FILM | Godzilla review


Gisteren was het zo ver. Ik kon eindelijk de film gaan zien waar ik al maanden naar had uitgekeken: Godzilla. Ik hoopte van harte dat Gojira weer in ere zou worden hersteld na het tenenkrommende vehikel uit 1998.

Godzilla (2014) is ruwweg op te delen in twee stukken: de eerste helft is een inleiding en de tweede helft bestaat voornamelijk uit spectaculaire gevechten en actiescènes. In de inleiding maken we kennis met de Brody familie, bestaande uit vader Joe (Bryan Cranston), moeder Sandra (Juliete Binoche, slechtst gecaste acteur in deze film, maar dat terzijde) en zoonlief Ford (eerst gespeeld door CJ Adams, later door Aaron Taylor-Johnson).
De regisseur van de film, Gareth Edwards, geeft de kijker niet veel tijd om een relatie op te bouwen met het Brody gezin: binnen een kwartier komt de moeder om het leven, wanneer de kerncentrale waar beide werken onverwachts vernietigd wordt.
Met de vroege dood van Sandra kan de kijker geen band met haar op bouwen. Het ondermijnt vervolgens ook de drijfveer van Joe, die de rest van zijn leven probeert haar dood betekenisvol te maken. Ook dat element komt dus niet goed uit de verf. En de inleiding van de film, de eerste helft, is gestoeld op deze spanningsboog.

Halverwege de inleiding maken we ook kennis met het gezin van de inmiddels ouder geworden Ford. Ook hij heeft een vrouw en kinderen. De oude Ford wordt geïntroduceerd wanneer hij huiswaarts keert na een oorlogsmissie die hem veertien maanden van huis hield.
Zijn vrouw Elle (Elizabeth Olsen) en zoon Sam (Carson Bolde) zijn blij dat hij terug is, maar die blijdschap is slechts van korte duur. Ook hier gunt Edwards de kijker nauwelijks tijd om binding te krijgen met het gezin, want daags na terugkomst moet Ford alweer naar Japan om zijn gearresteerde vader bij te staan.

Joe (Bryan Cranston) is boos/schrikt/uit twijfels met een schreeuw.

Joe (Bryan Cranston) is boos/schrikt/uit twijfels met een schreeuw.

Het moet gezegd worden: Edwards neemt wel de tijd voor de inleiding. Hij legt nauwgezet uit wat de oorsprong is van de twee monsters die we uiteindelijk zullen gaan zien: Godzilla en MUTO (Massive Unidentified Terrestrial Organism). Hij linkt de verhaallijn aan gebeurtenissen die ook daadwerkelijk hebben plaatsgevonden (zoals kernproeven en het verdwijnen van onderzeeërs). Dat stuk verdient dan ook lof. Godzilla wordt niet zomaar lukraak in het verhaal en in een grote stad geflikkerd, nee, hij krijgt de introductie en onderbouwing die hij verdient.

Terug naar het verhaal. In Japan ontdekken vader en zoon het geheim van de ingestorte kerncentrale: MUTO. MUTO is een beest dat zich voedt met radioactieve straling en kernafval (ook kan MUTO van grote afstand radioactiviteit waarnemen). MUTO had zich onder de eerste kerncentrale genesteld waardoor deze uiteindelijk is ingestort. Deze MUTO, zo leren we later, is het manntje. Het vrouwtje hield zich schuil op de Filipijnen (en zorgde bij haar ontsnapping voor de aardbeving van 1999). De MUTO heeft als belangrijkste eigenschap dat het een EMP bel om zich heen heeft met een doorsnede van enkele kilometers. Een EMP is een Elektro Magnetische Puls, die alle elektrische apparatuur onbruikbaar maakt waarmee het in aanraking komt.

Deze MUTO zal nooit een schoonheidswedstrijd winnen

Deze MUTO zal nooit een schoonheidswedstrijd winnen

De mannetjes MUTO komt vrij uit zijn cocon, en ontsnapt. Hierbij komt Joe om het leven, waarmee de laatste verhaallijn met echte betekenis (vooral door het acteren van Cranston, niet noodzakelijkerwijs door het script) komt te vervallen.

Het uitkomen van MUTO is het startsein voor ruim een uur lang daverende, spectaculaire actie. Het siert Edwards dat hij niet voor de Michael Bay methode kiest, ofwel het continu bestoken van het bioscooppubliek met hersenloze, bombastische actie totdat iedere kijker dood in zijn stoel hangt. Edwards kiest na ieder gevecht of intense actiescène voor een moment van rust. Soms doet hij dat zelfs tijdens een actiescène, zoals in het stuk met de trein die de kernkoppen vervoert. Ford ligt dan op de brug terwijl de MUTO doorheeft dat hij in de buurt is. Dit zorgt voor een minutenlang kat en muis spel waarbij het de stilte is die davert, en niet de actie.

Hier zien we de MUTO een ravage aanrichten op een vliegveld. "Hoe bedoel je, uw vlucht overboekt?!!"

Hier zien we de MUTO een ravage aanrichten op een vliegveld. “Hoe bedoel je, uw vlucht overboekt?!!”

Als Godzilla liefhebber kan ik alleen maar zeggen dat Gojira, in al zijn pracht, praal, grootsheid en destructievermogen, in ere is hersteld. Edwards kiest voor een geleidelijke opbouw naar het monster, wat recht doet aan zijn grootsheid. Zo zijn de eerste shots van Godzilla alleen maar de gigantische stekels op zijn rug, als hij bijvoorbeeld door het water zwemt. Dit doet Edwards bewust: hij maakt je warm, wekt je interesse en schept verwachtingen bij je.

Onderwater stegosaurus

Onderwater stegosaurus

En als we het monster dan eindelijk in volle glorie aanschouwen, is dat haast majestueus te noemen. Verwachtingen: (meer dan) waargemaakt.

Even een boertje laten....

Even een boertje laten….

"Het spijt me, mensjes, maar die brug staat toch echt in de weg."

“Het spijt me, mensjes, maar die brug staat toch echt in de weg.”

Er is wat voor de kritiek dat de MUTO’s meer in beeld komen dan Godzilla te zeggen, maar dat is nooit storend. Daarnaast is de gebrekkige karakterontwikkeling, zoals in het begin van dit artikel beschreven, ook niet storend. Vervelend, dat wel. Maar wie voor karakterontwikkeling naar een film als Godzilla gaat, moet zich serieus afvragen of hij wellicht koorts onder de leden heeft.

Godzilla is een spectaculaire, visueel overdonderende blockbuster. De eer en de glorie van het monster worden volledig hersteld door Edwards, die het monster majestueus (ja, ik gebruik dit woord nogmaals) heeft gemaakt. De verhaallijn van Godzilla is geloofwaardig (geloofwaardiger dan: monster wordt wakker en besluit voor de lol door New York te gaan stampen). En het (radioactieve) vuur spuwen is ook weer terug van geweest.

Ook de bioscoopbezoekers die geen fan zijn van Godzilla kunnen zich uitstekend vermaken bij deze bovenmatige goede blockbuster. En zoals op internet veelvuldig te lezen is: ook tijdens mijn bezoek aan de film werd er na afloop luid geklapt door de aanwezigen. Ik raad je aan vooral zelf te gaan kijken om te ondervinden of de film een applaus waard is. Als Godzilla liefhebber wil ik alleen maar Edwards de hand schudden, en hem bedanken voor deze film.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s