Filosofie voor beginners {PHILOGRAPHICS}


Het is slechts weinig mensen gegeven om de kern van de diverse filosofische stromingen eenvoudig voor leken te verklaren. Mensen als bijvoorbeeld Bas Haring en Rob Wijnberg slagen erin om voor een groot publiek alle ‘isme’ uit de filosofie inzichtelijk te maken, maar zelfs dan blijft de filosofie, de koningin der wetenschappen, vaak een mysterieus onderwerp.

De in London woonachtige Genis Carreras heeft gepoogd met zogeheten ‘Philographics’ diverse filosofische stromingen terug te brengen tot een pictogram (klik hier om meer te weten te komen over de kunstenaar en zijn werk). Het resultaat is een overtuigend eenvoudig ontwerp om de filosofie te duiden. Juist voor leken zoals u en ik.

Absurdisme

Antropocentrisme

Deductionisme

Determinisme

Dualisme

Emotivisme

Eudemonisme

Existentialisme

Extropy (Transhumanisme)

Feminisme

Vrije wil

Advertenties

Onbekende brief Van Gogh ontdekt – ‘Boomwortels laatste werk’


Het schilderij Boomwortels uit 1890 is, zo wordt nu aangenomen, het laatste werk van Vincent van Gogh.


Een nog onbekende brief van Vincent van Gogh en nieuwe aanwijzingen over het laatste werk van de meesterschilder. Dat is de oogst van een onderzoek door het Van Gogh Museum dat morgen wordt gepubliceerd in het boek Van Gogh: New Findings.

De tot nog toe onbekende brief wordt bewaard in een Brabants archief. De correspondentie stamt uit oktober 1872, toen Van Gogh bij de internationale kunsthandel Goupil & Cie werkte. Het is de op een na oudste brief die van de schilder bekend is.

De onderzoekers geven in het boek onder meer ook een nieuwe interpretatie van Van Goghs schilderij Boomwortels uit 1890. Ze stellen dat dit mogelijk zijn laatste werk is, en niet Korenveld met Kraaien, zoals tot nu toe werd gedacht.

Het boek dat naar aanleiding van het onderzoek wordt gepubliceerd is het vierde deel in de wetenschappelijke reeks Van Gogh Studies van het Van Gogh Museum. De nieuw ontdekte brief wordt opgenomen in de webeditie van Van Goghs correspondentie.

Bron: NRC Handelsblad

INFOGRAPHIC: Hoeveel Twitteren we over de wereld?


Met social media zoals Facebook en Twitter schieten de digitale informatiegolven ons om het hoofd. Miljoenen onzichtbare golven die berichten, foto’s, tweets en andersoortige informatie van de ene gebruiker naar de andere sturen. Maar zou het niet mooi zijn als we dit konden vangen in een afbeelding, die weergeeft waar men het meeste gebruik maakt van social media?

Dat is er nu.

Fastcodesign bracht voor ons in kaart waar ter wereld social media het meest wordt gebruikt. In Nederland wonen de actiefste twitteraars, maar is dat iets dat we ook terugzien op de infographics? Laten we beginnen met een overzicht van de hele wereld. Belangrijk om te weten: de oranje lijnen hebben betrekking op de fotowebsite Flickr, de witte lijnen zijn tweets die via Twitter of soortgelijke programma’s verzonden worden.

twitterwer

Hier wordt direct duidelijk dat in Noord-Amerika en Europa veruit het meest getwitterd wordt. Sterker nog: het is zelfs zo actief in die twee werelddelen, dat de rest van de wereld gewoon donker lijkt. De kleuren van Noord-Amerika zwakken wat af als we verder omlaag naar het zuiden kijken. Maar bij Europa lijkt gewoon een zwarte rand om het continent te hangen.

twitternam

Dit is de foto van Noord-Amerika. Wat opvalt is dat met name aan de oostkust veel getwitterd wordt. In het midden verzwakken de signalen enigszins, maar aan de westkust nemen deze weer in volle hevigheid toe.

twittereur

Als we  naar Europa kijken zien we inderdaad dat in Nederland heel veel getwitterd wordt. Zoveel zelfs dat de kleur van Flickr vrijwel in het niet valt. Ook in Groot-Brittannië zien we heel veel wit terugkomen.

twitterlon

In London wordt veel getwitterd in het centrum, daarbuiten zien we de lijnen van Flickr meer oplichten.

twitterbar

In Barcelona is goed te zien waar de Ramblas, een van de grootste en bekendste straten van de stad, ligt. U ziet de dikke, witte streep die van de kustlijn het land in loopt. Ook is mooi te zien dat er relatief veel foto’s worden geplaatst op Flickr, zo langs de kust. De maker van de foto’s concludeert hieruit dat er veel foto’s worden gemaakt en geplaats van de kust, en dat deze vaak een vervolg krijgen in een tweet als men op het terras geniet van een koud drankje.

twitternyc

Tot slot nog een foto van New York City. Deze is zo mooi, omdat we aan de hand van de lijnen van Twitter en Flickr de plattegrond van de stad en haar straten prachtig zien oplichten. Hier wordt nog maar eens duidelijk dat New York een unieke stad is, omdat het grid waarin het gebouwd is mooi naar voren komt.
Het is niet duidelijk waar de blauwe punten voor zijn, maar ik gok op Facebook. Dan zouden de drie grootste social media outlets verenigd zijn.

Nieuwsgierig geworden, en op zoek naar meer informatie? Klik hier om nog meer foto’s te bekijken, of klik op bovenstaande link van Fastcodesign. Fastcodesign biedt ook andere, soortgelijke foto’s.

Zo ziet geluid eruit!


We kunnen geluiden niet zien. Maar toch heeft een groep fotografen geprobeerd om geluid te vangen in beelden. Dat hebben ze gedaan door verf te plaatsen boven een speaker. Vervolgens laten ze de geluidsgolven door verf gaan. De foto’s die u ziet hieronder zijn sterk uitvergroot. Dit komt omdat met het blote oog nauwelijks te zien is dat de verf omhoog komt. Maar door de uitvergrotingen is het prachtig om te zien hoe geluid er dus uit zien. Het filmpje onder de foto’s toont hoe de fotografen te werk zijn gegaan.

soundpaint1

soundpaint2

soundpaint3

soundpaint4

Paint drops vibrating on speaker

soundpaint6

soundpaint7

Shortlist Librisprijs


A.F.Th. van der Heijdens requiemroman Tonio staat op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2012. Verder bevat de lijst de romans van Jeroen Brouwers (Bittere bloemen), Miquel Bulnes (Het bloed in onze aderen), Jan van Loy (Ik, Hollywood), Ivo Victoria (Gelukkig zijn we machteloos) en Jan van Mersbergen (Naar de overkant van de nacht). Dat heeft juryvoorzitter Robbert Dijkgraaf gisteren in Amsterdam bekendgemaakt.

Alleen romans kunnen de Libris Literatuurprijs, 50.000 euro groot, winnen. De uitreiking is op maandag 7 mei in het Amstel Hotel in Amsterdam en wordt live uitgezonden in Nieuwsuur, op Nederland 2. Aan een nominatie is een bedrag van 2.500 euro verbonden. De winnaar ontvangt 50.000 euro.

Jury uitte kritiek op verschenen romans
Tijdens de presentatie in De Nieuwe Kerk te Amsterdam uitte juryvoorzitter Dijkgraaf kritiek op een aantal romans dat was verschenen, maar waar in literair opzicht weinig op het spel stond:

De roman is dan eerder een doorgeefluik van hoogstpersoonlijke ervaringen, zonder dat duidelijk wordt waarom nu juist voor de roman gekozen is om het verhaal te vertellen.

De jury was juist weer blij met ‘een generatie auteurs van rond de veertig jaar (…) die jongleert met het genre, nieuwe thematische keuzes maakt en eigen grenzen en wetten creëert. Deze schrijvers zoeken én vinden verrassende en nieuwe wegen.’

Over de genomineerde romans schreven diverse recensenten van het NRC Handelsblad het volgende:

– Elsbeth Etty over Bittere bloemen van Jeroen Brouwers:

Zoals in al zijn grote romans, waartoe dit van vergeefsheid doortrokken angstdelirium zeker gerekend mag worden, kan Brouwers eenvoudig niet zonder de fictionele realiteit van de mythe, de literatuur, de film, de opera, het toneel of de poëzie. Die fictionele werkelijkheden zijn, net als bij de door Brouwers bewonderde Mulisch, onderdeel van zijn gemythologiseerde autobiografie. Ook of juist de dingen die niet gebeurd zijn, maar die zich afspelen in de krochten van het onderbewustzijn, de plaats waar de driften, angsten en verlangens wonen, zijn in de poëtica van Brouwers autobiografisch.

– Arjen Fortuin over Het bloed in onze aderen van Miquel Bulnes:

De kortste samenvatting van Bulnes’ vierde roman is een zin zoals alle Spaanse schoolkinderen die moeten leren – en snel weer vergeten: ‘Er is een direct verband tussen El desastre de Anual, de smadelijke nederlaag tegen de Berberse opstandelingen in het Rifgebied in de zomer van 1921, en de staatsgreep van generaal Primo de Rivera twee jaar later.’ Die rechte lijn in de Spaanse geschiedenis heeft Bulnes proberen te vangen in een epos vol historische informatie, politieke intriges, opportunisme, couleur locale, eerzucht, moord en heldendom (dat laatste met name van een jonge prostituee). Belangrijker: het is een erg goed boek geworden.

– Arjen Fortuin over Tonio van A.F.Th. van der Heijden:

Vergeleken met de rest van zijn oeuvre is dit boek een halve Van der Heijden, of een Van der Heijden tegen wil en dank. Want natuurlijk zit het boek vol met de dwarsverbanden en verwijzingen die Van der Heijden als geen ander kan blootleggen. Zoals het feit dat het ongeluk van Tonio is vastgelegd door een bewakingscamera, net als de dood van Tonnis Mombarg in Homo duplex. Of het feit dat Tonio geboren werd in de zomer waarin het Nederlands elftal werd gehuldigd als Europees kampioen 1988 en dat hij stierf aan de vooravond van het ‘zilveren’ WK 2010. Beide huldigingen komen in het boek voor. In een gewone roman zou Van der Heijden zo’n literair effect ten volle hebben uitgevent, soms op het euforische af. Hij is een schrijver die leeft van het vergroten, liefst tot mythische proporties van wat hij in de wereld aantreft. In Tonio lijkt hij daar amper in geïnteresseerd.

Pieter Steinz over Ik, Hollywood van Jan van Loy:

Ik, Hollywood is een eigenaardig boek. Goed geschreven, wemelend van beeldende passages en mooie, originele zinnen als ‘Terwijl hij binnen zijn broek uittrok, dacht hij aan hoe hij zich het leven in Californië had voorgesteld. Iets vaags met veel zonneschijn’; en: ‘Luke had dan ook die neutrale blik, een deksel op een pot van wantrouwen.’ Humoristisch, op een bescheiden manier, zoals in de geestige ontmoeting met een zakenman die anno 1909 zegt: ‘Actrices? In Hollywood? Over mijn lijk, Louis Peters. Over mijn lijk zullen jij en jouw slag dit bolwerk van fatsoen kunnen slopen.’ Maar ook kabbelend, traag, onderkoeld, zodat bijvoorbeeld de tragiek van broer Charlie te weinig uit de verf komt. Het boek is zoals Louie Peters zelf is. Wat wil je met een man die uitroept: ‘Houden van? Dat was ook maar flauwekul voor tussentitels.’

– Arjen Fortuin over Naar de overkant van de nacht van Jan van Mersbergen:

Van Mersbergen is vooral het soort schrijver dat in staat is om met minimale middelen iets groots en onsentimenteels op te roepen, om je mee te trekken zijn wereld in, de hoofden van zijn personages in. Zoals ergens in het boek de hoofdpersoon in zo’n overvol café (of was het op een dansvloer) zijn bierbekertje weg ziet stuiteren: ‘ik volg mijn bekertje op de smerige planken. Eerst gaat de grootste Maxicaan erop staan, wordt het vertrapt. Dan schiet het naar de andere kant van de groep, mijn ogen schieten ook die kant op. Een bloemetjesschoen tikt ertegenaan, nog een keer. Dan ligt het bekertje stil in het midden van de kring, een plat stuk doorzichtig plastic waar er duizenden van zijn, maar die ene was van mij, gaar en gedeukt, zoals Sara gaar en moe was, maar toch van mij.’

– Sebastiaan Kort over Gelukkig zijn we machteloos van Ivo Victoria:

Ivo Victoria is het best op dreef wanneer Lex het woord voert. Het creëren van een sfeer omtrent een man die alleen nog in contact staat met zijn eigen obsessies, gaat hem een stuk beter af dan het schetsen van het failliet van familiegeluk.
In die delen lijkt het wel alsof er een schrijver aan het werk is die zijn talent te lang heeft opgepot, om nu plots alles te laten zien wat hij in z’n mars heeft. Het gevolg is dat de stijl niet ondergeschikt is aan wat Victoria wil vertellen, maar het juist in de weg staat.

Op de longlist, die in januari bekend werd gemaakt, stonden 18 romans, van onder meer Herman Koch, Marcel Möring en Stephan Enter.

De jury bestaat naast Robbert Dijkgraaf uit Kester Freriks, Theo Hakkert, Dirk Leyman en Saskia Pieterse. Vorig jaar ging de prijs naar De maagd Marino van Yves Petry.

Bron: NRC Handelsblad, Ward Wijndelts

Onzichtbare auto


Zo droomde ik vroeger toen ik klein was van een onzichtbare auto: aan alle kanten moeten camera’s worden geplaatst, zodat wat de camera aan de ene zijde registreert aan de andere zijde wordt geprojecteerd. Het is nog niet helemaal volledig werkend, omdat het op momenten nog duidelijk te zien is dat er iets over een auto is gedrapeerd. Maar het ziet er wel ongelooflijk fantastisch uit. Dus, met trots, presenteren Mercedes Benz en Dennis Boots u: De Onzichtbare Auto (en een weldoordachte reclamecampagne)!