerende waarschuwingsgeluiden af te geven.

ugly5

5. Wrattenzwijn
Deze wilde leden van de varkensfamilie hebben een karakteristieke varkensneus, slagtanden die vanuit de mond naar buiten steken en een dunne manen die vanaf de nek over de rug lopen. Ze zijn absoluut geen toonbeeld van schoonheid, maar dat maken ze meer dan goed door hun aanpassingsvermogen in een wilde omgeving.

ugly6

6. Sterneusmol
Deze mol hebben waarschijnlijk de meest bizarre neus in het dierenrijk. Ze hebben 22 vleselijke tentakels op de voorkant, die meer dienen als vingers dan als neus. Deze tentakels zijn dan ook ultragevoelig.

ugly7

7. Aye-Aye (Engelse naam)
Deze creaturen, die toch veel weg hebben van de Gremlins uit de gelijknamige film, behoren tot de primaten. Ze komen voor op Madagaskar. Ze hebben een aantal verrassende lichaamsdelen, waaronder een lange heksachtige middelvinger waarmee zij insecten uit boomstammen peuteren. Het zijn nachtdieren en ze komen alleen in dat dagdeel naar buiten.

ugly8

8. Monniksvis
Deze vis ziet er niet al te apetijtelijk uit, maar in veel landen wordt hij beschouwd als delicatesse. Monniksvissen zijn zo grotesque, dat ze vaak verward worden met het legendarische zeemonster zeemonnik.

ugly9

9. Marabou ooievaar
Zeg nou zelf: u zou toch ook niet willen dat deze vogel uw nieuwgeboren kindje komt brengen? Als hij staat is hij 1,5 meter hoog en hij heeft een spanwijdte van 3 meter. Ook deze vogels hebben geen veren op hun hoofd, omdat het voornamelijk aaseters zijn. Ze eten ook andere vogels, en er zijn getuigen geweest die hebben gezien dat deze vogels flamingo’s opaten.

ugly10

10. Olifant zeehond
Met grote, hangende slurven lijken deze zeehonden op olifanten. En ook het geluid dat ze met hun slurven maken, een luid ronkend geluid, is afgekeken van de olifanten. De geluiden die ze produceren gebruiken ze om hun territorium te verdedigen. Deze beesten zijn ook een stuk sneller dan u in eerste instantie van ze zou denken. Onderzoekers hebben ontdekt dat als deze beesten echt, ze sneller over het strand kunnen waggelen dan een mens rennen kan!

ugly11

11. Hoefijzervleermuis
Zoals de meeste insectenetende vleermuizen – die echolocatie gebruiken om hun prooi te vangen – hebben ook deze vleermuizen een vreemd uiterlijk. Hun gelaat lijkt meer op een oor dan een gezicht. Deze aanpassing maakt de dieren vatbaarder voor geluidsgolven, die er weer voor zorgen dat zij moeiteloos kunnen navigeren.

ugly12

12. Roodlip vleermuisvis
Deze vis heeft zijn vreemde lichaam willen maskeren door lippenstift op te doen, zo lijkt het. Gek genoeg kan deze vis beter wandelen over de bodem van de oceaan, dan daadwerkelijk te zwemmen. Als ze volwassen zijn gebruiken ze hun vinnen als aas voor hun prooien. Zo hoeven ze niet te zwemmen, maar laten ze hun prooi naar zich toekomen.

ugly13

13. Hyena
Voor een diersoort dat er toch niet bepaald aantrekkelijk uitziet, heeft de hyena een uitstekend gevoel voor humor. Ze worden vaak ook wel beschreven als ‘lachende hyena’s’, en hun lach klinkt heksachtig en schril. Hoewel ze er uit zien als honden, hebben ze meer verwantschap met civetkatten en meerkatten.

ugly14