Column | Hoe mijn Poolse vriendin me leert om Nederlands te zijn


Ruim vijf jaar geleden kwam mijn vriendin voor mij naar Nederland. Ze liet haar familie en vrienden in haar geboorteland Polen achter om bij haar liefde te gaan wonen. Hoewel dat niet altijd makkelijk voor haar is geweest, heeft ze zich inmiddels uitstekend ingeburgerd.

Volgens professor Dr. David Plinto van het Inter Cultural Institute is het inburgeringsbeleid onmogelijk en verwerpelijk “omdat dit beleid beoogd dat migranten en hun kinderen dezelfde gedragingen en uitingen moeten gaan vertonen als de ontvangende samenleving, ongeacht wie ze zijn of waar ze vandaan komen”. Daar is wat voor te zeggen, het is immers haast ondoenlijk om van mensen die uit een land met volstrekt andere normen, waarden en tradities komen te verwachten dat zij zich onvoorwaardelijk aanpassen aan de onze.

Lees de rest van de column hier.

Verenigt u? Ontbindt u!


De vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging gelden vanaf vandaag niet langer voor pedofielenpartij Martijn.

Openlijke pedofielen (in dit geval), van welke de meeste slechts beheersbare verlangens hebben door welke zij zich niet laten leiden, mogen zich niet meer verenigen. Dit is bepaalt door de Hoge Raad die in haar uitspraak liet doorschemeren zich vooral te hebben gebaseerd op recente zedenzaken en gevoelens zoals die leven in de maatschappij.

Dit is een citaat van volkskrant.nl: De Hoge Raad stelt in haar oordeel dat Martijn ‘de gevaren van seksueel contact met jonge kinderen bagatelliseert, dergelijke contacten zelfs verheerlijkt en haar opvattingen ook propageert’. Dat is volgens het rechtscollege in strijd met de ‘levende maatschappelijke opvattingen’ in Nederland waar seksueel contact tussen een volwassene en jonge kinderen wordt beschouwd als ‘een daadwerkelijke en ernstige aantasting van de lichamelijke en seksuele integriteit van het kind, dat daardoor grote en blijvende psychische schade kan oplopen’.

Het zijn de drie woorden ‘levende maatschappelijke opvattingen’ die me mateloos irriteren. Natuurlijk willen we niet dat onze kinderen misbruikt worden. Natuurlijk willen we niet dat ze ten prooi vallen aan, veelal, mannen die volgens hun seksuele driften niet anders dan met kinderen aan hun trekken kunnen komen.

Niemand wil dat.

Maar daar gaat het hier ook niet over.

We weten wie er lid zijn van Martijn. We weten, in de meeste gevallen, waar ze wonen. Ze hebben een website. Afgezien van een paar dissidenten in het ledenbestand, welke betrapt werden met kinderporno, zijn het mensen die al dan niet seksuele gevoelens voor kinderen hebben, maar die die gevoelens kunnen beheersen.

Ze vormen geen direct gevaar.

En toch, door de onwetendheid van mensen, door de angst voor wat kan komen, maar wat waarschijnlijk nooit komen zal, wordt ook het besluit van de Hoge Raad gedreven.

Onderbuikgevoelens.

Het is HET sentiment van het huidige Nederland. Geeft er een iemand met een huidskleur anders dan de onze zijn mening over zwarte piet, dan schieten we massaal zonder na te denken in een kramp.
Denken we dat iemand in onze buurt pedofiel is, dan gooien we stenen door de ruiten nog voor we zeker weten of die persoon überhaupt wel pedofiel is (en al is iemand pedofiel, dat is nog steeds geen rechtvaardiging voor het gebruik van geweld).

Als dit een homoseksueel overkomt wanneer hij lastiggevallen wordt door Marokkanen, dan, u raadt het al, schieten we weer allemaal in kramp. “Kutmarokkanen”, “Allemaal het land uit” en “Altijd hetzelfde volk”.

Wat men niet begrijpt, daar is men bang voor. En waar men bang voor is, moet de kop worden ingedrukt. Niet goedschiks, dan wel kwaadschiks.

DAT is Nederland.

Maar dat we iets niet begrijpen, staat in beginsel los van de vrijheid van verenigen. Dat is, nee was, een onwrikbaar juridisch gegeven in de Nederlandse samenleving.
Maar het lijkt erop dat de mensen die bakstenen door de ramen van vermeende pedofielen gooien, hiermee een steuntje in de rug krijgen.

Daarnaast levert dit op dat de werkelijk gevaarlijke mensen, de plegers van kindermisbruik, de pedoseksuelen, die hun gevoelens tot lichamelijk contact MOETEN uiten, nog meer in de schaduw gaan opereren.

En dit allemaal omdat domme mensen een, als voorbeeld, pedoseksuele zwemleraar, linken aan een pedofielenpartij van openlijke (u weet hoe ze heten en waar ze wonen) pedofielen.

Hulde Nederland! We zijn allemaal weer een stukje minder vrij (van geest) geworden! Nog even en we volgen de Engelse taal, waar er maar één woord is voor zowel pedofielen als pedoseksuelen. Nederland was nog zo goed om daarin een onderscheid te maken.

Ik ben een heteroseksuele man die uitsluitend op volwassen vrouwen valt, maar ik ben en blijf altijd faliekant tegen een verbod op pedofielenpartij Martijn.

We hebben in een democratie waarden en normen die we moeten koesteren en die we moeten verdedigen totdat we erbij neervallen. Ik zal dat blijven doen, ook al zijn daar nu een (belangrijk) stuk van kwijt geraakt.

Philip Seymour Hoffman; en de teloorgang van het postume eerbetoon


Toen Nelson Mandela onlangs overleed, vielen mijn social media-vrienden over elkaar heen om hem als eerste een eerbetoon te geven. “R.I.P. Nelson”, “Je was een bron van inspiratie voor me!” en “Er zijn maar weinig écht goede mensen zoals jij, rust in vrede!”.

Ik irriteer me mateloos aan het ongeïnformeerde, onoprecht ogende postume eerbetoon, dat mede dankzij social media schrikbarende vormen aanneemt. De willekeur en het kuddegedrag geven de talloze hommages een vals, gemaakt aura. Ik krijg telkens het gevoel dat mensen dit doen, omdat het het juiste is om te doen.

Neem het voorbeeld van Mandela. Ik plaatste op Facebook een artikel waarin Mandela in een ander licht werd gesteld. Dat deed ik niet om afbreuk te doen aan de persoon, of zelfs aan de inspirerende werking die klaarblijkelijk van hem uit ging. Dat deed ik omdat ik dacht dat mensen deze kant simpelweg niet kenden, maar wel behoorden te kennen.

Ik kreeg daarop diverse opmerkingen. Of ik wel enig respect voor de doden had, of ik wel wist wat hij allemaal had gedaan, of ik wel goed bij mijn hoofd was.

Ja, dat heb en weet ik allemaal WEL.

Ik wil dit nog niet beschouwen als verloren gevecht, maar ik geef deze strijd tijdelijk op. Toen ik vrienden vertelde over de geweldige reportage/documentaire van wijlen Christopher Hitchens over de ‘duistere’ kant van Moeder Theresa, werd ik meewarig en ietwat agressief aangekeken.

Het schijnt dat bij het doen en laten van sommige mensen geen kanttekeningen mogen worden geplaatst, daar zij op een heilig voetstuk staan. Een heilig voetstuk impliceert in deze ‘vrijwaring van kritiek’. Zonder al te diep op die discussie in te gaan, ben ik van mening dat het debiel is om mensen heilig te maken, het zijn tenslotte mensen.

Maar de keerzijde van de medaille, is het gebrek aan een eerbetoon voor mensen die wel échte inspiratiebronnen waren. Neem nu acteur Philip Seymour Hoffman. Je wenst het niemand toe dat hij/zij op zijn 46e het leven laat. Dat is jong, té jong.

Source: tvweek.com

Source: tvweek.com

Maar afgezien daarvan, was Philip iemand die ‘acteerde op de millimeter’, zoals vandaag wordt beschreven in de Volkskrant. Hij deed aan Method Acting, wat zoveel betekent als het inleven in de gedachtes en gevoelens van het karakter dat ze spelen waardoor een levensecht en geloofwaardig personage wordt neergezet. De Niro, bijvoorbeeld, deed dit door voor zijn rol in ‘Taxi Driver‘ maandenlang als taxichauffeur in New York te werken.

Philip Seymour Hoffman werkte op identieke wijze. Hoewel hij tot eind jaren negentig voor stereotype rollen werd gecast, zijn het zijn rollen vanaf 1999 (The Talented Mr. Ripley) die zijn werkelijke kunnen tot uiting brengen. Hij ontving een Oscar voor de hoofdrol in Capote, maar ook in Doubt was hij fenomenaal. Hij leefde zich volledig in voor een rol, door maandenlang het door hem te spelen karakter te bestuderen. Hij verfde zijn haar, hij viel tientallen kilo’s af (of kwam tientallen kilo’s aan) om ook het fysieke aspect geloofwaardig te maken.

Philip leefde voor films en voor acteren, en dat is vrijwel zonder uitzondering in iedere rol die hij speelde terug te zien. Ik kan me geen film van hem voor de geest halen waarin hij niet schitterde en al zijn vertolkingen kwamen bij mij aan, welke dat ook waren. Zo gaf hij de vaak eendimensionale schurk in een actiefilm net wat extra diepgang (Mission Impossible) en zelfs de bijrollen in een film werden verheven als hij ze voor zijn rekening nam (bijvoorbeeld de verpleger in Magnolia).

En toch. Toch is mijn Facebook tijdlijn leeg als het gaat om enig waardig en oprecht eerbetoon aan Philip.

Heeft dat te maken met de elitaire inslag van het respect en de waardering die hij kreeg? Wat ik daarmee bedoel te zeggen is dat als Tom Cruise kom te overlijden, hij waarschijnlijk van vele mensen in mijn vriendenlijst een hommage zal krijgen. Maar als acteur en de rollen die hij vertolkt, zijn slechts zelden geloofwaardig (uitzondering is zijn rol in Tropic Thunder). Of beter gezegd: zijn rollen waren onderhevig aan het soort film waarin hij ze vertolkte (actiefilms).

Philip was in al zijn rollen geloofwaardig. Telkens als ik Capote keek, vroeg ik me af hoe intensief zijn voorbereiding moet zijn geweest, dat hij een dergelijk personage geloofwaardig en overtuigend kon neerzetten. Na het zien van Doubt was ik op gelijke wijze onder de indruk. Zulke gedachtes bekruipen me nou nooit als ik bijvoorbeeld Mission Impossible of War Of The Worlds bekijk, om maar even wat films als voorbeeld te noemen.

Philip Seymour Hoffman was, en is nog steeds, een inspirerend persoon. Dat kwam zowel tot uiting in de rollen die hij speelde, als wel in zijn gewone leven. Laat ik voorop stellen dat als een persoon drugsverslaafd is, dit geenszins van invloed hoeft te zijn op het karakter van die persoon. Naar het schijnt was Philip een voorbeeldige vader en hij zette zijn kinderen altijd op de eerste plaats. Zijn drugsdverslaving maakte hem juist menselijk, en daardoor makkelijker om mee te verbinden voor mensen zoals u en ik.

Ook Philip had aardse problemen.

Philip was altijd vriendelijk naar de pers, naar zijn fans en naar zijn collega’s op de set (zie ook de lofuitingen in de ietwat onstabiele intro van het Volkskrant artikel). Philip was een bijzonder mens die, net zoals wij allemaal, problemen had. Dat hij desondanks die problemen een uitmuntend acteur was en met zijn vertolkingen mensen in vervoering kon brengen en met zijn acteerwerk aankomende acteurs en actrices kon inspireren, maakt hem tot een bijzonder mens.

Waardig voor tenminste één eerlijk en oprecht postuum eerbetoon. Waarvan akte.

Mensen zonder Facebook: van niet bestaand naar verdacht


‘Crackberry’ lijkt een onzinnige term vandaag de dag. En niet alleen omdat gebruikers ten onder zijn gegaan aan een overdosis Blackberry. Blackberry gebruikers weten niet hoe snel zij moeten overschakelen naar een andere telefoon. De tijd dat de Blackberry alleen voor advocaten en directeuren was ligt allang achter ons. Want het is niet langer zo dat alleen zij snel moeten reageren via e-mail: dat moeten we allemaal tegenwoordig. En tweeten. En natuurlijk meteen onze foto’s delen op Facebook. We zijn verslaafd aan technologie en niet langer aan de Blackberry. We zijn verslaafd aan onze iPhones, aan Facebook, aan Twitter, Android, Pinterest, iPads, Wordfeud of Word with Friends, enzovoorts.

De snel verspreidende en veranderende wereld van social media technologie maken dat onze levens veranderen. Leveranciers, met name de bedrijven in Silicon Valley, lijken zich schuldig te voelen dat zij de mensen verslaafd hebben gemaakt aan beeldschermen. En wij, de gebruikers, lijken ons zorgen te maken over de gevolgen van onze veranderende levensstijl: Worden we ongezonder van het vele zitten en staren naar beeldschermen? Worden we depressief, eenzaam, narcistisch? Verspillen we niet te veel tijd? Het zijn deze vragen die steeds meer gebruikers doet afvragen of zij niet gewoon de hele social media achter zich moeten laten. Er zijn bijvoorbeeld steeds meer mensen die zich hardop afvragen of zij met Facebook moeten stoppen.

Het adagium was toch een beetje verworden tot ‘als je niet op Facebook zit, is het mogelijk dat je niet bestaat’. Menig persoon kreeg een meewarig blik en een hoop vragen als hij/zij verklaarde niet op facebook te zitten.

Des te opvallender dat Slashdot onlangs een Duits verhaal uit het nieuws nog eens extra onder de aandacht bracht. In het verhaal stond vermeld dat beide massamoordenaars Anders Breivik en James Holmes beiden nauwelijks gebruik maakten van social media. Het artikel sloot daarom af met de conclusie: Als je geen Facebook-account hebt, kan dat het eerste teken zijn dat je een massamoordenaar bent.

Het lijkt natuurlijk behoorlijk overdreven om zo een statement te maken. Maar in het nieuws verschijnen tegelijkertijd steeds meer berichten dat het niet hebben van een Facebook-account direct als verdacht wordt aangemerkt. Nadat een vrouw in de Verenigde Staten ontdekte dat een man die haar had gepord in het echte leven een vriendin bleek te hebben, vroeg zij aan twee medewerkers van Slate of zij het zijn vriendin moest vertellen. Onderstaande discussie kwam daaruit voort:

Farhad: I think we’ve mentioned it before that if you are going out with someone and they don’t have a Facebook profile, you should be suspicious.

Emily: Wait a minute. You may have mentioned that.

Farhad: I think I’ve recommended that. You know why, though? Imagine if this guy didn’t have a Facebook profile. That’s why. You should be suspicious of someone who is not making your relationship known publicly on a site like Facebook. I’m going to go on record with that.

Emily: I’m fine with people not having a Facebook page if they don’t want one. However, I think you’re right. If you’re of a certain age and you meet someone who you are about to go to bed with, and that person doesn’t have a Facebook page, you may be getting a false name. It could be some kind of red flag.

via Transcript: Facebook stalker: Should I tell a cheating guy’s girlfriend that we hooked up? – Slate Magazine.

Het is niet alleen op het gebied van liefde en relaties dat er onduidelijkheden bestaan over omgangsvormen en over het al dan niet participeren met social media. Zowel werkgevers als werknemers vragen zich hardop af of je iemand zonder Facebook-account nog wel moet aannemen. Kan het zijn dat zij die account hebben afgesloten omdat ze er zichzelf mee zouden compromitteren? Verbergen zij iets?

Het idee dat een weigeraar van Facebook een potentiele massamoordenaar, een slechte werknemer of simpelweg een verknipt persoon zou zijn, is natuurlijk gebrekkig en onjuist. Er zijn mensen die om heel eenvoudige redenen kiezen om geen Facebook-account aan te maken: zij vinden het te verslavend, of zij zijn bang dat hun privacy in het geding zal komen. Of het kan nog simpeler: zij willen niet dat hun oude klasgenoten of oud-collega’s weten wat zij op het moment doen.

Maar het heeft er steeds meer alle schijn van dat de maatschappij het haast verwacht van mensen dat zij op Facebook actief zijn. En ook dat de maatschappij met wantrouwen kijkt naar mensen die er bewust voor kiezen om geen deel uit te maken van de Facebook wereld. Als we zo doorgaan dan duurt het niet lang voordat het niet hebben van een Facebook-account hetzelfde is als het bestellen van alcohol in een winkel of bar zonder dat je je legitimatiebewijs bij je hebt.

Facebook is overal, en dat maakt dat het lastig is voor mensen om te stoppen met het social network. En nu helemaal, nu de mensen om je heen je vreemd aankijken als je zegt geen account te hebben of te willen hebben. En ergens lijkt dat gerechtvaardigd: iedereen doet het toch? Maar tegelijkertijd moeten we waken voor de omslag naar de andere kant, waar we iedereen die geen Facebook-account heeft wantrouwig aankijken.

We hebben namelijk ooit moeten leven zonder Facebook, net als dat we ooit zonder mobiele telefoon afspraken maakten. Ik kan me in toenemende mate steeds minder goed herinneren hoe dat toen ging. Misschien dat iemand op Facebook dat nog wel weet.

Zorro to the rescue!


Een gemaskerde bandiet steelt de tas van een dame, op de universiteit van Michigan. Deze damsel in distress krijgt hulp van een wel heel bijzonder persoon.
Saillant detail: deze held wordt vergezeld door een heuse Mariachi band!

Monster ABC


Achter iedere letter een ander monster. En let wel: monsters van alle tijden komen voorbij, zowel de klassieke als de hedendaagse monsters. De bijbehorende geluidsfragmenten, kleuren en typografie zijn allemaal aangepast aan het monster dat aan de beurt is. Kun jij raden welke donkere, demonische, duistere ‘duivels’ er in de Monster ABC zitten?

ABC monsters from La Pompadour on Vimeo.

Beste van het beste van het beste – Tenacious D


Ze werden enkele jaren terug al de beste band van alle bands in de wereld genoemd, vooral door zichzelf. Toen werd het even stil rond Tenacious D. Maar ze zijn terug. En hoe!
De zelfverklaarde beste band ter wereld is in de nieuwe video van het rockduo verleden tijd. Kyle is gek geworden en staat zichzelf in de buik te snijden. Jack is ook gek geworden en leeft een soort superpornohollywoodleven. De twee zijn het kwijt.

In de nieuwe video voor ‘To Be the Best‘ probeert het duo de goede weg weer in te slaan, nadat ze erachter komen dat ze het eigenlijk niet meer zo goed kunnen. Ze gaan in training bij Dave Grohl (die vaker in clips van Tenacious D voorkwam) en Josh Groban, en – lang verhaal kort – hun comebackalbum ‘Rize Of The Fenix‘ zou op 15 mei in de winkels moeten liggen. Op dat album verzorgt Dave Grohl trouwens de drums.

Let op: het echte nummer begint pas rond de 4:20. In de minuten ervoor kunt u zien hoe bijvoorbeeld Val Kilmer wordt neergeschoten.