CONCERT: Bryan Adams in Ahoy 19-03-2012


bryanadams
Ik was een jaar of negen, tien toen ik voor het eerst met mijn moeder naar een concert van Bryan Adams ging. Bryan Adams, zo moet u weten, was de eerste artiest van wie ik een single en een cd kocht. Aangezien ik nog nooit naar een concert was geweest en dat koste wat kost mee wilde maken, mocht ik begin jaren negentig mee met mijn moeder naar de Kuip in Rotterdam.

Ik was niet bekend met de wetten en regels van concerten. Ik gedroeg me zoals ik als kind was: netjes, ingehouden en voorzichtig klappend om vooral niet al te veel op te vallen. Mijn moeder stond naast me te dansen terwijl ik zittend en klappend alle liedjes woord voor woord meezong.

Sindsdien ben ik nog enkele naar een concert van hem geweest. Eentje in Ahoy en eentje in Antwerpen. Gedurende de jaren verloor ik wel iets van de passie voor hem, maar ik bleef uit oogpunt van heimwee en goede herinneringen van mijn jeugd toch nog een beetje vasthouden aan hem.

Gisterenavond was het dan zover. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nu al jaren geen cd meer van hem heb opgezet. Ik ben al jaren niet meer naar een van zijn concerten geweest en ik heb zijn laatste cd niet beluisterd. Ik was dus wat sceptisch vooraf. Zou dit nog leuk zijn voor me? Sta ik hier niet vanwege jeugdsentiment?

Al mijn zorgen bleken voor niets. Het begon al met het aanwezige publiek. Ik had verwacht me te moeten nestelen tussen vijftigers met een midlifecrisis. Maar dat viel alleszins mee. Het publiek was gemengd. Ik zag genoeg mensen die makkelijk tien jaar jonger dan ik zouden kunnen zijn. De midlifecrisissers waren er ook, maar veel minder in getal en veel nadrukkelijker aanwezig dan ik had gedacht.

De support act was, zoals zo vele keren door de afgelopen jaren heen, Heather Nova. Deze zangeres kan fantastisch zingen, maar ze lijkt muziek te maken die niet altijd even goed bij haar stem past. Zeker live kwam het er gisteren niet uit bij deze dame.

En toen was daar Bryan Adams. Adams lijkt een soort tijdloosheid over zich te hebben. Een tijdloosheid die maakt dat hij zijn optreden nog altijd even energiek inzet en vervolmaakt zoals hij dat twintig jaar geleden ook al deed. Hij is in zijn gezicht nauwelijks ouder geworden, zijn stem miste gisteren geen enkele noot en was loepzuiver, en zijn gitaarspel was als vanouds. Hij miste geen enkele hoge noot, bleef keurig in de maat, smokkelde nergens om enige onvolkomenheden te maskeren en hij speelde elk nummer in de originele toonsoort.

Een unieke prestatie voor een artiest die al zo lang meedraait. Maar dat zijn waarschijnlijk wel belangrijke redenen dat hij nog altijd volle zalen trekt, waar hij ook gaat op de wereld. Toegegeven, na het vertrek van Jim Vallance zijn zijn teksten er niet beter op geworden. En hij heeft de laatste vijftien jaar geen noemenswaardige hit meer gescoord. Maar er stonden gisteren wel tienduizenden mensen ieder liedje woord voor woord mee te zingen.

Bryan werd zoals altijd bijgestaan door twee muzikanten die er vanaf het eerste uur al bij zijn: drummer Mickey Curry en gitarist Keith Scott. Mickey had een prachtige drumsolo op wat plastic tonnen en potten en pannen, maar deed verder wat hij moest doen: zwijgzaam zijn bandleider voorzien van een strak geregisseerd ritme waar ook zo nu en dan ruimte was voor enige vrije interpretatie.

Maar het was gitarist Keith Scott die, zoals hij ook twintig jaar geleden al deed toen ik voor het eerst naar een concert van Bryan ging, de show stal. Hij bewees eens te meer een fenomenaal goede gitarist te zijn. Hij was wat energieker dan Bryan, hij speelde net wat beter en wist de vrijheid in de intermezzo’s in de liedjes beter te benutten voor vrij spel dan Bryan. Het was ook Scott die zorgde voor de wat rauwere, hardere toon zoals die voornamelijk op de eerste albums (Cuts Like a Knife, Reckless, Into The Fire, Waking Up The Neighbours) van Bryan was te horen.

Maar wat het meeste opviel, dat was ook hetgeen waar ik op voorhand de meeste zorgen over had, was hoe hij zijn plat gespeelde klassiekers, zoals Summer of ’69, Everything I Do, Please Forgive Me en Heaven op een enthousiasmerende wijze bracht. Alsof de hits op dit moment bovenaan in de hitlijsten stonden, zo bevlogen speelde hij de nummers. En hij kreeg het publiek mee, iedere keer weer.

Het enige minpunt van het optreden waren de drie nummers die hij van zijn laatste album speelde. Toen was merkbaar in de zaal dat slechts de minderheid die liedjes mee kon zingen. Waarmee bevestigd werd dat de meeste bezoekers waren gekomen om zijn grootste hits te horen. Maar dat minpuntje was nauwelijks merkbaar tijdens de verder soepele en gezellige avond. Er zijn vele artiesten die een voorbeeld kunnen nemen aan het enthousiasme en de inzet van Bryan, die na ruim twintig jaar nog altijd het podium bestiert als een jongeling.

Hij nodigde, zoals gebruikelijk is, een dame uit op het podium om met hem de hit Baby When You’re Gone te zingen. Renske uit Utrecht was enorm zenuwachtig, maar ze gooide al snel alle schroom van zich af. Voor Bryan het wist stond ze met haar kont tegen zijn gitaar te duwen. Hij leek even van zijn a propos, maar hij herpakte zich door Renske plagend met zijn kont weer weg te duwen. Daarmee leek vrijwel alles Bryan mee te zitten gisterenavond. En hoewel zijn hits uit een tijd komen die inmiddels al weer achter ons ligt, heeft hij niets ingeboet aan populariteit, inzet en passie. De Canadees kan met recht zeggen dat hij als live-performer zich kan meten met de grootste der aarde.