CULTUUR | Geheimen uit het Diepe


De raarste dingen uit de wateren van New York

De wateren van New York City vertellen zo veel verhalen dat je er boekwerken van kunt schrijven. Hieronder een opsomming van de meest vreemde objecten die er de afgelopen decennia uit de wateren van New York zijn gehaald. En niet schrikken, want er zitten behoorlijk vreemde dingen tussen.

Dit is een verkorte weergave van het in 2009 gestarte project in New York Magazine dat als titel draagt ‘Secrets of the Deep’, ofwel ‘Geheimen uit het Diepe’. Dit zijn enkele van de meest vreemde objecten die zijn opgediept.

Copyright: epa.gov

Copyright: epa.gov

Dode giraffe
Ja, je leest het goed. Van alle dingen die je redelijkerwijs mag verwachten op de bodem van een haven in een grote stad, is een Afrikaans zoogdier met een lange nek een van de minst waarschijnlijke. De Army of Corps of Engineers vond het kadaver van een giraffe in de Lower New York Bay. Het dier raakte te water nadat het probeerde te ontsnappen van een circus schip, aldus New York Magazine. Het voorval zou begin jaren tachtig hebben plaatsgevonden.

Oude dinertafel
Ergens in de East River op de bodem staat een ouderwetse dinertafel overeind. Commercieel duiker Lenny Speregen kan zich neit herinneren zoiets ooit te hebben gezien, en zegt hierover: “Hij staat kaarsrecht overeind, vrij van andere zooi op de bodem. Het maakt dat ik de tafel wil opmaken met theekopjes.”.

IJscotrucks
You scream, I scream, zelfs vissen schreeuwen om ijs! In 1969 dumpte het New York State Department of Environmental Conservation een hoop Good Humor ijscotrucks vlakbij Atlantic Beach. De achterliggende gedachte was om een kunstmatig rif aan te leggen van de banden, de auto’s en andere onderdelen, door de trucks van een schuit te kieperen. Vandaag de dag is het een uitstekende locatie om kreeften en zwarte zeebaars te vangen.

1600 staven zilver
In 1903 kapseisde een schuit met aan boord 7678 zilveren baren in de Arthur Kill, de haven tussen Staten Island en New Jersey. Hoewel ruim 6000 staven werden teruggevonden, liggen zo’n 1600 staven nog op de bodem. Voor wie wil weten of het de moeite waard is om te zoeken naar deze staven, de huidige waarde ligt rond de $26 miljoen dollar.

Een robothand
Soms vinden de curatoren van Underwater New York mysterieuze objecten waarvan de oorsprong niet achterhalen is. De robothand die op het Great Kills Park strand op Staten Island werd gevonden is er daar eentje van. De vondst roept de vraag op: loopt er op een Staten Island een robot zonder hand rond in het wild?

Dode lichamen
Voor de maffia in een metropool is het heel normaal om levenloze lichamen te dumpen in een der grote rivieren. De waterwegen in New zijn daarop geen uitzondering. Wanneer de lichamen in de winter te water worden gelaten, blijven ze vaak onderwater. Maar in de lente, wanneer het warmer wordt, ontbinden de lichamen aanzienlijk snellers, waardoor ze opgeblazen raken door de gassen en boven komen drijven.

Cement etende dieren
New York is de thuisbasis van gigantische ratten en allerhande insecten. En sommige van die insecten zijn ronduit bizar te noemen. Neem de marineworm. De teredo navalis, welke uitgroeit tot een enorme, 1.2 meter lange WORM, eet graag hout. En dan is er nog de limnoria tripunctata, welke lijken op kleine gordeldieren, die aan cement knaagt. Ja, een schaaldiertje dat cement eet. Het moet niet gekker (en gevaarlijker) worden.

Scheepswrak op een scheepswrak
Honderden schepen zijn vastgelopen op zandbakken of gezonken in de Hudson River. Niets nieuws dus voor commerciële duikers en baggerbedrijven. Maar een scheepswrak dat vastgelopen is op een nog veel ouder scheepswrak, is dat wel. Vlakbij Yonkers, New York ligt een cabin cruiser (de kleinst mogelijke jacht) op de overblijfselen van een nog veel ouder schip (men vermoedt een zeilschip uit de 19e eeuw).

 

Advertenties

De animatie films van 2014 die je MOET zien


In 2014 zullen we geen geanimeerde Pixar film in de bioscopen kunnen bewonderen, maar met Studio Ghibli, DreamWorks, Laika en Disney zijn er meer dan genoeg broedplaatsen voor alternatieven.

De focus zal liggen op de zogeheten geanimeerde mainstream films, maar ook de minder bekende films worden in ogenschouw genomen. De volgorde van de behandelde films is willekeurig. The Shadow King van Henry Selick is toegevoegd in de hoop dat deze volgend jaar af zal zijn, hoewel dat nog allerminst zeker is.

The Wind Rises

We trappen af met The Wind Rises:

Ok, het is duidelijk dat er direct wat uit te leggen valt. Er staat immers 2013 in de titel van de video. En dat is correct, want in Japan draait deze film al eventjes in de bioscopen. Het zal echter pas in 2014 zijn wanneer The Wind Rises te bewonderen zal zijn in Europa.

Het is de laatste film van Hayao Miyazaki, die toch met enig recht de beste regisseur van geanimeerde films ter wereld mag worden genoemd. The Wind Rises is zijn laatste film, en de eerste sinds Ponyo. Het verhaal gaat over Jiro Horikoshi, die de plannen ontwierp voor de Japanse bommenwerpers uit de Tweede Wereldoorlog. Hoewel dit niet Miyazaki’s beste film is, is het nog altijd een sterk verhaal over een man met een droom. In dit geval is (d)room wat verzuurd, maar het is interessant om te zien hoe de film daarmee om gaat.

Het ziet er voorlopig allemaal fantastisch uit, en voor een in 2013 uitgebrachte film wordt er volgend jaar nog steeds reikhalzend naar uitgekeken.

Planes: Fire & Rescue

We respecteren het feit dat er mensen waren die werkelijk hebben genoten van Planes. Respecteer alstublieft het feit dat wij daar niet van hebben genoten. Planes was niet meer dan een vermoeiende, ambitieloze kopie van Cars, maar dan in de lucht en met slechtere graphics.  Het mag dan ook geen verrassing zijn dat de naam Pixar niet eens in de buurt van deze film komt. Of het jammer is dat Disney er wel bovenop dook blijft vooralsnog de vraag, zeker omdat Disney momenteel betere films maakt dan Pixar.

Hoe het ook zij, een vervolg op relatief goedkope (en dus winstgevende) Planes komt komende zomer uit (release in juli 2014). De film heet Planes: Fire & Rescue en de regisseur is Bobs Gannaway (regisseur van Tinkerbell: Secret Of The Wings). Dane Cook zal wederom de stem van Dusty verzorgen.

Het is moeilijk om warm te lopen voor een vervolg op een, laten we de koe bij de horens vatten, slechte animatiefilm die binnen een jaar na deel 1 uitgebracht wordt. We zijn echter altijd in voor verrassingen. En als we de eerdergenoemde Tinkerbell (geen klassieker, maar beter verhaal dan de graphics) mogen geloven kan Gannaway wellicht nog voor een kleine verrassing zorgen.

Postman Pat: You Know You’re The One

Postman Pat

Postman Pat: You Know You’re The One is, ein-de-lijk, het debuut van de Britse postbezorger die als sinds mensenheugenis post bezorgt in Greendale (in Nederland beter bekend als Pieter Post). Let wel, Pat is met zijn tijd meegegaan. Zonder al te veel te verklappen, kunnen we stellen dat hij een kleine hindernis (talentenjacht op televisie) moet overwinnen. Maak je geen zorgen: Pat is zijn oorsprong niet vergeten. Alle bekende karakters uit de televisieserie komen voorbij. De stem van Pat wordt verzorgd door Stephen Mangan, de zangstem van Pat komt van ex-Take That’er Gary Barlow. De regisseur van de film is Mike Disa, die ook de tweede Hoodwinked film voor zijn rekening nam. Postman Pat zal vanaf 23 mei 2014 in de bioscopen te bewonderen zijn.

RIO 2

De Blue Sky Studios maakten met Rio de langverwachte tweede succesvolle franchise, naast het immens populaire Ice Age. Het is dus ook niet meer dan logisch dat Rio een vervolg krijgt in 2014.

Carlos Saldanha mag weer plaatsnemen op de regisseursstoel en het ziet er naar uit dat hij ons weer op kakofonie van kleur, spektakel en geluid zal trakteren. Rio was zonder meer een van de meest levendige animatiefilms die we in lange tijd hebben gezien. Wat er ontbrak was een sterke verhaallijn, voor wie door al de kleuren en de fantastische muziek prikte. De verhaallijn had alleen leuke karakters die het summiere verhaal uitbeeldden.

En daar ligt dus de uitdaging voor Rio 2. Het verhaal – mede geschreven door wijlen Don Rhymer, die op 51-jarige leeftijd het gevecht tegen kanker verloor – brengt Juwel en Blu naar het regenwoud. Uiteraard hoef je niet lang te wachten op Nigel The Cockatoo (stem Jermaine Clement van Flight of the Conchords) die zich bij hen voegt.

Op zijn minst verwachten we een vermakelijke film met Rio 2. En als het ze lukt om de film een goed verhaal mee te geven, heeft Rio 2 zonder meer de potentie om DE animatiehit van 2014 te worden. Als…

Home

Home

Ooit was de werktitel voor deze film Happy Smekday!. Een vreemde eend in de bijt met ongelooflijk veel potentie. Regisseur Tim Johnson, die eerder aan het roer stond van het overweldigende, fantastische, fenomenale Antz en het ondergewaardeerde Over The Hedge, neemt de honneurs waar.

Deze keer baseert Johnson het verhaal op het boek The True Meaning Of Smekday van Adam Rex. We volgen daarin Kapitein Smek, leider van een partijtje aliens genaamd de Boov. Ze vallen aarde aan en beginnen de mensheid te verhuizen, totdat een meisje weet te ontsnappen. Het avontuur begint vanaf dat moment.

DreamWorks heeft de maand november in 2014 gereserveerd voor de release van de film. Als het Johnson lukt om de succesvolle elementen uit zijn vorige films te doen herleven, is Rio 2 een potentiële Kerstmis kraker. Er is nog geen beeld beschikbaar van de film, maar de ingrediënten hebben onze interesse al gewekt.

Mr Peabody & Sherman

DreamWorks Animation heeft een roerig jaar achter de rug. Het bracht drie dure films uit (alleen geen vervolg op een succesvolle voorganger), waarvan er twee de verwachtingen aan de kassa niet konden inlossen. Die twee films, Turbo en Rise Of The Guardians, verdienden echter meer, met name laatstgenoemde. The Croods, hoewel die leuke momenten kende, was de zwakste van de drie en dientengevolge degene die het meeste geld in de lade bracht.

De volgende DreamWorks release is wederom geen vervolgfilm. Daarmee komt het totaal van grote blockbuster films op rij op vier. Mr. peabody & Sherman is gebaseerd op karakters in het Peabody’s Improbable History segment uit The Rocky And Bullwinkle Show. We volgen een pratende hond, tevens ook het slimste wezen op aarde, en de jongen die hij adopteert.

Er zijn vele interessante elementen die onze interesse verder wekken, niet in de laatste plaats het feit dat Danny Elfman de muziek verzorgt. Daarna is het Rob Minkoff, regisseur van The Lion King, die de leiding heeft. De film staat klaar om in februari de bioscopen in te gaan, ruim tien jaar nadat Minkoff voor het eerst heeft geprobeerd dit materiaal uit te brengen.

Het is dan ook zijn eerste volledig geanimeerde film sinds The Lion King (ook al was hij ook betrokken bij de live actie/CG Stuart Little films). Op basis van wat we tot nu toe hebben mogen bewonderen, heeft de film alle wind in de rug. De film heeft echter een niet geheel onbelangrijk feit tegen zich spreken: de gelijktijdige release van de film die we nu gaan bespreken, nl. The LEGO Movie.

The LEGO Movie

Dit zou zomaar iets heel speciaals kunnen worden. Met de samenwerkende Phil Lord en Chris Miller (Cloudy With A Chance Of Meatballs) aan het roer, barst de film van de potentie. Tel daarbij op de gestylde werelde van LEGO en het uitdiepen van diverse karakters van DC Comics (Batman, Superman, Green Lantern, Wonder Woman). Genoeg redenen om enthousiast te raken.

Het spreekt voor zich dat dit scala aan interessante mogelijkheden aaneen geregen moet worden door een goede, solide verhaallijn. Dit is geen sinecure. De film zou voor een deel kunnen rusten op die mogelijkheden, maar het heeft er alle schijn van dat Miller en Lord dat absoluut niet willen. De nieuwe trailer belooft heel wat, voor nu.

Book of Life

Deze heeft al een behoorlijk geschakeerd leven achter de rug. Het was origine een DreamWorks Animation project, dat de studio later liet vallen. Het stelde regisseur Jorge Gutierrez (medeverantwoordelijk voor El Tigre) echter in staat om de rechten van het project te kopen en deze ergens anders onder te brengen.

Dat deed hij, en de film ging in productie bij Reel FX. Deze animatiestudio kennen we voornamelijk van CG Looney Tunes korte films en wat werk aan de Open Season vervolgfilms. Daarna werd de film onderdeel van Fox Animation Studios. Book Of Life wordt de eerste zelfstandige release van die studio komende september.

In alle ernst: dit kan een briljante film worden. Het is een liefdesverhaal tegen de achtergrond van de viering van de Mexicaanse Dag van de Doden. Guillermo del Toro is een van de producers (Yes!) en de stemmen komen van Channing Tatum, Zoey Saldana, Danny Trejo (Machete) en Ron Perlman (Hellboy).

Big Hero 6

Hoe gaat Walt Disney Animation Studios een vervolg geven aan het majestueuze Frozen? Het enige juist antwoord is door volledig de andere kant op te gaan. Big Hero 6 is de eerste zelfstandige animatiefilm van Walt Disney Animation Studios waarbij het Marvel karakters die ze tot haar beschikking heeft gebruikt. De Big Hero 6 uit de titel vormen een team van superhelden, hetzij onbekende superhelden.

De voortekenen zijn zeer positief. Don Hall regisseert en hij maakte de charmante Winnie The Pooh film enkele jaren terug. Daarnaast lijken de eerste beelden een zeer gestylde film te laten zien. De uitdaging zit hem dan ook in het zoeken van een verhaallijn die niet inspeelt op het aloude ‘superhelden komen bij elkaar en redden de wereld’. De bioscopen stromen namelijk over van dat soort films.

De Walt Disney Animation Studios is echter in geweldige vorm de laatste paar films en Big Hero 6 is een gedurfd avontuur dat alle aanmoedigingen verdient. 7 november 2014 kun je zelf een oordeel vellen.

How To Train Your Dragon 2

Waarschijnlijk wordt dit de te kloppen animatiefilm van 2014. De eerste How To Train Your Dragon was een lust voor het oog en co-regisseur Dean DeBlois heeft besloten om ook dit vervolg te verfilmen (wellicht nog een vervolg in 2016 ook). Daarnaast spreekt het voor de film dat het er alle schijn van heeft dat DreamWorks alle tijd heeft genomen om dit deel te maken, met een geplande release vier jaar na het origineel.

Uiteraard staat de relatie tussen Hiccup en de andere draken aan de basis van het verhaal. John Powell verzorgt wederom de muziek (zijn muziek bij de eerste film was uitmuntend). Kit Harington, beter bekend uit Game Of Thrones, zal de stem van de slechterik inspreken, een drakenvanger genaamd Eret. En Cate Blanchett en Djimon Hounsou zijn ook nieuwe toevoegingen aan de stemmencast.

De verwachtingen zijn, niet onterecht, hooggespannen voor deze film, wat mede verduidelijkt wordt door een gedurfde release in de zomer van 2014.

The Congress

The Congress is gebaseerd op de novelle The Futurological Congress door de schrijver van Solaris Stanslaw Lem. Daarnaast is het de nieuwste film van Ari Folman, de regisseur die verantwoordelijk was voor het de wonderbaarlijke animatiefilm Waltz With Bashir uit 2008.

The Congress gaat over een ouder wordende actrice die model staat voor een digitale, jongere versie van haarzelf. Die versie wordt vervolgens gebruikt als avatar voor een virtuele wereld (combineer een Second Life met geanimeerde beroemdheden).

Het combineren van live actie met animatie (de enige hybride film die we toestaan in deze lijst, voornamelijk voor de fantastische, gestileerde animaties) en de geweldige cast, Robin Wright, Paul Giamatti, Jon Hamm, Karvey Keitel en Danny Huston, maken dat deze film, die tot nadenken stemt dankzij de inslag van filosofische science fiction, hele hoge ogen gaat gooien.

The Story Of Princess Kaguya

De medeoprichter van Studio Ghibli, Isao Takahata, heeft enkele werkelijke wonderbaarlijke films geregisseerd. Grave Of The Fireflies is zijn meest bekende werk, maar het romantische drama Only Yesterday is, net als Pom Poko, van hogere kwaliteit. The Story Of Princess Kaguya is zijn laatste project dat bedoeld was om tegelijkertijd met The Wind Rises (zie hierboven) te verschijnen, ware het niet dat vertragingen zorgden voor een release in november 2013 in Japan.

Gebaseerd op een Japans volksverhaal, gaat deze film over een arbeider die een klein kind vindt in een staaf bamboe. Omdat hij en zijn vrouw zonder kinderen zijn, voeden ze het kind op alsof het van hen is. Zij weten niet dat het kind een prinses van de maan is. Om de oorsprong van de film te waarborgen, zijn de animaties gebaseerd op de losse stijl van de traditionele waterverf schilderijen. Het is een techniek die Takahata eerder toepaste in het drama My Neighbours The Yamadas. Het is echter duidelijk merkbaar dat hij de techniek in de loop der jaren heeft verfijnd.

The Boxtrolls

Laika heeft op dit moment twee films achter haar naam. De eerste was het uitzonderlijk goede Coraline. De tweede was het fantastische ParaNorman. In september 2014 krijgen we derde, nl. The Boxtrolls. Deze film richt zich, in tegenstelling tot de eerste twee titels meer op een kruising tussen CG en stop motion (goed nieuws, stop motion is nog altijd de bovenliggende van deze twee).

Het verhaal is gebaseerd op de novelle here Be Monsters! van Alan Snow, die ook een van de producers van de film. Het gaat over een jonge wees genaamd Eggs, die wordt opgevoed door de Boxtrolls. Wie zijn de Boxtrolls? Goeie vraag. Ze leven in grotten, ze verzamelen afval en ze zijn een ietwat gekke, maar beminnelijke groep. Tenminste, dat is tot dat de verdelger, gespeeld door Ben Kingsley, de Boxtrolls op de korrel neemt. Een snufje van Flushed Away in dit verhaal? Wellicht. Maar de films van Laika hebben stuk voor stuk een eigen identiteit, en we weten vrijwel zeker dat dit geen uitzondering zal zijn.

De stemmencast bestaat uit Isaac Hampstead-Wright, Elle Fanninf, Simon Pegg, Toni Collette, Jared Harris, Nick Frost, Tracey Morgan (jippie!) en Richard Ayoade. Tot dusver hebben we alleen een teaser trailer van de film gezien (zie hierboven). Maar we kunnen eerlijk gezegd niet wachten om te zien wat Laika nu weer heeft gemaakt. In de tussentijd kijken we nog maar eens naar Coraline…

Waarom staat ‘X’ voor het onbekende?


Waarom heten röntgenstralen in het Engels X-rays, waarom markeren piraten de plaats van een schat op een schatkaart met een X en waarom staat X in de wiskunde voor de onafhankelijke variabele? Over het eeuwenoude symbool voor het onbekende: ‘X’.

Ontstaansgeschiedenis
Over het ontstaan van de X als symbool voor het onbekende zijn een aantal theorieën. De meest geloofwaardige (en tevens de leukste) is die zoals die hieronder wordt uitgelegd door Terry Moore:

Kort gezegd: de betekenis van X is te herleiden naar het Arabische woord voor ‘ding’. In oude tekten, zoals de Al-Jabr, een manuscript waarin de regels van algebra werden uitgelegd, dat werd geschreven in Bagdad in 820, werden mathematische variabelen ook wel ‘dingen’ genoemd. Zo moet het gelezen worden: 3 dingen zijn gelijk aan 15, waarvoor dingen in dit geval voor 5 staat.
Toen Al-Jabr vertaald werd in het Spaans, werd het Arabische woord ‘ding’ geschreven als ‘xei’. Dit werd al snel afgekort naar X.

Image-Al-Kitāb_al-muḫtaṣar_fī_ḥisāb_al-ğabr_wa-l-muqābala

Hedendaags gebruik van de X
In de wiskunde staat de X voor de onafhankelijke variabele of de onbekende waarde. Het zodanige gebruik van de X in de wiskunde kreeg pas echt bestaansrecht nadat Descartes in 1637 La Géométrie publiceerde (hierin verschijnen bijvoorbeeld voor het eerst de x-as en de y-as).
Zoals gezegd, de X staat ook voor de onbekende waarde in de wiskunde. Zo wordt een schuingedrukte X in wiskundige vergelijkingen gebruikt als onbekende factor, waarin nog een waarde moet worden ingevuld.

Rontgenstralen worden in het Engels ook wel X-rays genoemd. Ze heten zo, omdat de ontdekker van de X-rays niet goed wist wat röntgenstralen nu werkelijk waren.

In cartoons en stripboeken wordt de dood meestal aangegeven door de ogen te vervangen door twee X-en.

Malcolm X gebruikte de X als symbool voor de vergeten naam van zijn Afrikaanse voorouders.

De term Generatie X komt van Magnum-fotograaf Robert Capa, die in de jaren vijftig en zestig de generatie na de babyboomers fotografeerde. Capa omschreef het als volgt: “We named this unknown generation, The Generation X, and even in our first enthusiasm we realised that we had something far bigger than our talents and pockets could cope with.”

De plaats van een schat op een schatkaart wordt standaard aangegeven met een X. Het Engelse gezegde ‘X marks the spot’ is daarop terug te leiden. Het X-teken wordt ook wel gebruikt om een negatie aan te geven (‘nee dit is niet geverifieerd’ of ‘nee ik ben het hier niet mee eens’). Eigenlijk moet het gezien worden, in deze context, als het tegenovergestelde van een vinkje (als in: iets afvinken, het is gedaan, vervolmaakt).

De X werd ook gebruikt door analfabeten, die hun eigen naam niet konden schrijven. Een document werd dan ondertekend met een X als akkoord. Uiteraard moest er wel een getuige aanwezig zijn om er zeker van te zijn dat de juiste persoon het document had ondertekend.

Het gebruik van de X als teken voor kus in bijvoorbeeld een brief of SMS, is terug te leiden naar de Middeleeuwen. Het was toen gebruikelijk om in brieven af te sluiten met een kruis, als religieus symbool voor geloof, goedheid en deugd. Later werd dit teken een kwartslag gedraaid, waarna het de betekenis van een kus kreeg.
Hiermee samenhangend: de X wordt ook wel gebruikt als het einde van een conversatie.

Drie keer X staat in de hedendaagse cultuur veelal symbool voor pornografie. Pornografie is, hoewel in afnemende mate, nog altijd een soort van taboe (lees: het onbekende) voor veel mensen. Er wordt niet over gepraat, er wordt doorgaans in het geheim naar pornofilms gekeken en seks blijft voor veel mensen iets dat thuis hoort in de privésfeer van de slaapkamer.

Filosofie voor beginners {PHILOGRAPHICS}


Het is slechts weinig mensen gegeven om de kern van de diverse filosofische stromingen eenvoudig voor leken te verklaren. Mensen als bijvoorbeeld Bas Haring en Rob Wijnberg slagen erin om voor een groot publiek alle ‘isme’ uit de filosofie inzichtelijk te maken, maar zelfs dan blijft de filosofie, de koningin der wetenschappen, vaak een mysterieus onderwerp.

De in London woonachtige Genis Carreras heeft gepoogd met zogeheten ‘Philographics’ diverse filosofische stromingen terug te brengen tot een pictogram (klik hier om meer te weten te komen over de kunstenaar en zijn werk). Het resultaat is een overtuigend eenvoudig ontwerp om de filosofie te duiden. Juist voor leken zoals u en ik.

Absurdisme

Antropocentrisme

Deductionisme

Determinisme

Dualisme

Emotivisme

Eudemonisme

Existentialisme

Extropy (Transhumanisme)

Feminisme

Vrije wil

Art Brussels


Dit jaar wordt de 30e editie van de beurs gevierd. En volgens Karen Renders, directrice van Art Brussels, is dit de perfecte gelegenheid om de unieke positie van Brussel op de internationale kunstmarkt nog eens te benadrukken.

Dit wordt mede bewerkstelligd door het samenvoegen van 182 galeries die zijn gekozen uit meer dan 400 inzendingen.

Renders legt hieronder uit waarom deze kunstbeurs anders is dan andere. De beurs kan bezocht worden van 19 t/m 22 april 2012.

21 Redenen waarom Engeland verandert in Big Brother maatschappij


1. Een nieuwe wet in Engeland maakt het voor de regering mogelijk om alle telefoongesprekken, alle e-mails, alle bezochte websites, alle Facbook status updates en alle tekstberichten af te luisteren en te bekijken. Dit is een stukje uit een recent artikel uit de Telegraph: “Under legislation expected in next month’s Queen’s speech, internet companies will be instructed to install hardware enabling GCHQ – the Government’s electronic ‘listening’ agency – to examine ‘on demand’ any phone call made, text message and email sent, and website accessed in ‘real time'”.

2. De politie in Engeland gebruikt geavanceerde software die hen in staat stelt om ‘digitale voetafdrukken’ na te sporen van vrijwel iedereen die zij willen volgen. Dit stond in een nieuwsbericht in een van de Engelse kranten: “The Metropolitan Police has bought Geotime, a security programme used by the U.S. military which tracks suspects’ movements and communications and displays them on a threedimensional graphic. The software aggregates information gathered from social networking sites, GPS devices like the iPhone, mobile phones, financial transactions and IP network logs to build a detailed picture of the individual’s movements.”

3. In Engeland is er de “drie-keer-slaan-is-uit-regel”, dat eigenlijk betekent dat een hele familie van het internet kan worden afgesloten als een van de familieleden tot drie keer toe is beschuldigd van het schenden van auteursrechten.

4. In Engeland begint het vrije woord op het internet zijn vrijheid te verliezen. Een recent Engels voorstel dwingt internetproviders om zoveel mogelijk ‘extremistisch materiaal’ te verwijderen van het internet. Dit staat in het voorstel: “The Counter-Terrorism Internet Referral Unit does limited but valuable work in challenging internet service providers to remove violent extremist material where it contravenes the law. We suggest that the Government work with internet providers in the UK to develop a Code of Conduct committing them to removing violent extremist material, as defnied for the purposes of section 3 of the Terrorism Act 2006. Many relevant websites are hosted abroad: the Government should also therefor strive towards greater international cooperation to tackle this issue.”

5. In Engeland worden mensen, die ideeën aanhangen die indruisen tegen wat de overheid gelooft, gezien als potentiële terroristen. De overheid stimuleert haar burgers om deze mensen aan te geven bij de politie.

6. In Engeland zijn er meer camera’s per hoofd van de bevolking dan waar dan ook ter wereld. Er wordt geschat dat het land tenminste 4.8 miljoen bewakingscamera’s heeft draaien die ieder moment van de dag de burgers filmen.

7. In nieuwe overheidsplannen staat te lezen dat mensen die geen autoverzekering hebben of nog niet bij zijn met hun belastinggeld, door speciale camera’s bij benzinestation in de gaten worden gehouden. Als de camera een auto registreert waarop een van de twee eerder genoemde redenen van toepassing is, dan zal de camera een sein doorgeven aan de politie waarna deze direct de automobilist zullen arresteren.

8. In Engeland is het bij wet toegestaan dat burgers zonder enige aanleiding of reden daartoe gevolgd mogen worden door de politie.

9. Er zijn in Engeland duizenden ‘disfunctionele families’ die 24 uur per dag in de gaten worden gehouden door camera’s. Dit enkel om ervoor te zorgen dat deze mensen goed eten, op tijd gaan slapen en hun kinderen naar school sturen.

10. In Engeland kan de politie te allen tijde vragen om je legititmatie, zonder dat zij daar een goede reden voor hebben.

11. De politie is in het land bezig met speciale technieken die er toe moeten leiden dat criminaliteit voorspeld kan gaan worden.

12. Tienduizenden ouders die het beter vonden voor hun kind om thuis geschoold te worden in plaats van op een reguliere school, werden eerst grondig onderzocht door de politie op een eventueel crimineel verleden. Was er ook maar sprake van het kleinste misdrijf bij de ouders, dan mochten zij hun kind(eren) niet thuis opvoeden.

13. Op één school in Engeland werden de ouders eerst gecheckt op een eventuele pedofiele achtergrond, voordat zij hun eigen kinderen mochten begeleiden naar het kerstbal op school.

14. Als u in Engeland op straat predikt tegen het begaan van zondes, is er een goede kans dat u wordt opgepakt vanwege het zaaien van haat.

15. Christelijke voorgangers werd verteld dat als zij het woord van God en Zijn zoon Jezus wilden verkondigen op plaatsen waar hoofdzakelijk de islam beleden werd, dat zij zich dan schuldig maakten aan het zaaien van haat.

16. Een cafe-eigenaar werd onlangs door de politie beboet en bijna opgepakt omdat hij een DVD waarin het bijbelverhaal verteld wordt zonder geluid had aangezet in zijn cafe. Hij zou de DVD hebben afgezet nadat hij op agressieve wijze werd ondervraagd door de politie.

17. Het is nu niet toegestaan om de politie te fotograferen, om wat voor reden dan ook.

18. Als u in Engeland u vuil niet goed scheidt of weggooit op plaatsen waar het niet hoort, dan kunt u torenhoge boetes verwachten. Daarnaast hebben vele miljoenen inwoners al een chip in de vuilniscontainer, die registreert wat en hoeveel de Britten weggooien.

19. Een 79-jarige gepensioneerde dame kreeg van de politie een waarschuwing. Zij moest voortaan een fluoriscerend hesje dragen en drie gevarendriehoeken neerzetten voordat ze weer in haar tuin mocht werken.

20. De overheid is erop gebrand om informatie te verzamelen bij kleine kinderen. Het volgende is een stukje uit The Register: “The Government obsession with collecting data has now extended to five-year-olds, as local Commmunity Health Services get ready to arm-twist parents into revealing the most intimate details of their own and their child’s personal, behavioural and eating habits. The questionnaire – or ‘School Entry Wellbeing Review’ – is a four-page tick-box opus, at present being piloted in Lincolnshire, requiring parents to supply over 100 different data points about their own and their offspring’s health. Previously, parents received a ‘Health Record’ on the birth of a child, which contained around eight questions which needed to be answered when that child started school.”

21. Tienduizenden kinderen in Engeland zijn bestempeld als ‘racist’ of ‘homofoob’ en die informatie wordt opgeslagen in databases. Dit gaat dan om opmerkingen die de kinderen op de speelplaats hebben gemaakt. Het feit dat zij worden opgeslagen in deze databases maakt dat hun kansen op een goede baan later ernstig slinken.

Shortlist Librisprijs


A.F.Th. van der Heijdens requiemroman Tonio staat op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2012. Verder bevat de lijst de romans van Jeroen Brouwers (Bittere bloemen), Miquel Bulnes (Het bloed in onze aderen), Jan van Loy (Ik, Hollywood), Ivo Victoria (Gelukkig zijn we machteloos) en Jan van Mersbergen (Naar de overkant van de nacht). Dat heeft juryvoorzitter Robbert Dijkgraaf gisteren in Amsterdam bekendgemaakt.

Alleen romans kunnen de Libris Literatuurprijs, 50.000 euro groot, winnen. De uitreiking is op maandag 7 mei in het Amstel Hotel in Amsterdam en wordt live uitgezonden in Nieuwsuur, op Nederland 2. Aan een nominatie is een bedrag van 2.500 euro verbonden. De winnaar ontvangt 50.000 euro.

Jury uitte kritiek op verschenen romans
Tijdens de presentatie in De Nieuwe Kerk te Amsterdam uitte juryvoorzitter Dijkgraaf kritiek op een aantal romans dat was verschenen, maar waar in literair opzicht weinig op het spel stond:

De roman is dan eerder een doorgeefluik van hoogstpersoonlijke ervaringen, zonder dat duidelijk wordt waarom nu juist voor de roman gekozen is om het verhaal te vertellen.

De jury was juist weer blij met ‘een generatie auteurs van rond de veertig jaar (…) die jongleert met het genre, nieuwe thematische keuzes maakt en eigen grenzen en wetten creëert. Deze schrijvers zoeken én vinden verrassende en nieuwe wegen.’

Over de genomineerde romans schreven diverse recensenten van het NRC Handelsblad het volgende:

– Elsbeth Etty over Bittere bloemen van Jeroen Brouwers:

Zoals in al zijn grote romans, waartoe dit van vergeefsheid doortrokken angstdelirium zeker gerekend mag worden, kan Brouwers eenvoudig niet zonder de fictionele realiteit van de mythe, de literatuur, de film, de opera, het toneel of de poëzie. Die fictionele werkelijkheden zijn, net als bij de door Brouwers bewonderde Mulisch, onderdeel van zijn gemythologiseerde autobiografie. Ook of juist de dingen die niet gebeurd zijn, maar die zich afspelen in de krochten van het onderbewustzijn, de plaats waar de driften, angsten en verlangens wonen, zijn in de poëtica van Brouwers autobiografisch.

– Arjen Fortuin over Het bloed in onze aderen van Miquel Bulnes:

De kortste samenvatting van Bulnes’ vierde roman is een zin zoals alle Spaanse schoolkinderen die moeten leren – en snel weer vergeten: ‘Er is een direct verband tussen El desastre de Anual, de smadelijke nederlaag tegen de Berberse opstandelingen in het Rifgebied in de zomer van 1921, en de staatsgreep van generaal Primo de Rivera twee jaar later.’ Die rechte lijn in de Spaanse geschiedenis heeft Bulnes proberen te vangen in een epos vol historische informatie, politieke intriges, opportunisme, couleur locale, eerzucht, moord en heldendom (dat laatste met name van een jonge prostituee). Belangrijker: het is een erg goed boek geworden.

– Arjen Fortuin over Tonio van A.F.Th. van der Heijden:

Vergeleken met de rest van zijn oeuvre is dit boek een halve Van der Heijden, of een Van der Heijden tegen wil en dank. Want natuurlijk zit het boek vol met de dwarsverbanden en verwijzingen die Van der Heijden als geen ander kan blootleggen. Zoals het feit dat het ongeluk van Tonio is vastgelegd door een bewakingscamera, net als de dood van Tonnis Mombarg in Homo duplex. Of het feit dat Tonio geboren werd in de zomer waarin het Nederlands elftal werd gehuldigd als Europees kampioen 1988 en dat hij stierf aan de vooravond van het ‘zilveren’ WK 2010. Beide huldigingen komen in het boek voor. In een gewone roman zou Van der Heijden zo’n literair effect ten volle hebben uitgevent, soms op het euforische af. Hij is een schrijver die leeft van het vergroten, liefst tot mythische proporties van wat hij in de wereld aantreft. In Tonio lijkt hij daar amper in geïnteresseerd.

Pieter Steinz over Ik, Hollywood van Jan van Loy:

Ik, Hollywood is een eigenaardig boek. Goed geschreven, wemelend van beeldende passages en mooie, originele zinnen als ‘Terwijl hij binnen zijn broek uittrok, dacht hij aan hoe hij zich het leven in Californië had voorgesteld. Iets vaags met veel zonneschijn’; en: ‘Luke had dan ook die neutrale blik, een deksel op een pot van wantrouwen.’ Humoristisch, op een bescheiden manier, zoals in de geestige ontmoeting met een zakenman die anno 1909 zegt: ‘Actrices? In Hollywood? Over mijn lijk, Louis Peters. Over mijn lijk zullen jij en jouw slag dit bolwerk van fatsoen kunnen slopen.’ Maar ook kabbelend, traag, onderkoeld, zodat bijvoorbeeld de tragiek van broer Charlie te weinig uit de verf komt. Het boek is zoals Louie Peters zelf is. Wat wil je met een man die uitroept: ‘Houden van? Dat was ook maar flauwekul voor tussentitels.’

– Arjen Fortuin over Naar de overkant van de nacht van Jan van Mersbergen:

Van Mersbergen is vooral het soort schrijver dat in staat is om met minimale middelen iets groots en onsentimenteels op te roepen, om je mee te trekken zijn wereld in, de hoofden van zijn personages in. Zoals ergens in het boek de hoofdpersoon in zo’n overvol café (of was het op een dansvloer) zijn bierbekertje weg ziet stuiteren: ‘ik volg mijn bekertje op de smerige planken. Eerst gaat de grootste Maxicaan erop staan, wordt het vertrapt. Dan schiet het naar de andere kant van de groep, mijn ogen schieten ook die kant op. Een bloemetjesschoen tikt ertegenaan, nog een keer. Dan ligt het bekertje stil in het midden van de kring, een plat stuk doorzichtig plastic waar er duizenden van zijn, maar die ene was van mij, gaar en gedeukt, zoals Sara gaar en moe was, maar toch van mij.’

– Sebastiaan Kort over Gelukkig zijn we machteloos van Ivo Victoria:

Ivo Victoria is het best op dreef wanneer Lex het woord voert. Het creëren van een sfeer omtrent een man die alleen nog in contact staat met zijn eigen obsessies, gaat hem een stuk beter af dan het schetsen van het failliet van familiegeluk.
In die delen lijkt het wel alsof er een schrijver aan het werk is die zijn talent te lang heeft opgepot, om nu plots alles te laten zien wat hij in z’n mars heeft. Het gevolg is dat de stijl niet ondergeschikt is aan wat Victoria wil vertellen, maar het juist in de weg staat.

Op de longlist, die in januari bekend werd gemaakt, stonden 18 romans, van onder meer Herman Koch, Marcel Möring en Stephan Enter.

De jury bestaat naast Robbert Dijkgraaf uit Kester Freriks, Theo Hakkert, Dirk Leyman en Saskia Pieterse. Vorig jaar ging de prijs naar De maagd Marino van Yves Petry.

Bron: NRC Handelsblad, Ward Wijndelts