Amerikaans schuldenplafond: kosten en consequenties


Dit artikel verscheen op mijn nieuwe financieel-economische blog economologisch.wordpress.com:

https://economologisch.wordpress.com/2013/10/23/amerikaans-schuldenplafond-kosten-en-consequenties/

Advertenties

De 10 meest gewelddadige steden in de wereld


DISCLAIMER: Dit artikel bevat schokkende beelden en teksten, en is met name niet geschikt voor kinderen.

10. Flint, Michigan, de Verenigde Staten van Amerika.

stad1

Misschien een verrassing, maar Flint is de enige Amerikaanse stad in deze lijst. Geen Los Angeles, zelfs geen Detroit of Pittsburgh. Het percentage moorden in Flint blijft ieder jaar stijgen. Ten opzichte van 2010 steeg in 2011 het percentage met maar liefst 8,3%. Naast de 336 moorden in 2011 is Flint één van de meest arme steden in Amerika (zoals jaren terug al enigszins werd blootgelegd in de documentaire Roger & Me) met een werkeloosheidspercentage van ruim 12%. De correlatie tussen de stijging in criminaliteit en werkeloosheid is onweerlegbaar. maar het probleem zat dieper, toen bleek dat zelfs de politie in Flint gereorganiseerd moest worden door de FBI vanwege ineffectief functioneren.

9. Kinshasa, Democratische Republiek van Congo

stad2

Met zijn gewelddadige geschiedenis en de voortschrijdende armoedige leefomstandigheden is Kinshasa een hotspot voor criminaliteit. Op dit moment zijn zowel toeristen als bewoners vrijwel dagelijks slachtoffer van gewapende overvallen door groepen die zich voordoen als politieagenten. Het sterftecijfer is ook nog eens schrikbarend hoog: ruim één op de drie volwassenen zal de leeftijd van 60 nooit halen.

8. Nuevo Laredo, Mexico

stad3

Terwijl het grootste gedeelte van Mexico al jaren in de greep is van drugkartels en slechte leefomstandigheden, is Nuevo Laredo een van de meest gewelddadige steden van het land. Op 5 mei 2012 werden 14 onthoofde lichamen in een auto vlakbij de grens met Amerika gevonden, terwijl nog eens 9 lichamen opgehangen aan een brug nabij werden gevonden. Door de extreme escalatie van geweld in Nuevo Laredo de laatste jaren, is dit ongetwijfeld één van de meest gewelddadige steden in de wereld.

7. Kaapstad, Zuid-Afrika

stad4

Zonder twijfel is Kaapstad één van de meest gevaarlijke steden van Afrika. Spijtig genoeg, want de stad is bezaaid met prachtige vergezichten en natuurschoon. De stad krijgt haar pikzwarte rand doordat het één van de hoogste percentages van zedendelicten ter wereld heeft. Alleen in 2009 werden er meer dan 71000 mensen benadeeld door deze mensonterende criminaliteit. In 2009 werden er 72194 straatroven gepleegd, waardoor de stad haar zevende plek in deze lijst heeft verdiend.

6. Mogadishu, Somalië

stad5

Veruit het grootste gedeelte van het nieuws uit Somalië heeft betrekking op droogte en honger. Maar de hoofdstad van het land staat bekend om terrorismedreiging, bendevorming, etnische gevechten en natuurlijk de welbekende piraterij op zee. Volgens rapporten van de VN raken vrijwel dagelijks tientallen mensen gewond en sterven er ook nog eens mensen op dezelfde tijdsbasis mensen door bomaanslagen. En sinds 1991 hebben meer dan 1 miljoen mensen het leven gelaten door de burgeroorlog en de aanhoudende honger en armoede.

5. Beiroet, Libanon

stad6

Het stond ooit bekend als het Parijs van het Midden-Oosten, maar de afgelopen jaren stonden in het teken van een constante stroom geweld. Waaronder ook de oorlog met Israel viel, waardoor meer dan 1500 burgers in Libanon omkwamen. Doordat Libanon in het politieke spectrum maar geen rust lijkt te vinden, blijft het geweld aanhouden. In 2011 stortte de Libanese regering in doordat het Speciale Tribunaal van Libanon zorgde voor onrust. Het Speciale Tribunaal van Libanon was opgericht om Hezbollah-leden tot verantwoording te roepen na de moord op voormalig minister-president Rafic Hariri, maar leek die taak niet te willen of niet te kunnen uitvoeren.

4. N’Djamena, Tsjaad

72599073MDL009_N'Djamena

Volgens een onderzoek van Mercer staat N’Djamena zelfs op de tweede plaats van meest gevaarlijke steden in de wereld. Het is zelfs zo gevaarlijk dat de meeste landen op de wereld een reisverbod uitvaardigen voor die stad, en soms zelfs voor het land. Amerikaanse diplomaten is verboden om buiten de stad te gaan reizen, omdat het daar nog gevaarlijker kan zijn. Wat nog frappanter is, is dat 447 uit iedere 100 bewoners die de leeftijd van 15 jaar haalt, nooit de leeftijd van 60 jaar zal bereiken.

3. Ciudad Juarez, Mexico

stad8

Misdaad loont niet, behalve dan in Ciudad Juarez. Criminelen vormen met voorsprong de belangrijkste ‘beroepsgroep’ in de Mexicaanse stad. Het percentage moorden ligt op dit moment op ruim 229 moorden met 100.000 inwoners. Dit komt voornamelijk door de vele drugkartels die actief zijn in dit gebied. Omdat veel politieagenten corrupt zijn, lijkt het herstel van de stad nog heel ver weg. Ook worden veel ‘goede’ politieagenten vermoord als zij niet willen meewerken met de drugkartels.

2. Homs, Syrië

stad9

Door de vele media aandacht heeft Homs de afgelopen maanden veel interesse gewekt van de internationale gemeenschap. Wat vooral opvalt, is het gebrek aan daadkracht van andere landen om het misbruik van de Syrische burgers te stoppen. Sinds de burgeroorlog van mei 2011 zijn er al meer dan 5000 doden gevallen in de stad. En een oplossing voor het conflict ligt nog niet voor de hand, omdat met name China en Rusland internationale interventies blokkeren via de VN Veiligheidsraad. Door het constante bombarderen, het in het geheim doden van opstandelingen en het gebrek aan voedsel en huizen lijkt Homs voorlopig nog niet uit deze lijst te verdwijnen.

1. Baghdad, Irak

stad10

Het is onvoorstelbaar, maar negen jaar nadat de Amerikanen het land ten onrechte bezetten, is de criminaliteit en gewelddadigheid in de stad nog altijd onverminderd hoog. Gewelddadige uitbraken komen nog altijd zoveel voor, dat ze vaak niet eens meer het nieuws halen. Zelfmoordaanslagen, willekeurig schieten van mensen of soldaten, bermbommen en andere aanvallen maken dat de chaos in de stad alleen maar groter en groter wordt. Er zijn geen Amerikaanse troepen meer in de stad (tenminste, niet dat we weten, de laatste troepen zouden december 2011 zijn vertrokken) en dat maakt dat criminelen en gelijkgestemden eigenlijk de vrije hand hebben gekregen. Omdat de regering in Irak voorlopig nog lang niet op volle kracht kan regeren, lijken de problemen nog lang niet verholpen.

Googles nieuwe privacy beleid: veranderingen en alternatieven


Op 1 maart 2012 is het nieuwe privacy beleid van Google in werking getreden. Gedurende enkele maanden maakt Google bij al zijn diensten al duidelijk dat dit nieuwe beleid eraan zat te komen. Nu is het er en ondanks alle kritiek blijft het misschien ook.

Veranderingen
Er zijn manieren om ervoor te zorgen dat je, hetzij op kinderlijke wijze, toch onopgemerkt kunt blijven voor Google. Maar laten we het eerst gaan hebben over alle veranderingen die hebben plaatsgevonden. Voor gisteren had Google zo’n zeventig verschillende privacy beleidsplannen, voor vrijwel iedere dienst eentje. Maar nu het bedrijf probeert een naadloze ervaring te creëren die zorgt dat diensten als het zoeken, Google+, Gmail, Google Docs, Picasa en vele anderen samengevoegd worden, en een eerste stap in die richting betekent dat het privacy beleid overal gelijk moet zijn. Natuurlijk met als belangrijkste reden dat de belangrijkste inkomensbron van Google, het klikken op reclames, nu nog specifieker en nadrukkelijk wordt afgestemd op de wensen van de gebruikers.

“De belangrijkste verandering voor gebruikers van een of meerdere Google accounts”, zo stelde Google in de bekendmaking van de verandering in januari, “is dat het voor hen nu duidelijker wordt dat de informatie van de verschillende programma’s en diensten die Google levert gebruikt wordt om reclames nog beter af te stemmen op de wensen en de behoeftes van gebruikers.”

Een voorbeeld? Zoekresultaten bij Google brengen nu steeds vaker gerelateerde zaken van een andere Google account naar voren. Heb je ooit via Google+ iets geschreven over Auschwitz, en je zoekt daar vervolgens naar, dan krijg je informatie van andere Google accounts (welke dan ook) die daar ook over schreven of publiceerden. Google noemt dit ook wel: ‘jouw informatie delen….met jou’.

Het nieuwe privacy beleid is vrij toegankelijk op internet, en kan dus door iedereen worden nagelezen. Het beschrijft hoe Google jouw informatie verzamelt, hoe Google jouw zoekopdrachten bewaard en hoe ze jouw mobiele telefoon gegevens, jouw huidige locatie en jouw winkelgedrag verzamelen en gebruiken om de reclames zo goed mogelijk af te stemmen op jouw wensen en behoeftes. Natuurlijk rijst dan de vraag: hoe lang worden die gegevens bewaard, en wie heeft er toegang toe?

Google ging onlangs nog akkoord met de ‘Niet Volgen’ richtlijn zoals die was opgesteld door de Amerikaanse overheid. Maar deze gaat pas later dit jaar in, en is in beginsel niet van toepassing op andere delen van de wereld. Met het samenvoegen van diverse accounts, doet Google ongeschreven beloftes. Bijvoorbeeld: Google heeft gezegd dat het reclames niet zal associëren en combineren met gevoelige onderwerpen zoals huidskleur, ras, geloof, gezondheid en seksuele oriëntatie.

Alternatieven
Het nieuwe beleid is niet van toepassing op bedrijven, aangezien zij een speciaal contract hebben met Google, waarin weer heel andere afspraken zijn gemaakt. Het is vooral van toepassing op ons, gewone mensen met veelal gratis accounts bij Google. Maar er zijn genoeg manieren om Google op punten te omzeilen. Er zijn bijvoorbeeld genoeg zoekmachines die reclame maken met het feit dat zij NIET uw zoekresultaten bewaren en daar hun reclames op aan passen.

Wat kun je nog meer doen? De meeste browsers die we op het moment gebruiken hebben een optie om het surfen ook echt als een privéaangelegenheid te behandelen. Dat is al een optie om ervoor te zorgen dat Google geen gebruik maakt van je cookies. Google claimde dit niet te doen, maar al snel werd ontdekt dat Google de beveiliging van browsers omzeilde en alsnog uw cookies scande om daar informatie uit te winnen. Ook is te mogelijk om via Googles Data Liberation Front instructies te krijgen over hoe u op een veilige manier data kunt exporteren uit Google.

Verder is er een organisatie, The Electronic Frontier Foundation, die u instructies geeft over hoe u uw zoekgeschiedenis bij Google kunt wissen. Hier moet wel bij worden gezegd dat dit makkelijk gezegd dan gedaan is (wat de verwevenheid met uw gegevens en Google nog maar eens benadrukt). Want ondanks dat het mogelijk is om uw webgeschiedenis te wissen wat betreft uw Google account, weet Google alsnog de informatie over u en uw behoeftes binnen te halen.

Als uw Google account de Web Geschiedenis als ingeschakeld heeft staan, zal Google uw informatie gedurende een eeuwigheid (letterlijk) bewaren. Als u dat uitgeschakeld, zoals ook de EFF voorstelde in voorgaande alinea, zal Google na achttien maanden uw informatie (gedeeltelijk) anoniem bewaren. Daarmee krijgt u het voor elkaar dat u minder vaak reclames zult zien die Google heeft afgestemd op u dankzij uw informatie. Maar ook hier geldt, dat Google niet duidelijk maakt in hoeverre dit ook werkelijk gebeurt.

Voor hen die toch echt anoniem willen blijven, raad ik aan om deze link over TOR te volgen, het artikel nog eens te lezen en er vervolgens mee aan de slag te gaan. TOR zet een beveiliging om alles wat u verstuurt of binnenhaalt. Pas op het moment dat de data bij de bestemming aankomt of bij u binnenkomt, is de beveiliging weg. Zo weet u zeker dat er niemand mee kijkt met u. En zeker geen groot bedrijf dat zegt al uw informatie enkel te gebruiken voor reclames. We leven in een tijd dat dit soort nonsens niet meer zonder twijfel wordt aangenomen door mensen.

Republikeins debat: fantasie boven de werkelijkheid


Woensdagnacht (Amerikaanse tijd) namen de overgebleven Republikeinen het weer tegen elkaar op voor de nominatie van de Republikeins kandidaat die het tegen Barack Obama moet gaan opnemen later dit jaar. En het debat kenmerkte zich door een immer groeiende kloof tussen de werkelijkheid van alledag in Amerika, en de werkelijkheid zoals de Republikeinen die zien.

De werkelijkheid van Republikeinen verhoudt zich tot de werkelijkheid van Amerikaanse burgers als een paard tot een eenhoorn. In het debat afgelopen woensdag werd telkens pijnlijk duidelijk hoever de Republikeinen zijn afgedreven van wat er werkelijk in Amerika gebeurt.

Buitenlanders
Laten we beginnen met het onderwerp immigratie. Al vroeg in het debat laat Ron Paul weten dat hij tegen de bouw van een muur is in Arizona (om buitenlanders buiten te houden) omdat het geïnterpreteerd kan worden als een middel om juist de Amerikanen in het land te houden. Als het gaat om het uit het oog verliezen van de werkelijkheid, nam Ron Paul direct een voorsprong op de rest. De andere kandidaten straalden op dit punt nog uit dat ze beseffen dat echte mensen worden geraakt door dit probleem.

Toen de gespreksleider van CNN John King het onderwerp van anticonceptie ten sprake bracht, was het voelbaar dat de kandidaten beseften dat dit een valstrik was. Want anno 2012 zijn er nauwelijks nog Amerikaanse burgers die begrijpen waarom er nog steeds gedebatteerd wordt over de legaliteit of moraliteit van anticonceptie. Maar nadat ze probeerden de media de schuld te geven van het verkeerd weergeven van hun standpunten hierover, werd al snel duidelijk dat ze zich toch lieten verleiden om in te gaan op een discussie die de meeste Amerikaanse burgers niet bezig houdt.

Rick Santorum zei het volgende over anticonceptie: “Ik geloof dat ik probeerde duidelijk te maken dat, hoewel ik het niet steun en er morele bezwaren tegen heb, ik heb gestemd voor wetten die anticonceptie makkelijker moeten maken voor vrouwen. En ik heb in talloze interviews kenbaar gemaakt dat ik tegen anticonceptie ben. Ik ben er altijd tegen geweest en ik zal er altijd, op individuele basis, op tegen zijn. Daarom heb ik ook een wetsvoorstel ingediend om dit tegen te gaan.”

Heerlijk, helder, hè wat?!

Gelukkig was het publiek er nog om de kandidaten weer de juiste richting in te sturen. Een man genaamd Gilbert wilde weten wat de heren zouden doen aan de staatsschuld. Volgens Romney was er maar één oplossing: “Ik ga alle programma die gerund worden door de Amerikaanse overheid af om te kijken of we het wel nodig hebben. Hebben we het niet nodig dan schrap ik het direct.” Gingrich gaf aan dat hij de sociale dienst zou afschaffen, om zo de kosten van het bouwen van de muur te kunnen dekken.

Dus.

Doem, doem, dom
Maar de echte apocalyptische toon werd pas aangeslagen bij de volgende ronde. Volgens de Republikeinse kandidaten is het beter om traditioneel de kiezer bang te maken om aan stemmen te komen. En dat bleek eens te meer uit de reacties van de heren.

Vervolgens werd de heren gevraagd om zich voor te stellen, aan de hand van hun visies op de buitenlandse politieke thema’s. Santorum begon zo: “Ik ben Rick Santorum. We hebben heel veel problemen op de wereld. Zoals u weet, het Midden Oosten staat in brand…”
Romney, die zich onlangs nog profileerde als een denker in de stijl van Ronald Reagan verklaarde: “De Arabische lent is een Arabische winter geworden.” Wat hij daarmee bedoelt is nog altijd onduidelijk.
Gingrich, die eerst nog het woord vrolijk gebruikte toen werd gevraagd om zichzelf te omschrijven, zei: “We leven in een wereld van totale oorlog. We leven in een tijd waarin we werkelijk bang moeten zijn dat er in iedere stad een nucleair wapen kan afgaan. Ik geloof dat dit de meest gevaarlijke president (red: Obama) is op veiligheidsgebied in de Amerikaanse geschiedenis.”

Op dit punt aangekomen besefte iedereen dat met een stem voor de Republikeinen een stem is voor een zeer neerslachtige toekomstvisie. Santorum leek de enige te zijn die nog besefte dat het leven niet compleet zwart en wit kan worden afgeschilderd. Maar tegelijkertijd zei hij dat het niet de complexiteit van de onderwerpen hem zwaar viel, maar de complexiteit van de politiek in het geheel. “Republikeinen moeten soms Republikeinse wetsvoorstellen steunen, ook al staan ze daar op persoonlijke titel niet volledig achter. Soms moeten senatoren stemmen voor grote wetten die ze als geheel niet steunen. Politiek bedrijven vraagt soms om concessies.” (al zou hij nooit het c-woord zo in de mond nemen, natuurlijk).

Helaas voor Santorum, was dominee Ron Paul niet bereid om hem te vergeven. Hij verweet hem hypocriet gedrag en zei dat hij zo absoluut geen politiek zou bedrijven. “Zulk soort politiek accepteer ik geenszins.”

En over Santorum zei hij: “Hij is nep.”

Nee, wat nep is, is het tweedimensionale doek waarop de Republikeinse kandidaten zich presenteren naar de kiezers toe.

Santorum stijgt; Amerikaans politiek centrum opengereten


Rick Santorum rijst en rijt open.

Er is veel gebeurd sinds januari. Mitt Romney, de toen gedoodverfde favoriet voor de Republikeinse nominatie voor de presidentsverkiezingen later dit jaar, is ver weggezakt in de peilingen. De nieuwe frontrunner is een opmerkelijk en conservatieve volksvertegenwoordiger. De voormalig gouverneur van Pennsylvania is een man met extreme visies, maar volgens de meest recente peiling van CNN kiest een meerderheid van de Republikeinen voor Rick Santorum.

Hoe groot zijn de kansen van Santorum, en wat betekent zijn populariteit voor het politieke platform in de Verenigde Staten?

Sinds Santorums verrassende comeback begin deze maand, is zijn populariteit drastisch gestegen. Hij kon eerst nog rekenen op 16 procent van de stemmen van de Republikeinse kiezers. Inmiddels zit hij op ruim 36 procent.

De stijging is zo immens, dat Romney de toon van zijn campagne al weer heeft moeten aanpassen. Deze fout maakte hij ook met Newt Gingrich. Hij had Gingrich al afgeschreven voordat de strijd beslecht was, en daardoor kon Gingrich nog terug komen in de strijd. Datzelfde deed Romney ook onlangs met Rick Santorum. In diverse speeches richtte Romney zijn pijlen al op president Barack Obama, terwijl de strijd met de overige Republikeinse kandidaten nog niet over was. En dat bleek, want Santorum kwam harder terug dan Romney had durven dromen.

Het verschil tussen de kandidaten (36% voor Santorum en 28% voor Romney) maakt dat de Republikeinse voorverkiezing weer helemaal open ligt. Het is ook tekenend dat de Republikeinse kiezers heen en weer worden geslingerd tussen het gematigde van Romney (de Republikeinse Obama) en het extreme van Santorum.

De extreme conservatieveling Santorum is vrij helder in zijn standpunten, waarmee hij zich aansluit bij een van de twee nieuwe groepen in het politieke spectrum: de Tea Party. Deze partij was en is nog steeds bijzonder extreem in haar standpunten, en Santorum lijkt daar profijt van te kunnen hebben.

Zo heeft ook Obama profijt van een nieuwe groepering, namelijk de Occupy-beweging. Maar Obama heeft het voordeel dat hij zich niet hoeft uit te spreken als zijnde pro-Occupy: de bevolking van Amerika heeft zelf inmiddels door dat er veranderingen in het belastingstelsel zullen moeten plaatsvinden om de economie sterk en gezond te laten worden.

Zowel Santorum als Obama hoeven weinig moeite te doen om beide groeperingen achter hen te krijgen. Obama zal nooit zijn steun voor Occupy uitspreken, maar diep van binnen is hij blij met het door de mensen zelf georganiseerde protest tegen de rijke 1% van de Amerikaanse bevolking.

Misschien is de Occupy-beweging ook wel het antwoord op de steeds stugger wordende rijke (Republikeinen) van Amerika. Want hun pertinente weigering om iets te doen aan het belastingvoordeel voor de rijkere Amerikanen, wekt steeds meer woede. En in antwoord op de wens van de meeste Amerikanen (volgens een recente poll van CNN) verwijderen de Tea Party-leden (dezelfde mensen die liever Santorum dan Romney aan de macht zien) zich steeds verder van het in de verte verdwijnende politieke midden van Amerika.

De opkomst van Santorum tekent nog maar eens duidelijk af dat het politieke midden zeer dun bevolkt is geworden. De Tea Party heeft haar loopgraven gegraven op het verre rechts; Occupy kruipt steeds meer naar het verre links. Zo bezien zullen zowel de Democraten als de Republikeinen het moeilijk krijgen om Amerika weer te verenigen. Ondanks de zegetoch van Santorum van de laatste weken, lijkt vooralsnog Obama het meest te profiteren van Santorums opkomst.

Meldpuntverstrooiing: PVV schiet doel voorbij


Het is onmogelijk dat alle reacties die de PVV heeft gekregen ook werkelijk klachten waren, zoals op de foto te zien is.

Deze week opende de partij van Geert Wilders, PVV, een meldpunt voor klachten over Oost-Europeanen. Volgens de PVV loopt het in de paar dagen dat de website online staat storm. “We hebben al ruim 14.000 klachten binnen gekregen.” Gelukkig zorgt dit stigamtiserend project niet alleen voor grappige inzendingen, inmiddels schieten er op het internet nieuwe meldpunten als paddestoelen uit de digitale grond.

Zo is er een meldpunt voor Belgen. ‘Sinds 1 januari 2003 is er sprake van vrij verkeer van werknemers tussen Nederland en België (B-land). Deze massale arbeidsimmigratie leidt tot veel problemen; overlast, vervuiling door zwerfvuil (frietzakjes), verdringing op de arbeidsmarkt en integratie- en huisvestingsproblemen’, zo valt te lezen op de site.

En wat te denken van het meldpunt voor Limburgers? Op de site staat het volgende: ‘Al sinds 1866 behoort Limburg tot Nederland, waardoor een vrij verkeer van werknemers tussen Limburg en de overige 11 provinciën van Nederland mogelijk is. Op dit moment lopen er dan ook veel Limburgers tussen de rest van de Nederlanders. Als één van de weinige partijen van Nederland zijn wij vanaf het begin tegen deze ontwikkeling van de marktvrijheid geweest. Gezien alle problemen die samengaan met de massale komst van Limburgers, is die opstelling terecht gebleken. Onlangs hebben wij hier dan ook – weer – tegen gestemd.’

Dan zijn er nog de meldpunten voor Nederlanders (‘Dus wordt u beschuldigd van het stelen van banen van de mensen die zichzelf eigenlijk te goed voelen om ze te doen. Werk waar je de handen voor vuil moet maken, dat is ten slotte ook te min voor zelfs de meest uitkeringsgerechtigde Nederlander. Maar dat doet er niet toe, het betreft tenslotte buitenlanders.’) en het meldpunt voor autochtone Nederlanders (‘Op dit moment lopen de schattingen naar het aantal mensen met een achtergrond die autochtoon is (AU-landers), dat in Nederland verblijft, uiteen van 12.000.000 tot 14.000.000 personen. Veel andere Nederlanders, zoals Marokkaanse en Turkse Nederlanders, zijn al jaren argwanend ten opzichte van autochtone Nederlanders. Gezien alle problemen die samengaan met de massale aanwezigheid van autochtone Nederlanders, is die opstelling terecht gebleken.’).

En de afsluiter wordt gevormd door het leukste meldpunt, namelijk die van de Pools-Nederlandse rapper Mr. Polska. Deze jongeman heeft een meldpunt geopend voor mensen die positieve, leuke en goede ervaringen hebben met Polen. Ook wel Meldpunt voor waardevolle gezelligheid genoemd. Op de site: ‘Dus: Heb je een keer een wilde stapavond gehad met wat Polen? Heb jij hardwerkende Oostblokkers in dienst waar je heel erg blij mee bent? Heb jij MOE-landers naast je wonen waar je het enorm gezellig mee hebt? Meld het aan Mr. Polska via dit meldpunt. De 5 meest bijzondere verhalen ontvangen een gesigneerd album “Waardevolle Gezelligheid” van Mr. Polska, die op 2 maart 2012 uit zal komen op het Nouveau Riche Music label.’

Santorums momentum


Rick Santorum

Rick Santorum heeft de gedoodverfde presidentskandidaat Mitt Romney een gevoelige klap toegebracht. Hij won dinsdag in drie staten de Republikeinse voorverkiezingen voor het Amerikaanse presidentschap.

De conservatieve kandidaat Santorum wist niet alleen in Missouri, maar ook in de doorgaans progressieve staten Colorado en Minnesota de meeste stemmen te trekken. Tot dusver had hij heeft alleen de eerste van de vijf voorgaande voorrondes gewonnen.

Mitt Romney lijkt de Republikeinse kiezers maar niet te kunnen verenigen.

De meeste voorgaande voorrondes werden namelijk gewonnen door Romney: in Florida, Nevada en New Hampshire. Hij wordt al weken door velen gezien als de grootste kanshebber om in november de Republikeinse tegenspeler van Barack Obama te worden. Hij had echter geen uitgebreide campagne gevoerd in de staten waarin hij nu van Santorum verliest.

Veel zal het niet meteen uitmaken: Missouri kiest in maart pas officieel een kandidaat en Minnesota en Colorado kiezen afgevaardigden voor de partijconventie via een getrapt systeem, waarbij de verliezer bovendien ook nog een deel krijgt.

Maar deze race gaat niet alleen om afgevaardigden. Het gaat om een Republikeinse kiezer die niet weet wat hij wil. Mitt Romney probeert te winnen met maar één boodschap: ik ben de kandidaat, omdat ik nu eenmaal de kandidaat ben. Nu hij tot nu toe vijf van de acht staten verloren heeft, wordt dat verhaal lastig vol te houden.

Mitt Romney klonk kwetsbaar in zijn toespraak in Denver, Colorado – de staat die hij vier jaar geleden nog met overmacht won. Hij merkte op dat er veel minder mensen waren dan de dag ervoor, en hield een inspiratieloze opsomming van uitgeschreven talking points. Na afloop kreeg hij ook nog glitter over zich heen van een activist.

Rick Santorum, op zijn beurt, klonk euforisch. Hij bedankte God, zijn vrouw en zijn gezin en noemde zich “niet het conservatieve alternatief voor Mitt Romney, maar dat van Barack Obama”.

Bronnen:
– het Financieel Dagblad
– NRC Handelsblad
– Guus Valk