De dag dat een stad de dromen van een kind waarmaakte


Veel van het ‘werk’ dat we doen voor onze kinderen, of dat nu als ouders, als broers of zussen of simpelweg als liefhebber van het aandoenlijke, behoeft fictie. We vertellen kinderen verhalen, over draken en prinsessen en stoute monsters. We houden ze op de hoogte van wat de kerstman en sinterklaas doen. We creeeren werelden die bedoeld zijn om hen te inspireren, om hen gerust te stellen, om hen overzicht te bieden en om hen te beschermen.

Meestal doen we dit ‘werk’ individueel: een verhaaltje voor het slapen gaan, spelen met poppen en speelgoed, samen een theekransje houden of het kijken naar films. Normaliter zien we zelden mensen uit de echte wereld helpen om deze verhalen mede vorm te geven. De gefictionaliseerde kindertijd is iets dat afspeelt op kleine schaal, zeg op familieniveau. Op dat van de ouder. De leraar.

Behalve die enkele keer dat dat niet zo is. Behalve wanneer de fictie de inzet van een hele stad krijgt – om een kind te inspireren, om hem gerust te stellen, om hem te beschermen. Soms krijgt de fictie gestalte langs de lijnen van een heel netwerk.

Ik schrijf dit vanwege Batkid. In het dagelijks leven, het leven dat maar al te non-fictie kan zijn, heet Batkid Miles. Hij is vijf jaar oud. Hij leeft, met zijn familie, vlakbij San Francisco. Hij vecht al meer dan drie jaar tegen leukemie Hij is op dit moment, en hopelijk blijft dat zo, in remissie.

Nog een ding over Miles: hij is dol op Batman. Wat ertoe leidde dat zijn ouders de Make-A-Wish Foundation aanschreven om hen te helpen de voor hun zoon ultieme fictie waarheid te maken. Zij wilden dat Patricia Wilson, hoofd van de stichting in de Bay Area, van Miles een Batkid zou maken. Zij wilden dat hij voor een dag San Francisco zou redden.

Dat kunnen we wel doen, moet Wilson gedacht hebben, en ze begon vrijwilligers op te roepen om te helpen om San Francisco voor een dag te veranderen in Gothan City, voor de jongen uit Tulelake (Siskiyou County).

Wat er volgde was zowel begrijpelijk als wonderbaarlijk verrassend: de stichting kreeg hulp aangeboden uit werkelijk iedere hoek. Er werd zelfs zoveel hulp aangeboden dat Wilson tot haar grote spijt vrijwilligers moest afwijzen. Iemand uit San Francisco bood aan om zijn Lamborghini te veranderen in een Batmobile. Een dame bood aan om de dame in nood te spelen. De politie bood haar diensten aan. Net als lokale verkopers en de lokale krant. Zo veranderde de vraag van de stichting voor hulp, zoals de San Francisco Chronicle schreef, “in een wereldwijd Bat-signaal”.

Dankzij social media werden de goede bedoelingen van de stichting snel verspreid, en wat begon als een kleine poging om het leven van een vijfjarige jongen voor een dag te fictionaliseren, veranderen een stadsgrens overschrijdende extravaganza, waarbij hulp en vrijwilligers van werkelijk overal leken te komen.

Het gevolg is dat gisteren de straten van San Francisco werden overspoeld door vrijwilligers en mensen met goede bedoelingen om slechts een kleine, maar tegelijkertijd levensgrote, rol te spelen in het leven van een jongen. De stad die doorgaans wordt geassocieerd met idealistische impulsen op het gebied van communicatie en connectie en ‘de wereld iets minder vervelend maken’ kwam samen om de wens van een jongen waarheid te doen worden. En de rest van ons, jij en ik, kunnen ons laven aan de hartverwarmende/tranentrekkende video’s, foto’s en zelfs tweets. Zelfs jij en ik spelen een kleine rol om het verhaal van Miles, dat hij van zijn leven niet meer zal vergeten, vorm te geven.

Maar we doen dat met behulp van technologie. We doen het met elkaars hulp. Het succes van de dag van Miles, zoals The Chronicle het schrijft, is volledig te danken aan het technologie gekke San Francisco, wiens inwoners het idee oppikten en verspreidden via social media.

Onderaan de foto’s ziet u de tweettekst die daar mee samen ging.

Batkid 1

Max Willcocks @MaxWillcocks
Absolute hero #SFBatkid

janelle noble @mkdmnsr Photo: @SFWish: Here he comes!!!! #SFBatkid pic.twitter.com/1oEgexVj3I... http://tmblr.co/Z1HWXx_UDTOR

janelle noble @mkdmnsr
Photo: @SFWish: Here he comes!!!! #SFBatkid pic.twitter.com/1oEgexVj3I… http://tmblr.co/Z1HWXx_UDTOR

Nikita Gearing @NikitaGearing This is so heart opening! RT @CoryCole "San Fran is reviving my faith in humanity today. Following #SFBatKid #BatKid pic.twitter.com/bwXIH8foYD"

Nikita Gearing @NikitaGearing
This is so heart opening! RT @CoryCole “San Fran is reviving my faith in humanity today. Following #SFBatKid #BatKid pic.twitter.com/bwXIH8foYD”

 ( . Y . ) @HoodCertified RT @VAWSE: Sippin my coffee knowing the streets of SF safe thanks to #SFBatkid http://twitpic.com/dle1cq

( . Y . ) @HoodCertified
RT @VAWSE: Sippin my coffee knowing the streets of SF safe thanks to #SFBatkid http://twitpic.com/dle1cq

Jerk Nowitzki™ @ikeepsit_1hunid Fantastic RT @NewsBreaker: BAT KID SAVES THE CITY: @Jamesco captured this magic moment "You did it #SFBatKid!"

Jerk Nowitzki™ @ikeepsit_1hunid
Fantastic RT @NewsBreaker: BAT KID SAVES THE CITY: @Jamesco captured this magic moment “You did it #SFBatKid!”

 Laura Molinari @LauraAMolinari Best day ever. RT @passantino The best day. #SFBatKid (via @AP)

Laura Molinari @LauraAMolinari
Best day ever. RT @passantino The best day. #SFBatKid (via @AP)

Kyra White @sleepyeepee Incredible. “@Dustinpenner25: Well done @SFWish This is one of the greatest things I've ever seen #SFBatKid pic.twitter.com/hbHnvt2Iu7”

Kyra White @sleepyeepee
Incredible. “@Dustinpenner25: Well done @SFWish This is one of the greatest things I’ve ever seen #SFBatKid pic.twitter.com/hbHnvt2Iu7”

 Central City Fndtion @CentralCityFndt What a heartwarming story! RT @SFWish: Here comes the #SFBatkid to stop the robber!!!!

Central City Fndtion @CentralCityFndt
What a heartwarming story! RT @SFWish: Here comes the #SFBatkid to stop the robber!!!!

Finnerty's @Finnertys We're cheering on #SFBatKid from NYC. Save Lou Seal!

Finnerty’s @Finnertys
We’re cheering on #SFBatKid from NYC. Save Lou Seal!

SJCsouthpaw @SJCsouthpaw #SFBatKid stopping a bank robbery (with THOUDANDS of onlookers! Well done, @MakeAWish and SF! pic.twitter.com/LxGpWEyH10 (via @KyleBonagura)”

SJCsouthpaw @SJCsouthpaw
#SFBatKid stopping a bank robbery (with THOUDANDS of onlookers! Well done, @MakeAWish and SF! pic.twitter.com/LxGpWEyH10 (via @KyleBonagura)”

Jelena Dejanovic @jelenadejanov RT @tee_witter: seriously, #SanFrancisco you're the best city in the world. pic.twitter.com/hGbIYPItqT #SFBatKid

Jelena Dejanovic @jelenadejanov
RT @tee_witter: seriously, #SanFrancisco you’re the best city in the world. pic.twitter.com/hGbIYPItqT #SFBatKid

(Via TheAtlantic.com, Megan Garber)

Advertenties

Sinds de Tweede Wereldoorlog zijn slechts zes kabinetten níet gevallen


In Nederland vallen nogal wat kabinetten. Slechts zes kabinetten hebben sinds de Tweede Wereldoorlog de eindstreep gehaald.

Crisis of niet, een vallend kabinet is dus meer regel dan uitzondering. Vooral de laatste tien jaar was het raak. Drie van de vier regeringen onder leiding van Balkenende is voortijdig gestopt – het derde kabinet was een ‘overgangskabinet’ om de periode te overbruggen tot de volgende verkiezingen. Het Kabinet-Rutte is het zesde op rij dat valt. Het laatste kabinet dat de ambtsperiode volbracht is Kabinet-Kok II dat in 1998 begon met regeren. Maar ook in de twintigste eeuw hebben we nogal wat kabinetsvallen te verduren gehad in Nederland.

Ruzie over begroting en grondpolitiek
In 1966 viel na de nacht van Schmelzer het Kabinet-Cals. De coalitie werd gevormd door PvdA, ARP en KVP. De directe aanleiding van de val was, ook toen, de begroting. KVP-fractievoorzitter Schmelzer stelde vragen over het begrotingstekort, omdat hij zich zorgen maakte om de hoge uitgaven van de overheid. Een motie in de nacht van 13 op 14 oktober 1966 leidde tot de val van het kabinet.

In 1977 viel het Kabinet-Den Uyl. De van het begin af aan al moeizame coalitie tussen D66, PvdA, KVP, PPR, en ARP, liep stuk op een conflict over de Onteigeningswet. De progressieve meerderheid in het kabinet wilde de agrarische gebruikswaarde vergoeden, terwijl de KVP en ARP voor een vergoeding van de marktwaarde waren.

Op 17 maart 1977 sprak Dries van Agt nog de hoopvolle woorden:

“Bij de tot dusver in het kabinet gevoerde besprekingen is evenwel gebleken dat de politieke wil aanwezig is de gerezen problemen tot een oplossing te brengen en ook dat op het vinden van een oplossing een goede kans bestaat.”

De oplossing werd niet gevonden. Vijf dagen later viel het kabinet -dat was de elfde (!) keer dat een kabinet viel sinds 1946.

Waarom vallen kabinetten?
In Engeland zeggen de collapse, in Frankrijk zeggen ze le gouvernement est tombé. Nu we het toch over vallende kabinetten hebben – waarom ‘valt’ een kabinet eigenlijk? Ewoud Sanders schrijft het vandaag in nrc.next:

” In verband met kabinetten is vallen al een kleine twee eeuwen een gangbaar werkwoord. Zo berichtte de ’s-Gravenhaagse Courant op 20 mei 1820, in een bericht over Portugal: „Hetzelve weet daarenboven beter dan iemand anders, dat het laatste Portugesche ministerie [hier voor ‘regering’] gevallen is, juist omdat het zelve de dwaasheid had van te wanen, dat het zich staande kon houden, zonder ergens een steunpunt te hebben.”
Dirk Donker Curtius, een Haagse advocaat die in brochures en krantenartikelen pleitte voor invoering van ministeriële verantwoordelijkheid en voor een rechtstreeks gekozen parlement, schreef in 1845 een boek getiteld De val der Nederlandsche regering.
Het eerste Nederlandse kabinet, het kabinet-Schimmelpenninck, werd op 25 maart 1848 geïnstalleerd. Krap zeven weken later werd dit kabinet demissionair. Ook toen had het Algemeen Handelsblad, een voorouder van deze krant, al lezers die snel in de pen klommen. In een fors stuk getiteld ‘Aan de redactie van het Handelsblad’ schrijft een anonieme lezer: „Men moet niet denken, dat ik hiermede thans voor den dag kom, nu het oude ministerie gevallen is, geenszins!”

Bron: NRC Handelsblad, Mirjam Remie

Participatieve democratie en Occupy Wall Street


Eindelijk was daar Occupy Wall Street. Ik weet niet of de geschiedenis zich herhaalt, of dat het ons simpelweg iets nieuws voor de voeten werpt. Wat duidelijk genoeg is, echter, is dat de Occupy-beweging begon zonder voorspellingen van experts, zonder enige financiele ondersteuning, zonder organisatie, met alleen maar vastberaden mensen in tenten. Alleen maar talloze Davids die het op willen nemen tegen Goliath in een spontaan, wereldwijd verzet. Terwijl Occupy zich niet kon en niet wilde houden aan het maken van gedetailleerde eisen, stemde het wel in beginsel in met directe en transparante participatieve democratie.
Er is eindeloos veel speculatie dezer dagen over de toekomst van Occupy Wall Street. Hoewel ik aangenaam verrast door haar geboorte, ben ik niet degene die gaat speculeren over haar toekomst. Ik kies ervoor om te wachten en alles objectief te bekijken. Door de hele westerse wereld is de splitsing er eentje tussen die van de ongekozen rijken en de buitenlandse private investeerders en die van de participatieve democratie van geciviliseerde maatschappijen waarin haperende overheden nog voor even de macht hebben.
Natuurlijk, een blik op Amerika werpend, kunnen we vaststellen dat er verschillen zijn tussen de verklaring van Port Huron en het manifest van Occupy Wall Street, maar deze moeten niet overdreven worden. Een van de grootste verschillen heeft te maken anarchisme, of ‘directe democratie’ welke een grote rol speelt in het denken, in de structuur en het handelen van Occupy-activsiten.
Laten we teruggaan naar 1912, naar de Bread and Roses strike in Lawrence, Massachusetts, en naar de Haymarket Square martelaren. Er werd toen boven alles geloofd dat een sociale beweging niet gebaseerd zou moeten zijn op democratische hervormingen van de staat en bedrijven. Dat het niet uit moest gaan van omverwerping van overheid, of een implosie daarvan. Voorzichtig werd vermeden om ook maar een van de voorgaande ideologieen over te nemen van links, incluis anarchisme, terwijl er gezocht werd naar iets nieuws. De mensen toen hadden een democratische, populistische erfenis die men alleen maar zo wilde veranderen dat iedere factie kon groeien en opbloeien zonder dat de overheids de groei zou stoppen, en vice versa.
Ook vandaag de dag zijn er weer vragen of het werkelijk nodig is om overheden af te breken en opnieuw op te bouwen, of dat we ze kunnen ‘gedogen’ terwijl wij, de burgers, onze vrijheden terugnemen. Anarchistische theorie-aanhangers zullen voorstellen dat hervormingen de bestaande machtsbolwerken slechts zullen verstevigen, en dat we moeten kiezen voor het omver werpen van die overheden. Maar de vroege demonstranten uit 1912 zagen geen ander alternatief om te winnen dan hervormingen door te voeren. Ze waren zich volledig bewust van de gevaren van het opgenomen worden in het systeem, maar kozen toch daarvoor. Zelfs een filosofische anarchist (of ‘libertarische socialist’) zoals Noam Chomsky heeft teksten geschreven die een radicale hervorming steunen:

“Er is een sector van de staat die vreselijke dingen doet, maar toevallig doet diezelfde sector heel af en toe ook iets goeds. Als resultaat van een eeuwenlange strijd van burgers, hebben we een minimale zorgstaat die zorgt voor arme moeders en kinderen. Dat komt nu in het gedrang in een poging om te bezuinigen en om de staat te verkleinen. Wel, anarchisten begrijpen niet dat ze dat moeten steunen. Het verkleinen van de staat betekent dat de private sectors versterkt worden. Dat verkleint dan weer het domein waarin de burgers hun invloed kunnen tonen en uitoefenen.”

Ik wil niet zeggen dat alle Occupiers tegen hervormingen zijn. Maar er is een breed vermoeden dat er hervormingen worden gezocht in samenspraak met organisaties die zich in de top van de politieke sector bevinden, we hebben het hier met name over de progressieve gekozen volksvertegenwoordigers. Diezelfde dilemma’s ontstonden in de jaren zestig in de relatie tussen het SNCC en de leiders van de voorvechters van nationale burgerrechten, en in de relatie tussen SDS en de liberale Democraten die de schuld kregen van de oorlog in Vietnam. In retrospectief, echter, is het onmogelijk om een meerderheid te krijgen, laat staan de 99% van de burgers, terwijl je samenwerking met de huidige overheid afwijst. Niettemin denken sommige Occupy-aanhangers dat het hen wel gaat lukken. Bijvoorbeeld, Micah White, een briljante redacteur bij Adbusters, schrijft dat ‘een muitzieke opstand tegen de kapitalistische staat bereden zal worden door cultuur-proppers die vloeibare, meeslepende, evocatieve meta-gaming ervaringen creeeren die op speelse wijze spannend zullen zijn en die, als natuurlijk resultaat van hun game-play, verantwoordelijk zullen zijn voor een sociale revolutie die zal rijzen als een manifestatie van een anonieme wil van een verstrooid, netwerkend collectief’. Hij zegt hier dus eigenlijk dat de wil van een generatie sterker is dan het leggen van verbanden en connecties met de huidige machthebbers.
Er is echter iets nieuws: een motor van gedecentraliseerde democratische machten die beschikbaar is voor Adbusters, Occupy, Facebook en WikiLeaks, en die niet beschikbaar was bij Port Huron. Wie de eerste computer uit 1964 bekijkt ziet dat deze de grootte van een woonkamer heeft. De professor die ernaast staat te vertellen over de toekomst van microchips, leek op dat moment een volslagen idioot. We hebben een lange weg afgelegd, van de woede van Vrijheid van Meningsuiting Beweging over IBM, naar de explosief toegenomen hoeveelheid van directe informatie en interactie die een belangrijke rol heeft gespeeld, van de Zapatiste opstand en de Battle of Seattle naar de recente erupties van interactieve, live-streamende, participatieve democratie over de hele wereld.
Er is een Utopiaans geloof dat het downloaden en ‘bevrijden’ van informatie, met name geheime informatie, de gedecentraliseerde (anoniem, zo u wilt) revolutie tot stand zal brengen. Het downloaden vervangt in deze het omverwerpen van de regeringen in de belevenis van sommigen. De uitvinding van open-bron technologie kan goed het enige pad zijn naar participatieve democratie in deze generaties. Niet alleen in het coördineren van sociale bewegingen in de maatschappij, maar ook in het mogelijk maken van het nemen van democratische beslissingen die niet eerst nog langs volksvertegenwoordigers of ‘gatekeepers’ moet. Maar of u het leuk vindt of niet, hervormingen in de bestaande instituties zijn ook nodig, als is het maar voor de bescherming van de open-bron technologie of klokkenluiders. De grote meerderheid van de Occupy-beweging weet dat het een participatieve toekomst niet beschermd kan worden als men niet aanzet tot het bedrijven van politiek in het heden.
Een bruikbaar model, ingebakken in de Port Huron Verklaring, eentje die werd gezonden door generaties voor ons, om de Wall Street schandalen, de mensen die hun huis verliezen, bankroeten en werkeloosheid aan te pakken hebben we dus wel. Onze voorouders wilden dat met een New Deal en met Franklin Roosevelt dat er aan hun basale behoeftes werd voldaan. Net zoals zwarte mensen stemrecht wilden hebben en dat arbeiders ‘slechts’ acht uur per dag wilden werken. Na het wachten van enkel jaren op een zelfregulerende reflex van Wall Street, gingen de mensen in de jaren dertig eisen stellen, die leidden naar de Wagner Act, Conservation Corps en het Federale Schrijvers Project, die het leven beter zou maken voor toekomstige generaties.
Maar deze hervormingen kwamen tot stand in samenwerking met de heersende machten. Ze waren hoofdzakelijk bedoeld om de orde onder de burgers te herstellen, door hen vanachter een raam naar vrijheid, verantwoordelijkheid en zorgzaamheid te laten kijken. Macht, zo bleek, mocht alleen van een afstand bekeken worden.
Het bracht ons geen socialisme en ook fascisme, maar een Keyneiaanse economie en een visie van de staat als een instrument om zo af en toe de populaire wil publieke interesse te buigen. Na twintig jaar lang feestvieren, besloten we in 1962 dat de New Deal hervormingen aan het stagneren waren, en dat zij onvoldoende daadkracht behelsden en dat het tijd was om opnieuw te beginnen.
Wij zijn nu niet zo slecht af als de Amerikanen in de jaren dertig, al is dat alleen maar vanwege het sociale vangnet dat we hebben gespannen om de armen en de zwakkeren in de samenleving op te vangen als zij afglijden. Als we echter globaal kijken naar de wereld, zien we dat de onstilbare honger van het kapitalisme de wereld onherstelbaar heeft aangetast. Het is nu tijd voor een globale, participatieve New Deal. Het is tijd om de banken en bedrijven te dwingen dezelfde hervormingen en veranderingen te doorgaan die zij tot nu toe in de geschiedenis hebben weten te ontwijken. In Amerika zal dit het eerste verkiezingsjaar worden waar de vraatzucht van Wall Street, het falen van kapitalisme, de duivels van het grote geld in de politiek en de discussie over een fundamentele hervorming in de wereldwijde politiek de belangrijkste onderwerpen zullen zijn in debatten en in de gesprekken van burgers waar dan ook ter wereld. Het staat buiten kijf dat het falen van voorgenoemde punten de enige oorzaak is dat een beweging als Occupy kan opkomen en groeien tot de proporties van nu. Het staat ook buiten kijf dat niemand heeft gekozen voor deze beweging. Deze is ontstaan als antwoord op het falen van overheden, bedrijven en kapitalisten.
Verkiezingen zullen populaire mandaten produceren, en mandaten sporen populair activisme aan.

Het wordt hoog tijd dat we een progressieve meerderheid organiseren. De gids van Port Huron is het waard om te beschouwen als een gids.

Onderzoek: hebben we antwoord gekregen uit de ruimte?


In 1974 wordt een radioboodschap de ruimte in gestuurd vanaf het Arecibo-observatorium. Deze boodschap staat beter bekend als de Arecibo-boodschap en heeft als doel om eventuele andere wezens in ons heelal te verwittigen van ons bestaan. De boodschap werd geschreven door dr. Frank Drake (bedenker van de bekende Drakevergelijking) en met behulp van dr. Carl Sagan.

Arecibo1

De boodschap is heel eenvoudig, en op meerdere manieren te lezen. De bovenste rij tekens stellen de eerste tien cijfers voor, van 1 tot en met 10. De rij daaronder bevat de atoomnummers van de elementen waterstof, koolstof, stikstof, zuurstof en fosfor. Deze atomen zijn de bouwstenen van desoxyribonucleïnezuur (DNA). De derde rij tekens zijn de formules van de koolhydraten en de basen in de nucleotiden van DNA. De vierde rij is bijna vanzelfsprekend, omdat we de streng van het DNA en een grafiek van de dubbele helixstructuur van DNA letterlijk zien. Het is tevens het aantal nucleotiden in DNA. Daaronder zien we drie tekens: de gemiddelde afmeting van een man op aarde, het versimpelde figuur van een menselijke vorm en de binaire code voor de hoeveelheid mensen die op aarde leven (in 1974 waren dat er ongeveer 4,3 miljard).
In de een na onderste rij zien we alle planeten in ons zonnestelsel. Alle planeten bevinden zich onder een denkbeeldige lijn, behalve de aarde. Die lichten we eruit als zijnde onze thuisplaneet door die boven de denkbeeldige lijn te plaatsen. Het onderste plaatje is een weergave van de Arecibotelescoop en diameter van de schotel.

Tot zover de boodschap verklaard. De zending werd verstuurd naar de Herculesbolhoopcluster (M13) die zo’n 25.000 lichtjaren verwijderd is van onze planeet. De boodschap bestaat uit 1679 bits (equivalent met bijna 205 bytes) uitgezonden op een frequentie van 2380 MHz en frequentiegemoduleerd met 10 Hz. De volledige zending duurde 3 minuten en werd niet herhaald. Het getal 1679 werd gekozen omdat het een semipriemgetal is, daardoor kan het enkel opgedeeld worden in 23 rijen en 73 kolommen, of 73 rijen en 23 kolommen. Dit veronderstelt dat diegenen die het zullen lezen, zullen kiezen om het in een rechthoek te schikken. Wanneer de informatie op de eerste manier gerangschikt wordt (23 rijen, 73 kolommen) wordt er nonsens geproduceerd, maar indien de informatie op de tweede manier gerangschikt wordt (73 rijen, 23 kolommen), wordt de afbeelding rechts getoond gevormd, die verondersteld wordt als data herkenbaar te zijn.

Aangezien het 25.000 jaar duurt voordat de boodschap zijn bestemde locatie bereikt (en nog eens 25.000 jaar voor een eventueel antwoord), is de Areciboboodschap meer een demonstratie van technologie dan een echte poging om contact te maken met buitenaards leven. Die hypothese heeft lang stand gehouden.

Mathematische basis
Dat wiskunde en algebra twee middelen zijn die door onze voorouders werd gebruikt om te communiceren, zelfs al toen taal nog nauwelijks bestond, is een feit. Neem de locaties van speciale bouwwerken op de wereld bijvoorbeeld. De Maya’s die een tempel bouwden die gebruikt maakte van het zonlicht om de kamers binnenin op een speciale manier te verlichten. Diezelfde Maya’s die door berekeningen en observaties een uiterst nauwkeurige kalender ontwikkelde die nog altijd weinig aan kracht heeft ingeboet. En wat te denken van de piramides, die precies eenmaal per tienduizend jaar samenvallen met de stand van specifieke sterren?

Dat Drake en Sagan kozen voor een wiskundige basis voor de boodschap, is dan ook een logische. Daarnaast kan de Areciboboodschap op meerdere manieren in een computersysteem ingevoerd worden, zodat de boodschap multi-interpretabel is. Zoals eerder al werd vermeld, ging men er in eerste instantie vanuit dat de boodschap bedoeld was als een test en een demonstratie van onze technologische ontwikkeling.

2001: een antwoord?
In 2001 in Chilbolton, verscheen plots een afbeelding in een granenveld. Voor de wetenschappers was het in eerste instantie niet duidelijk uit te maken wat er nu werd afgebeeld. Totdat men vanuit de lucht nog eens een blik wierp op de afbeelding, en toen duidelijk een menselijk gezicht kon ontwaren.

Arecibo2

Niets aan de hand, leek de heersende opinie. Waarschijnlijk weer een zoveelste poging van ufo-fanatici om aandacht te genereren voor hun complottheorieën. Maar de wetenschappers namen een foto en plaatsten deze onder diverse filters. Plotseling werd duidelijk dat er niet alleen enorm veel aandacht was besteed aan details, maar ook dat er nog duidelijker dan tevoren een menselijk gelaat naar voren kwam.

Arecibo6

Arecibo3

Drie dagen later verscheen er een tweede afbeelding in het granenveld, schuin naast de eerste van het menselijk hoofd. Ook nu hadden wetenschappers niet door wat er nu werkelijk afgebeeld werd, totdat men de lucht in ging. En tot ieders grote verbazing werd daar de Arecibo-boodschap afgebeeld.

Maar nadere inspectie deed uitwijzen dat er verschillen waren met de boodschap die 27 jaar daarvoor de ruimte in hadden gestuurd. De getallen die er werden afgebeeld waren dezelfde als de onze, maar het verschil zat hem in de mineralen, in de extra streng DNA die werd afgebeeld, in de hoeveelheid bewoners die de zender van de boodschap zou vertegenwoordigen (ongeveer 21 miljard), in de lengte van de wezens (gemiddelde lengte ongeveer 1,40 meter), het uiterlijk van de wezens, de planeten die ze bevolken (de 3e, 4e en 5e planeet vanaf hun zon, wat tevens zo een groot bevolkingsaantal verklaart) en tot slot het verschil in het soort satelliet dat ze hebben gebruikt om de boodschap te versturen.

Arecibo7

Arecibo8

Sterker nog, als we naar andere graancirkels kijken, zien we dat er talloze afbeelding te vinden zijn die exact lijken op die satellietschotel.

Arecibo5

Maar wat moeten we denken van dit antwoord, als het dat al is? De aanname was immers dat het de boodschap minimaal 25.000 jaar zou kosten om aan te komen. Laat staan hoe lang het antwoord erover doet om weer terug naar ons te komen.

Het laat zich moeilijk verklaren. Ons voorstellingsvermogen van buitenaardse wezens is vrijwel beperkt tot de Hollywood-films die ons vaak een en dezelfde wezens tonen. Klein lichaam, groot hoofd, grote ogen, vaak grijs of groen gekleurd lichaam. Wat we ons moeilijk voor kunnen stellen is dat buitenaardse wezens er in alle vormen en maten kunnen zijn. Van een gaswolk tot een levende planeer, van robots met emoties tot en met ballen slijm die door de lucht rollen. Alles is mogelijk in een universum waar we nog nauwelijks iets van weten.

Maar door een onverwachte wending, wederom in een graanveld, kregen we tegelijkertijd een verrassing en een bevestiging. De afbeelding hieronder toont een groot hoofd, dat op een bijzondere manier is vervaardigd. Daarbij moet vermeld worden dat van alle graancirkels en afbeeldingen die in deze tekst genoemd worden, wetenschappers van over de hele wereld geen enkele verklaringen hebben kunnen aandragen van hoe ze gemaakt zijn. De meest gangbare theorie van een paal in het midden met een draad eraan waarmee je vervolgens een rondje loopt, kon absoluut niet het geval zijn. In geen van de afbeeldingen.

Arecibo4

Maar wat maakt deze afbeelding dan zo bijzonder? De aandacht wordt getrokken naar de enorme afbeelding van de alien. En zonder twijfel is die ook bijzonder, temeer we nog altijd geen verklaring hebben voor de details, de schoonheid en de vervaardiging ervan.

Maar waar het om draait, en we schuifelen langzaam terug naar de wiskunde, is de ronde afbeelding rechtsonder. Wat deze cirkel zo bijzonder maakt zijn diverse dingen. Allereerst is er de fabricage. Ieder blokje dat u ziet heeft een andere hoogte dan ieder ander blokje. Ook hebben ze allemaal een ongelooflijk secuur afgewerkte textuur. Wetenschappers gingen direct aan de slag, maar er was een IT-programmeur voor nodig om de code te kraken.

Deze IT-programmeur ontdekte een patroon in de cirkel, die om iedere 8 blokjes werd afgebroken. Om de 8 blokjes leek er een bewuste fout in te zitten. Dat bracht de programmeur op een idee. Een 8 bits-code is de basis van ASCII, de taal waarmee we onze computersprogramma’s en software schrijven. Hij voerde de code in de computer, en kreeg direct antwoord. Er kwam een tekst uit de computer, in het Engels:
“Beware the bearers of FALSE gifts & their BROKEN PROMISES. Much PAIN but still time. BELIEVE. There is GOOD out there. We OPpose DECEPTION. Conduit CLOSING

Hier ziet u een filmpje over de ontdekking van de IT-programmeur.

De vraag is natuurlijk wat deze boodschap inhoudt. Zoals wetenschappers met enige regelmaat terecht zeggen: het gaat niet om wie of waarom, maar wat zouden ze willen zeggen? Volgens deskundigen op dit gebied moeten we de afbeeldingen die in dit bericht getoond worden zien als een langzame introductie van buitenaardse wezens aan ons. Omdat ze beseffen dat we nog niet goed overweg kunnen als mensheid met de gedachte dat er daadwerkelijk andere wezens in het universum zijn, hebben ze besloten om hun introductie in stappen te doen.

En de betekenis van de tekst? Het is moeilijk uit te maken of er gewezen wordt op slechte mensen in onze eigen samenleving, of slechte invloeden van buiten onze planeet. Hoe dan ook is het duidelijk dat we als mensheid nog moeten ontwikkelen in ons besef van de nietigheid van ons ras, van de wiskundige waarschijnlijkheid dat we niet alleen zijn en van het feit dat als er andere wezens zijn, zij veel verder ontwikkeld zullen zijn dan wij zijn.

Persoonlijke noot van de schrijver:
Middels deze tekst wil ik u niet overhalen tot het geloven van zaken die wellicht ver buiten onze wereld bevinden. Ik wil u nergens tot overhalen, ik wil enkel informeren. Ik hang geen complottheorieën aan, ik baseer mij op feiten.

Ik wil dat u zelf gaat nadenken over wat dit alles kan betekenen. Is dit een geslaagde grap? Dan kunt u met een gerust hart naar bed vanavond, en hoeft u nergens meer over na te denken. U kunt echter ook denken dat het wel iets betekent, dat staat u volledig vrij. Ik geef u de feiten, de berekeningen, de interpretaties van deskundigen. De rest is aan u.

Zie hier een filmpje dat nog eens stapsgewijs het voorgaande verhaal uitlegt:

Homo-emancipatie in Kenia gaat met kleine stappen


De campagne tegen aids heeft homo’s in Kenia zichtbaar gemaakt. Ze moesten uit de kast en de overheid moest hun bestaan erkennen. “Vroeger hadden we niet openlijk dit gesprek kunnen voeren.”

Een slanke man met een pot hete kolen op zijn hoofd zwiert uitdagend met zijn schaars geklede onderlichaam. Mutishya, hoofd van het homoproject Kipe, applaudisseert. “We willen onze klanten niet alleen klinische hulp geven. Komen ze voor medicijnen of advies, dan krijgen ze ook vertier, waarbij ze zich als homo kunnen gedragen.”

Topistex Oyango, een sociaal werker in de kliniek, moedigt de dansers in het flikkerende discolicht aan tot meer vrije expressie. Ze vertelt: “Ze moeten zich kunnen uiten, want homo’s in Kenia hebben een laag zelfbeeld. Ze zijn destructief en wij willen ze zelfverzekerd maken.”

Homoseksualiteit komt via een omweg naar buiten in Kenia. Net als veel andere Afrikaanse landen kent ook Kenia veel homohaat. Maar het hoge aantal hiv-infecties dwong de overheid aandacht te schenken aan een van de meest kwetsbare groepen in de samenleving, de homo’s. En om dat te doen, moest de regering hun bestaan erkennen en moeten de homo’s uit de kast komen.

homkenia

In West-Kenia is het percentage aidsbesmettingen hoog. Daarom werd in de stad Kisumu het project Kipe voor hulp aan homo’s opgericht. Van de 600 klanten van Kipe zijn er 80 seropositief. “Alleen bij Kipe kan ik me vrij voelen”, vertelt de 28 jaar oude Emmanuel Oluoch. “In mijn dorp wordt ik gelyncht als ik me zoals hier zou gedragen.”

“Bent u homofoob?” vraagt Emmanuel op het verzoek voor een gesprek. Hij is twee weken geleden door zijn familie verbannen toen zijn broer roze Valentijnscondooms met smeermiddelen in zijn tas ontdekte. “Je bent erger dan een moordenaar”, riep zijn vader toen hij hem van het erf af schopte. Zijn ouders hadden een meisje in de familiekraal uitgenodigd om hem seks te leren. “Het lukte me niet, ik ben als homo geboren”, vertelt Emmanuel. “Maar ik durfde het niet te vertellen.”

Het heeft weinig zin om met ouders te gaan praten, heeft sociaal weker Topistex geleerd. Tot voor kort ontkende de overheid het bestaan van homo’s. De afkeer zit ongelooflijk diep. “Het is te gevaarlijk. Het beste wat we nu kunnen doen, is homo’s zichtbaar maken en de campagne tegen aids heeft ons daarvoor de ingang gegeven. Homo’s moeten eerst zichzelf accepteren, daarna kunnen we hun families gaan bewerken.” Er valt nog een lange weg te gaan maar er zijn de afgelopen jaren gigantische stappen gemaakt. “Een paar jaar geleden hadden we niet openlijk dit gesprek kunnen voeren.”

De Keniaanse president Kibaki vergeleek homo’s enkele jaren geleden met dorpsgekken. Een mild standpunt vergeleken met rabiate antihomoteksten van politici, geestelijken en traditionele stamhoofden in Oegande, Zimbabwe og Nigeria. Dorpsgekken worden getolereerd maar niet voor vol aangezien. “Kibaki is neutraal, hij doet geen controversiële uitspraken”, vindt Topistex.

Over de Westerse druk op Afrikaanse landen om homorechten als mensenrechten te accepteren, heeft ze twijfels. “We moeten druk van onderop uitoefenen”, zegt ze. “We moeten homo’s aanmoedigen zich te laten zien, tonen dat er velen zijn en ze niet meer om ons heen kunnen. Emancipatie doen we zelf wel. Als Afrika de wind van voren krijgt over homo’s, dan volgt er een tegenreactie en komen levens van homo’s in gevaar.”

Ook Mutishya, hoofd van Kipe, wil vermijden de autoriteiten te irriteren. “Wanneer vroeger een man met een gescheurde anus bij de arts kwam, riep hij de politie. Nu vraagt de overheid artsen om smeermiddelen te verstrekken. Dat is vooruitgang. Kipe opereert voorzichtig en bereikt meer in stilte. Ons bestaansrecht is onze eis voor gelijkwaardige toegang tot gezondheidszorg voor homo’s. We willen overkomen als een groep die gezondheid stimuleert, niet homoseksualiteit.”

Kipe organiseert in haar kliniek toneel, een kerkdienst in de tuin, ballroomdancings en discussiegroepen. En de werkgroep seks op zaterdag. Dan komen mannelijke prostitués hun verhalen delen. Sekswerkers zijn de meest vrijgevochten en vermoedelijk ook de meest exhibitionistische homo’s.

“Hallo zusters”, opent een student van de universiteit van Kisumu de discussie. Hij is een sekswerker en draagt een t-shirt met het opschrift shuga, ‘nicht’ in het Kiswahili. “We hadden deze week tentamens en geen student had tijd voor mijn seksuele diensten”, klaagt hij.

Een andere jongen met roze T-shirt vertelt hoe zijn klant er vandoor wilde gaan zonder te betalen. “We moeten dit niet zomaar laten gebeuren”, zegt de hele groep in koor. “Dat heb ik ook niet gedaan”, lacht de jongen. “Ik greep zijn mobieltje en dreigde zijn moeder te bellen en te vertellen waar haar zoon was. Hij heeft toen onmiddellijk betaald.”

Het gevaar van digitale wapenhandelaren


Bron: networkworld.com
Auteur: Ms. Smith
Vertaling: Dennis Boots

Dit stuk is een vertaling van een vertaling van de documentaire ‘Under Surveillance: Investigating digital arms dealers’. Klik hier om zelf de Franse documentaire te bekijken.

Heeft u wel eens gehoord van de Orwelliaanse Gedachten Politie? Dankzij de digitale wapenhandelaren lijkt dit almaar dichterbij te komen. Werkelijkheid of fictie: oordeelt u zelf.

Volgens een rapport dat de naam ‘Under surveillance: Investigating digital arms dealers’ draagt, kunnen smartphones, tablets en computers zo aangepast worden dat overheden, veiligheidsdiensten, kortom iedereen die er behoefte aan heeft te weten waar de burgers het over hebben en wat hen bezig houdt, burgers vrijwel ongebreideld afluisteren en in de gaten houden. Onzichtbare spionnen, beter bekend als spyware, maken dit mogelijk.

Het Zuid-Afrikaanse VAStech, een spyware dealer, bevestigt dat het werkelijk iedere vorm van communicatie kan onderscheppen met de software. Zelfs een heel land kan in de gaten worden gehouden, als dat nodig is. Paul Moreira, die samen met een cameraman een documentaire probeerde te maken over spyware, werd bij ieder bedrijf waar hij kwam de wacht aangezegd. Hoewel hij niet de onderste steen boven wist te halen, werd dankzij hem wel duidelijk dat VAStech direct betrokken was bij de levering van spyware aan Gaddafi.

arms1

Een journalist van de BBC kreeg de mogelijkheid om het gebouw van de voormalige geheime dienst van Gaddafi in te gaan. Hij vond Engelse transcripties van rapporten over de activiteiten van de geheime dienst. Een van de rapporten beschrijft hoe individuele doelwitten in de gaten werden gehouden via telefoon, social media en e-mails. Een ander rapport toont dat er via de mobiele telefoon ingezoomd kon worden op de locatie van de verdachte, soms zelfs met een nauwkeurigheid van een straal van minder dan 30 meter. Zodoende was de geheime dienst in staat om uiterst gedetailleerde foto’s te maken van verdachten. Deze informatie kon door de geheime dienst ingevoerd worden in het systeem, dat vervolgens berekeningen maakte, en voorspellingen deed omtrent het gedrag van verdachten.

Digitale wapenhandelaren, bedrijven die deze spyware maken en verkopen, spreken liever niet over mensen als ze het over verdachten hebben, maar over doelwitten. Hoewel de instructieboekjes allemaal Engelstalig waren, was het een Frans bedrijf, Amesys, dat het elektronische surveillance- en onderscheppingssysteem, ook wel Eagle genoemd, aan Gaddafi leverde. De losvaste organisatie Anonymous viel enkele maanden geleden de website van Amesys met succes aan (codenaam #OpBullAmesys).

Er is een medewerker van Amesys die bereid is om, anoniem, enig licht te werpen op deze doorgaans duistere zaken. Maar voor het interview begint, zet hij zijn telefoon uit en verwijderd de batterij en de SIM-kaart. Hij weet immers dat ook uitgeschakelde telefoons nog afgeluisterd kunnen worden. De medewerker geeft als eerste toe dat als je digitale wapens verkoopt, je alle ethische bezwaren moet laten varen.

In een interview dat Moreira had met Bruno Samtmann, business manager van Amesys, wees de interviewer er fijntjes op dat mede dankzij de technologie van Amesys er mensen in Libië zijn geslagen, mishandeld en vermoord. Samtmann ontkent dit direct. Hij beroept zich op de legale en diplomatieke handelswijze tussen het bedrijf en de dictator. Hij voegt daaraan toe: “Meneer Moreira, wat had ik kunnen doen om ervoor te zorgen dat het product niet ontwikkeld zou worden? Ik zit niet achter de schermen. Ik bouw geen programma’s.”

Wat is het excuus dat een compleet surveillance systeem gebruikt wordt om een heel land te bespioneren? Uiteraard, u kunt haast dromen: terrorisme bestrijding. De ironie is dan ook dat Amesys het Eagle-systeem leverde aan een…terrorist. Een man die heeft meegeholpen om de deal tussen Amesys en Gaddafi te bewerkstelligen (anonieme verklaring) zegt dat de beste manier om een land vooruit te laten gaan democratie is. Ook hier lijkt weer iets te wringen, omdat het systeem gebruikt werd om de vrijheidsstrijders te bespioneren, terwijl zij juist vochten voor vrijheid en democratie.

Hoewel alle geïnterviewden van Amesys ontkennen een deal te hebben gemaakt om de macht van de duivel (Gaddafi) te vergroten, geven zij wel toe dat ze de duivel een drietand hebben gegeven. Een week nadat Moreira zijn laatste interview met een medewerker van Amesys afnam, maakte het Franse bedrijf bekend alle spionage-activiteiten af te stoten. Op de persconferentie in London waar dit nieuws wereldkundig werd gemaakt, werd ook duidelijk dat niet alleen burgers in Libië zijn bespioneerd met het Eagle-systeem, maar ook de burgers van London en de Verenigde Staten van Amerika.

Een Duitse handleiding voor een systeem dat verwant is aan Eagle maakt geen valse beloftes. Er staat in vermeld dat het surveillance systeem gebruikt moet worden om terroristen, criminelen en pedofielen. Maar, en dat is een saillant detail, zo staat geschreven, kan het systeem ook aangewend worden om politieke tegenstanders in de gaten te houden. Tevens staat er letterlijk in de handleiding: “Dissidenten in een dictatuur zullen meer dan ooit moeten leren te overleven in dit systeem. Bespied, gelokaliseerd en onder surveillance moeten zij zigzaggen door de mazen van het digitale net. Hun leven hangt er van af.”

Weer een ander systeem vergelijkbaar aan Eagle, het Blue Coat 9000 systeem, werd door de Amerikanen als eerste gekocht. Het tweede land dat het systeem kocht, was Syrië. Juist, de plek waar op dit moment vrijheidsstrijders pogen onder de macht van dictator Al-Assad proberen uit te komen. Syrië, een land waar tanks worden ingezet door nauwelijks bewapende burgers. Dissidenten die bellen, smsen of internetten op hun smartphone met SIM-kaart, kunnen er dus vanuit gaan dat de regering van Al-Assad verwoede pogingen doet om hun afvallige stem op te vangen en vervolgens kapot te bombarderen.

Het waren hacktivsiten van Anonymous die ontdekten dat het Blue Coat 9000 systeem werd ingezet om ALLE Syrische burgers af te luisteren. Het systeem gaf aan “Wordt momenteel geobserveerd” bij iedere Syrische website. De twee hackers die dit ontdekten waarschuwden alle Syrische burgers. Ze ‘kaapten’ het internet door alle Syrische internetters om te leiden naar een website die enkel toonde: “Uw internet wordt bespioneerd.” Hierna volgde een tweede pagina die de internetters uitlegde hoe zij precies bespioneerd werden.

Hoewel de Amerikaanse autoriteiten sinds de hack van Anonymous een openbaar onderzoek hebben ingesteld naar de betrokkenheid van Blue Coat 9000 in de Syrische regering, werd onlangs bekend dat Canada het systeem een level 4 toegang gaf. Dat betekent kort gezegd dat het land de observatiemogelijkheden van het systeem meer vrijheid geeft. In een verklaring van de Canadese regering staat dat het noodzakelijk is voor het land om deze maatregel te treffen, omdat “in toenemende mate de overheid en het leger bezorgd zijn over ontwikkelingen in het land.” Persbureau Reuters deed na die verklaring een onderzoek en kwam tot de conclusie dat Blue Coat 9000 alleen maar bedoeld is om een e-revolutie (een digitale revolutie) in de kiem te smoren. Ook concludeerde Reuters dat vele journalisten en bloggers in Syrië door dit systeem zijn gearresteerd en gemarteld.

Zonder de hacktivisten van Anonymous was dus nooit bekend geworden dat de Syrische overheid het Blue Coat systeem gebruikt tegen eigen burgers. Tegen alle Syrische burgers. Als Tripoli in Libië niet was overmeesterd door rebellen, was niemand er ooit achter gekomen dat Gaddafi het Amesys systeem gebruikte om zijn burgers te bespioneren.

Waarom worden deze massa surveillance systemen eigenlijk verkocht aan regeringen, en waarom kopen overheden deze systemen? Digitale onderschepping van criminelen, terroristen en pedofielen is belangrijk in een tijd dat de technologische ontwikkelingen sneller lijken te gaan dan ooit te voren. Maar in werkelijkheid kopen regeringen deze systemen niet alleen om criminelen te onderscheppen. Het probleem is dan ook dat zowel de aanbieders als de kopers van de surveillance systemen alleen maar denken aan geld, en niet aan ethiek. Voor hen gelden er geen regels voor het jagen en vervolgen van dissidenten of mensen die gewoon een andere mening zijn toegedaan. Ondertussen zijn voor de aanbieders van de vele systemen mensen al lang geen mensen meer. Zij zijn allen (potentiële) doelwitten.

Darpa’s nieuwste uitdaging: mensachtige robots


darpa1

Het tijdperk waarin robots meer kunnen is aanstaande, tenminste als we het Pentagon mogen geloven. Want die Amerikaanse organisatie is bezig met een verregaand onderzoek naar robotica. Dat onderzoek is al zo ver gevorderd, dat Homo Sapiens-achtige robots niet langer toebehoren aan science fiction verhalen.

Over een paar weken zal Darpa, het onderzoekscentrum van het Pentagon, zo wordt verwacht, een nieuwe wedstrijd uitschrijven voor onderzoekers, wetenschappers en uitvinders. De opdracht geldt: bouw een tweevoetige robot die een auto kan besturen, deuren kan openen, door ruig terrein kan reizen en die door gebruik van zijn motoriek bijvoorbeeld een kapotte pijp kan repareren.

Darpa’s plannen werden gelekt naar Hizook.com, een website die verslag doet van robots en robotica. De site onthulde na het lekken van de plannen over een samenwerking tussen Darpa en Kent Massey, directeur van HDT Robotics. Massey bezocht onlangs nog een speech een van de directeuren van Darpa, Dr. Gill Pratt.

“Het doel van deze grote uitdaging is om een menselijke robot te creëren, die kan opereren in een omgeving die gebouwd is voor mensen, met gereedschap dat gemaakt is voor mensen,” vertelt Massey aan Hizook.com in een e-mail. “De specifieke uitdaging is om tijdens een industriële ramp robots in te kunnen zetten die dan net als mensen kunnen opereren.”

Deze ‘grote uitdaging’ is het derde initiatief van Darpa in de afgelopen jaren. De eerste twee, die waren gericht op het bouwen van auto’s die zelf kunnen rijden, waren een groot succes.

Gekeken naar de resultaten van Darpa, dan kan er geen andere conclusie worden getrokken dat de winnaar van deze uitdaging met een idee zal moeten komen waarmee hij/zij de directeuren van Darpa uit de sokken blaast. Alleen al in 2012 heeft Darpa de snelste robot ooit, een robot-beest dat opdrachten uitvoert terwijl het vele honderden kilo’s aan vracht met zich mee torst door ruig terrein en zelfs een robotarm die deuren kan openen en een mobiele telefoon kan aannemen ontwikkeld.

Volgens Massey zal de winnaar een robot moeten bouwen die in een auto kan stappen, die auto kan besturen naar een bepaalde plek, daar weer uit de auto stapt, naar een deur loopt, de deur opent en dan naar binnen loopt.

Eitje.