Trans-Mongolië Express: treinreis Beijing dag 1


’s Ochtends om kwart over zeven vertrok de trein vanuit het vervuilde Ulaan Baatar richting Beijing, China. We stonden om zeven uur op het perron en we werden begroet door twee Chinese treinmedewerkers die strak in uniform gekleed waren.
Ze begroetten ons vriendelijk en begeleidden ons naar onze coupe. Ditmaal was de eerste klasse wel nagenoeg vol. Naast ons zat een Mongools stel. Daarnaast waren twee wereldreizigers uit Londen, hij een wazige, altijd een trainingsbroek dragende, afwezige jongeman en zij een met dreadlocks bezaaide hippie. Weer daarnaast zaten twee Amerikanen. Helaas hadden zij in hun leven geen enkele poging gedaan om vooroordelen over Amerikanen uit de wereld te hebben, want met name de vrouwelijke helft van het stel was moddervet.
Aan het einde van de wagon zat een Duitser. Hij reisde alleen, wat me deed wegdromen over een verkeerd geboekte seksvakantie.
Onze Nederlandse vrienden hadden we achtergelaten in Ulaan Baatar. Zij hadden nog zeker zes dagen te gaan waarin ze door hun vriend door heel Ulaan Baatar meegenomen werden. En een bruiloft Mongolian style, niet te vergeten.
De Chinese trein zag er stukken beter uit dan de Russische. De wanden en zelfs het plafond was keurig afgewerkt met glanzend hout. Er was tussen twee cabines, om de twee cabines, een douche geplaatst. En we hadden zowaar een stoel om op te zitten. Als we niet op het bed wilden zitten.
Een ander verschil was de locatie van het tweede bed. De Chinezen hadden besloten om de ruimte optimaal te benutten en hadden voor een stapelbed uitvoering gekozen.
Nodeloos om te melden wie er met zijn jonge lichaam boven in moest slapen.
We maakten het ons gemakkelijk in onze coupe en deden nog een klein schoonheidsslaapje om bij te komen van de korte nacht die achter ons lag.
Direct toen we op weg waren zagen we het landschap zienderogen veranderen. Eerst werd het vlakker, met enorme uitgestrekte vlaktes. ’s Zomers zou hier ongetwijfeld de woestijn al zichtbaar zijn.
Hoe meer we richting Beijing reden, hoe groter de vlaktes werden. De sneeuw leek het af te leggen tegen de eeuwige woestenij van de Gobi-woestijn.
Om het uur schoot in een flits een klein dorpje voorbij.
Ieder dorpje was echter niet vergeten dat de jeugd de toekomst heeft; in ieder dorpje, hoe klein of verlaten het ook leek, was een speeltuin geplaatst.
Het landschap veranderde na het middaguur steeds minder. We zagen dat er kleine bergen ontsproten aan moeder aarde, maar verder bleef alles hetzelfde.
We lazen nog maar een ibook, we dronken nog een thee en we luisterden naar muziek.
’s Avonds aten we, als verrassing voor u EN ons, noodles.
Die avond kwamen we aan in China. We zouden een totale wachttijd van ruim 3,5 uur hebben. Dit voornamelijk omdat de treinsporen in China smaller zijn dan de Mongoolse of de Russische. De paspoortcontrole duurde ongeveer een uur. Maar het lange wachten werd veroorzaakt door het hele proces dat we moesten doorlopen om van onderstel te wisselen.
Eerst werden alle wagons van elkaar losgekoppeld. We werden een voor een een hal ingeduwd. Wij stopten met onze wagon als laatste, met aan weerszijden twee palen. Minstens twintig Chinezen koppelden ons onderstel los, en wachtten daarna. Via de twee palen aan iedere kant werden er een soort metalen buizen onder de trein geschoven, die vervolgens de hele wagon omhoog tilden. Alle onderstellen werden door de Chinese onderstellen weggeduwd, totdat zij hun plaats hadden gevonden onder de desbetreffende wagons.
De werkers doken als een groep vogels op hun doel af en monteerden binnen enkele minuten ons onderstel.
Het hele schouwspel was een fantastische beleving. Hier werd duidelijk waarom de Chinezen ondanks de financiële crisis een land in opbouw blijven. De gestructureerde, eendrachtige samenwerking als ware zij één machine maakte dat ze deze klus binnen een uur geklaard hadden. Daarna was het wachten tot de tweede groep wagons een nieuw onderstel kreeg en ze alle wagons weer bij elkaar brachten en aaneen sloten.
We kregen onze paspoorten terug vlak na het wisselen van de onderstellen, en de Chinese vrouwelijke douanebeambte lachte lief.
We vielen als een blok in slaap na een lange, enerverende dag.
Morgenmiddag zouden we iets na twee uur aankomen op South Central Station in Beijing. Na wat we hadden gezien van de Chinese werkkracht en precisie, wisten we op voorhand al dat we daar geen minuut te laat aan zouden komen.

Advertenties

Een gedachte over “Trans-Mongolië Express: treinreis Beijing dag 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s