Het beste van 2011: overleden personen


In het derde deel in ‘Het beste van 2011’ behandelen we de belangrijkste personen die zijn overleden dit jaar. Daarbij hebben we geen top tien lijst gehanteerd, maar heeft de redactie de vrijheid genomen om het lijstje uit te breiden.

Amy Winehouse (27): De soulzangeres had een stem waar menig artiest een moord voor zou doen. Hoewel ze in eerste instantie bekend werd vanwege haar muziek en de opleving in de interesse in soulmuziek die ze veroorzaakte, raakte ze gaandeweg haar leven steeds meer bekend vanwege haar drugsgebruik en escapades. Slechte vriendjes duwden haar steeds verder de malaise in. Voor eenieder was het al duidelijk: deze dame is bezig zichzelf het graf in te spuiten, te drinken en te snuiven. Tijdens talloze optredens was het duidelijk dat Amy wankel en troebel van geest op het podium wat geluiden stond te kreunen. Naar het einde van haar leven toe leek het zowaar beter te gaan met haar. Ze was bewust van de schade die ze zowel aan haar lichaam als haar familie als haar fans had aangericht, en ze beloofde beterschap. Ze beloofde het niet alleen, binnen een mum van tijd kickte ze af en leek ze de drugs voorgoed vaarwel te hebben gezegd. Maar toen kwam plotseling het nieuws dat ze was overleden. Vanuit het niets eigenlijk. En dat terwijl toxicologisch onderzoek uitwees dat ze geen drugs had gebruikt. Een later onderzoek wees uit dat ze wel alcohol tot zich had genomen, zo ongeveer vijf keer de wettelijk toegestane hoeveelheid. Zo kwam er een einde aan het leven van een meisje dat een ongelooflijk glorieuze toekomst voor zich had.

Gary Speed (42): oud-voetballer en voetbaltrainer. Hij begon met voetballen bij Leeds United. Met die club won hij in 1992 de landstitel van Engeland. In 1996 ging hij voor het bedrag van 5,5 miljoen pond naar Everton. Daar verbleef hij twee jaar, en daarna verkaste hij naar Newcastle United. Op 25 augustus 2007 speelde hij zijn vijfhonderdste wedstrijd in het Engelse betaalde voetbal, en daarmee werd hij de speler met de meest gespeelde wedstrijden in Engeland ooit. Vanaf 2010 werd hij, als Welshman van origine, benoemd tot bondscoach van Wales. Alles leek goed te gaan. Hij boekte, voor zover dat kan met een land dat slechts kan putten uit een beperkte hoeveelheid voetbaltalenten, gematigd positieve resultaten. En toen kreeg de politie een telefoontje op 27 november 2011. Of ze even wilden gaan kijken bij Gary Speed. Er was al even niets van hem vernomen. Om 7:08 ’s ochtends vroeg vond de politie Gary Speed. Hij had zich opgehangen. Zo eindigde wel heel abrupt de carriere van een voetballer die de middelmaat ontsteeg, maar vooral eindigde zo het leven van een zeer aimabel mens. Het verdriet onder de spelers van Wales, de technische staf en eenieder die ooit met hem had samengewerkt was enorm.

Gregory Halman (24): Gregory was een enorm honkbaltalent. Zoveel was al op jonge leeftijd duidelijk. Hij en zijn broer werden beiden al genoemd als potentiele kandidaten voor het Nederlands elftal, maar meer nog dan dat, ze werden genoemd als twee jongens die, als ze hard zouden werken, het in Amerika zouden kunnen gaan maken. Gregory speelde als achtervanger en buitenspeler. En in 2010 bereikte Halman dan ook het hoogste niveau in Amerika, de Major League. Hij speelde daarin voor de Seattle Mariners. Op 21 november bevindt Gregory zich in het appartement van zijn broer. Beneden draait zijn broer luide muziek. Gregory loopt naar beneden om te klagen. De broers krijgen ruzie en het loopt het uit de hand. Zelfs zo erg dat Gregory’s broer, die al enkele maanden last had van een instabiele geestelijke toestand, een mes trekt. In een vlaag van verstandsverbijstering, zo wordt het later aan de pers uitgelegd, steekt zijn broer Gregory neer. Gregory komt zijn verwondingen niet meer te boven, en daarmee kwam er een einde aan het leven van een van de grootste honkbaltalenten die Nederland ooit gekend heeft.

Joe Frazier (67): Smokin’Joe Frazier was de allereerste bokser die het lukte om Mohammed Ali te verslaan. Dat zou zijn enige overwinning op de The Greatest zijn, maar het was desalniettemin een fenomenale prestatie. Een van de mooiste bokspartijen ooit gespeeld was The Thrilla in Manilla in 1975. De favoriet Ali nam het op tegen Frazier. Het zou hun derde gevecht worden, en Ali zou als winnaar van het canvas stappen. Maar de wijze waarop Ali won, door Frazier gedurende het hele gevecht te beledigen door hem ‘Gorilla’ te noemen en hem zo te frustreren tot op het bot, was minder mooi. Frazier liet zich niet kennen en probeerde tevergeefs de wedstrijd te winnen. Het zou nog jaren duren voordat het goed zou komen tussen twee van de grootste boksers aller tijden. Volgens geruchten is het nooit meer goed gekomen tussen de twee, maar Ali heeft meerdere malen spijt betuigd over zijn handelen tijdens de bokswedstrijd van de eeuw. Frazier zal altijd in de schaduw blijven staan van Ali, hoewel lang niet altijd terecht. Frazier was een intelligente, technische bokser, net als Ali. Beiden hadden niets met het type ‘slugger’ zoals Foreman dat was. En ondanks zijn beperkte lengte, kon Frazier vrijwel al zijn opponenten tegenstand bieden. In september van dit jaar werd er leverkanker bij hem vastgesteld. Hij overleed in november aan de gevolgen van deze ziekte. Maar als een van de grootste drie boksers uit de twintigste eeuw zal Joe Frazier nooit vergeten worden.

Moammar Gaddafi (69): Hij had een persoonlijk leger van vrouwen, hij vloog om de haverklap beroemdheden in en hij regeerde in zijn land met een ijzeren vuist. Hij was de playboy onder de dictators, en leefde daar naar. Begin dit jaar werd duidelijk dat er in Tunesië en in Egypte een revolutie leek uit te breken. Toen daar de overheid omver werd geworpen door burgers, leek het slechts een kwestie van tijd voordat andere dictatoriale landen in het noorden van Afrika zouden volgen. Gaddafi zag de bui hangen toen de rebellen in zijn eigen land, gesteund door de NAVO, oprukten naar de hoofdstad. Hij vluchtte en hield zich schuil. Hoewel velen dachten dat hij zich al had verschanst in de woestijn, bleek dat hij in Sirte verscholen zat. Toen de NAVO een konvooi van auto’s de stad zag verlaten werden er raketten afgevuurd teneinde het konvooi te stoppen. Dat lukte. In het vuurgevecht en de daarbij behorende hectiek die erop volgden kwam Moammar Gaddafi om het leven. Hij werd door tientallen rebellen eerst nog gevangen genomen, maar de emoties van jaren van onderdrukking laaiden op en hij werd ter plekke geëxecuteerd.
Voor meer informatie over de dood van Gaddafi, klik hier.

Steve Jobs (56): Samen met Steve Wozniak maakte Jobs Apple tot het wereldwijd bekende bedrijf dat het nu is. De echte doorbrak kwam voor Jobs door de introductie van de iPod, een draagbaar apparaat dat mensen in staat stelde digitale muziek waar en wanneer ze maar wilden af te spelen. Inmiddels is het gemeengoed in ieder huishouden. Maar het was niet altijd rozengeur en maneschijn voor Jobs. Hij werd jaren na de oprichting van Apple uit het bedrijf gewerkt. Toen bleek dat zonder Jobs Apple helemaal de afgrond in leek te glijden, werd hij halsoverkop weer teruggehaald. En dat bleek een gouden zet te zijn. Jobs bracht het ene na het andere succesvolle Apple-product op de markt. Zelfs de onsterfelijk geachte Microsoft moest buigen voor Apple toen de iPod een groot succes bleek, en de Zune een mislukking. Nog altijd is Apple een ongelooflijk groot en succesvol merk, en er zijn geen bedrijven die op het moment van schrijven meer waard zijn dan Apple. Dat alles is de nalatenschap van Steve Jobs. Hij werd vaak ten onrechte een genie genoemd, want dat was hij niet. Maar hij was wel de man die wist wat hij wilde, die wist wat de consumenten wilden en die handig gebruik maakte van bestaande technologieen om die om te vormen tot nieuwe producten. Een visionair. In 2003 werd er kanker bij hem vastgesteld. Hij onderging diverse kuren en behandelingen, maar de laatste maanden van zijn leven zag hij er steeds dunner en minder gezond uit. Tot ongeveer een maand voor zijn dood, hoewel het voor doktoren voor onmogelijk werd gehouden, werkte Steve Jobs dag en nacht door om ‘zijn’ Apple nog verder te laten groeien. Op 5 oktober 2011, om drie uur ’s middags, verloor Steve Jobs de strijd tegen de kanker.
Voor meer informatie over Steve Jobs, klik hier.

Hella Haasse (93): De invloed van Hella Haasse is wellicht het beste te zien op de boekenlijst van middelbare scholieren. Nog altijd is haar roman Oeroeg uit 1948 een van de meest gelezen boeken van studenten. Haasse werd ook wel de Grand Dame van de Nederlandse literatuur genoemd. En terecht, want ook haar roman Heren van de Thee werd een nationaal en internationaal succes. Ze was de eerste Nederlandse schrijfster die een asteroide naar haar vernoemd zag worden. En ze was de eerste Nederlandse schrijfster met een online museum. Deze werd in 2008 geopend, voor haar negentigste verjaardag. Adriaan van Dis noemde haar de Koningin van de Nederlandse schrijvers omdat ze in het buitenland een van de meest gelezen Nederlandse schrijvers is, en zo zal zij herinnerd worden. Mevrouw Haasse overleed op 29 september na een kort ziektebed.

Johnny Kraaykamp sr (86): Een van de weinige Nederlandse comedians die hele generaties aan het lachen kreeg. Hij vormde jarenlang een komisch duo met Rijk de Gooyer. Kraaykamp werd min of meer ontdekt door Rijk, en samen traden ze jarenlang op. Maar Kraaykamp was ook entertainer, presentator, acteur en zanger. Hij won talloze prijzen. Jongere generaties zullen hem kennen als de chagrijnige schoonvader in de serie Het zonnetje in huis. Daarin speelde hij met zijn zoon en Martine Bijl, als een onthecht gezin dat probeert de balanceren op het dunne koord dat de drie verbindt. Hij beheerste de tekstuele komedie, maar zijn kracht was natuurlijk de fysieke komedie. Op 17 juli 2011 overleed ‘De Oude Kraaij’ in het Rose Spier Huis in het Noord-Hollandse Laren. Ruim een half miljoen mensen keken naar zijn herdenkingsbijeenkomst, daarmee ook na zijn leven nog maar eens bevestigend wat voor een grootheid hij werkelijk was.

Osama Bin Laden (54): DE terrorist. Het gezicht van het kwaad. De man die volgens de Amerikaanse overheid het meesterbrein was achter de kaping van vier vliegtuigen en het omlaag halen van het World Trade Center. Of dit waar is of niet zal wellicht nooit duidelijk worden. Maar feit is wel dat Osama een zeer bekend persoon was bij de Amerikaanse overheid. In de jaren tachtig voorzagen de Amerikanen Osama van een arsenaal aan wapens en ruim 200 miljoen dollar in een poging zo de regering van Afghanistan omver te werpen. Hij was dus absoluut geen onbekende van Amerika. Wat er tussen de jaren tachtig en 2001 is gebeurd is niet helemaal duidelijk. Wellicht dat de twee ruzie hebben gekregen, of dat Osama Bin Laden een behoorlijk som geld heeft gekregen om het plan van de aanval op New York te realiseren. Per slot van rekening is het vrijwel onmogelijk om Amerikaanse vliegtuigen te kapen. En als dat lukt, is het vrijwel onmogelijk om die zonder interventie van straaljagers van het Amerikaanse leger in een gebouw te laten vliegen. Daarnaast waren enkele kapers opgeleid tot piloten in, u raadt het al, Amerika. Het kostte de Amerikanen tien jaar om hem te vinden in een huis in Pakistan. Saddam Hoessein lag in een kuil in de grond en hij werd nog sneller gevonden dan Bin Laden. Bij de inval in het huis van Bin Laden is hij, volgens Amerikaanse bronnen bij een vuurgevecht om het leven gekomen. Waarna zijn lichaam in zee is gedumpt. Zo kwam er een geruisloos einde aan het gezicht van het kwaad.

Floor van der Wal (26): Cabaretière. Ze kreeg tijdens haar geboorte te weinig lucht, waardoor ze de rest van haar leven last had van spasmen in al haar ledematen. Haar jongere broer, Dolf van der Wal, is een van de meest succesvolle snowboarders van Nederland. In 2007 won Floor haar eerste komedieprijs, en tot en met het einde van haar leven zou haar ster ieder jaar sneller rijzen. Ze won de ene na de andere prijs, en kreeg in iedere zaal de lachers op haar hand. Ze had alles in zich om een mooie komedie-carrière tegemoet te gaan. Op 25 maart 2011, om 1 uur ’s nachts wordt Floor, terwijl ze door over het Mercatorplein in Amsterdam fietst, aangereden door een automobilist. De automobilist rijdt door na het ongeluk, maar wordt later toch aangehouden. Floor wordt opgenomen met flinke beschadigingen aan haar hersenen. Diezelfde dag komt ze nog te overlijden. Ze wordt niet ouder dan 26 jaar. Het feit dat het hier om een meisje gaat dat nog in de bloei van haar leven was, die een succesvolle carrière had en dat de bestuurder doorreed na het ongeluk, maken dat dit verhaal een extra trieste lading krijgen. De schrijver van dit stuk heeft Floor (en Dolf bij het NK Snowboarden) live aan het werk mogen zien, en kan met zekerheid stellen dat deze bijzonder vrolijke persoonlijkheid nog altijd ongelooflijk gemist wordt.

Coen Moelijn (73): Coen Moulijn was een van die voetballers die het clubbelang oversteeg. Supporters van allerlei clubs kenden hem, en aanbeden hem. Begenadigd met een fabuleus linkerbeen wist Coen iedere tegenstander in de wedstrijd te passeren. Een grootheid die nota bene zijn Feijenoord-hart niet verloochende. Hij speelde van 1955 tot aan het einde van zijn loopbaan in 1972 voor Feijenoord. Zeker in zijn beginjaren was Moulijn zo goed, dat hij het vermogen bezat om iedere wedstrijd in zijn eentje te beslissen. In 1970 won Moulijn met Feijenoord de Europa Cup 1. Hij zou voor de club uiteindelijk uitgroeien tot het voorbeeld van de ‘geen woorden maar daden’-mentaliteit waar Feijenoord nog altijd om bekend staat. Aan het begin van dit jaar, op 4 januari, kwam Moulijn te overlijden. De haag van Feijenoord fans langs de rouwstoet was ongelooflijk indrukwekkend. Later dit jaar werd besloten dat de Marathonweg langs voetbalstadion De Kuip voortaan de naam Coen Moulijnweg zou heten. Waarmee de flamboyante linksbuiten de ultieme waardering kreeg voor het trouw blijven van zijn club.

Kim Jong-Il (69): Klein van postuur, maar groot van daden. Tenminste, als we zijn Noord-Koreaanse propaganda machine mogen geloven. We weten maar zeer weinig van hem, maar hij stond bekend als een meedogenloos dictator. In de tijd dat hij regeerde zwakte de economie af, kwamen grote delen van de bevolking terecht in pure armoede en raakte zijn land nog verder geïsoleerd van de rest van de wereld. En toch is zijn gezicht minstens zo bekend als dat van bijvoorbeeld Osama Bin Laden. Tijdens een treinreis op 17 december krijgt Kim Jong-Il een hartaanval en komt hij te overlijden. Daarmee overlijdt een van de meest markante dictators van de laatste twintig jaar.

Advertenties

Het beste van 2011: Films


De volgende films zijn op willekeurige volgorde in deze lijst gezet. Er is door de redactie bewust gekozen voor een selectie uit de films die zich in het mainstream filmcircuit bevinden. Er zijn genoeg indiefilms uitgekomen dit jaar die ook in de lijst zouden kunnen, maar dat is wellicht voor een andere lijst. Deze selectie is gebaseerd op bezoekersaantallen, internationale waardering, waardering door internetgebruikers en een democratisch stemsysteem op de redactie.

1. Hugo: Een magisch-realistisch verhaal van een jongen die omstreeks 1930 woont in treinstation en na de dood van zijn vader in een mysterie terecht komt. De film is goed om zoveel redenen, dat het eigenlijk niet eens nodig is ze allemaal te noemen; u heeft ongetwijfeld de film al gezien. Maar toch: het is Scorsese eerste 3D-film, en de effecten spatten van het scherm af. Het verhaal steekt goed in elkaar en wordt prachtig verteld. Daarbij moet worden gezegd dat het een deels waar gebeurd verhaal is, waardoor het aan kracht wint. Hoofdrolspeler Asa Butterfield doet het net zo geweldig, waardoor de film nauwelijks nog zwakke punten kent. Niet voor niets wordt Hugo door filmliefhebbers op IMDB het hoogst gewaardeerd van alle films uit 2011.

2. Moneyball: Brad Pitt komt goed tot zijn recht als manager van een honkbalteam dat hopeloos faalt. Maar door handig gebruik te maken van statistieken lukt het hem zijn team uiteindelijk kampioen te maken. Het is geen film die je moet gaan kijken voor de special effects of indrukwekkende vechtscènes. De kracht van het verhaal wordt versterkt door de acteerprestaties. Ook dit verhaal is een waar gebeurd, en in de Verenigde Staten scoren dit soort films waarin 1 held boven de rest uitsteekt doorgaans goed. Maar deze film heeft meer dan alleen maar het verfilmen van de ‘American Dream’. In de wandelgangen werd al gefluisterd dat Pitt met deze film een Oscar zou kunnen ophalen, maar helaas voor hem dichten wij hier op de redactie hem daar weinig kans toe.

3. Drive: Ryan Gosling spettert van het scherm door een zeer eenvoudig en ingetogen karakter neer te zetten. En juist omdat hij het personage zo neer zet, zijn de scènes waarin hij losgaat en bijvoorbeeld letterlijk iemands hoofd tot moes slaat des te indrukwekkender. De sfeer in de film is die van de jaren tachtig, en die wordt ondersteund door de geweldige muziek van Lana del Rey, die er perfect bij past. Ryan speelt een man met een dubbelleven. Hij werkt als automonteur, maar in de avonduren klust hij bij als chauffeur van criminelen.  Als hij ziet dat zijn buurvrouw, voor wie hij langzaamaan gevoelens begint te ontwikkelen, in de problemen komt omdat haar man in de gevangenis wat foute beloftes heeft gedaan, komt hij in actie. En hoe. Drive is, en dit word geschreven op persoonlijke noot, een van de beste, zo niet de beste, film van 2011.

4. Midnight in Paris: Hier op de redactie werd een klein gat in de lucht gesprongen toen bekend werd dat Woody Allen met een nieuwe film zou komen. Na het fantastische Vicky Christina Barcelona, die zelfs nog na een jaar door de gedachten bleef spoken, kwam hij in 2011 met Midnight in Paris. En toen duidelijk werd dat Owen Wilson de hoofdrol zou vertolken, werd ook op de redactie de adem ingehouden. Zo een middelmatig acteur, die een film van Allen moet gaan leiden, dat kan haast niet goed gaan. Maar of het goed ging. Owen portretteert het personage in de film zoals hij zijn meeste rollen neerzet: nauwelijks interesse voor de wereld om hem heen en slechts een belangstelling voor zichzelf. Het type waarvan je nooit zeker weet of hij zo stoned is als een garnaal, of dat hij echt zo in zichzelf gekeerd is. Maar in deze film werkt die aanpak geweldig. Hij gaat met zijn vrouw naar Parijs, hoewel hun huwelijk al een tijdje niet meer goed loopt. Op een avond leert hij een vrouw kennen, en zij opent een hele nieuwe wereld voor hem. Een wereld die naar meer snakt, want hij zoekt haar steeds vaker op. De dialogen zijn als vanouds erg goed, Wilson blijft, verrassend, sterk overeind en Allen heeft de moeite genomen om een aantal mooie shots te maken van Parijs bij nacht. Al met al mag in het toch al indrukwekkende rijtje van uitstekende films van Woody Allen deze zeker niet ontbreken in uw collectie.

5. Crazy, Stupid, Love: Wederom een film met Ryan Gosling in de hoofdrol. Hij wordt vergezeld door Steve Carell, die al eerder bewezen heeft een begenadigd acteur te zijn, maar dat in een voor hem op het lijf geschreven rol nog maar eens doet. Als de tragisch-komische werknemer van een groot bedrijf ontdekt hij al vroeg in de film dat zijn vrouw is vreemdgegaan en dat hun huwelijk op springen staat. Gosling speelt de man die vrouwen versiert zoals vliegen op stront afkomen. Waarom wordt de kijker nooit helemaal duidelijk, maar Gosling besluit Carrell te helpen met zijn sores, en om een nieuwe vrouw aan de haak te slaan. De zaken worden gecompliceerd als blijkt dat Carrell het vrijgezelle leven steeds leuker vindt, en Gosling juist besluit te gaan settelen met niemand minder dan de dochter van Carrell.
De film kent enkele scènes die je raken in je hart, zo goed weten de acteurs het hartenleed uit te beelden. En tegelijkertijd kent de film een aantal hilarische scènes. Neem deze: Carrell heeft zojuist ontdekt dat zijn vrouw is vreemdgegaan en dat ze wil scheiden. Op het kantoor vraagt een collega waarom hij laatst zat te huilen op het toilet. Carrell legt uit dat hij gaat scheiden. De collega begint hardop te lachen en zegt: “Gelukkig. We dachten dat je kanker had. Maar je gaat alleen maar scheiden.” Waarop Carrell laat zien hoe goed hij is, en schaterlachend vertelt (hij wil zijn collega niet voor het hoofd stoten), terwijl de tranen van verdriet over zijn wangen lopen, dat het inderdaad gelukkig geen kanker is, en dat hij ‘alleen maar’ gaat scheiden.

6. Rise of the planet of the apes: James Franco mag zich scharen in het rijtje acteurs die allemaal maar een of twee gezichtsuitdrukkingen kunnen laten zien. Andere voorbeelden zijn Richard Gere en Keanu Reeves. Maar eerlijk is eerlijk, dit is een van zijn weinige films waarbij het niet storend is. En daarbij, de aandacht wordt gestolen door de echte hoofdrolspeler, de aap die de uiteindelijke opstand begint. De man die deze aap speelde, was ook de man die bijvoorbeeld Gollem speelde. Volgens ingewijden zou hij weleens de underdog kunnen zijn voor de Oscar van beste acteur. Het verhaal gaat over een bovenmatig intelligente aap die zijn vertrouwen in de mensheid geschaad ziet. Franco probeert het nog te veranderen, maar op dat moment weet de kijker dat de film op een keerpunt belandt is. De special-effects zijn fenomenaal, van de haren van de vacht van de apen, tot de blik in de ogen die menselijke emoties lijken te verraden. Ik had al een zwak voor het origineel van Charlton Heston en de remake van Mark Wahlberg, maar deze film kan zich meten met het origineel van Heston. En dat allemaal omdat een aap zich afzet tegen de mensheid. Ook voor de filosofische kijkers zijn er genoeg parallellen te trekken met de maatschappij waarin wij leven. Deze film verdient zonder meer een plekje in deze top tien.

7. Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2: Deze film verdient een plekje in deze lijst, alleen omdat Harry Potters haters nu kunnen zeggen dat ze eindelijk van hem af zijn. In de Harry Potter-reeks is het zo hoe verder we de serie induiken, hoe duisterder de sfeer wordt. Met dit laatste deel krijgt de Potter-reeks een waardige afsluiter. Het laatste boek werd groot en belangrijk genoeg gevonden om het in twee delen te splitsen. Ook marketingtechnisch was dit interessant, omdat zo de merchandise nog langer aan de man kan worden gebracht. Het verhaal is voor de meeste mensen wel bekend, want heb je de films niet gezien, dan heb je toch wel de boeken gelezen. Harry gaat voor de laatste keer de strijd aan met Voldemort, in een film die bol staat van de spectaculaire gevechten tussen goede en slechte tovenaars. Hoewel het einde bekend is, zeker als je de profetie uit het verhaal kent, maar dat neemt niet weg dat deze film zeker de moeite van het kijken waard is.

8. The Adventures of Tin Tin: Het samenwerkingsverband tussen Steven Spielberg en Peter Jackson hadden vele filmliefhebbers bij een andere film gezien. Er werd op het internet door verstokte filmfans geschreven dat het animatie-genre debet zou doen aan de kwaliteiten van beide heren. Maar niets is minder waar. De film ziet er overweldigend goed uit. Op sommige momenten waan je je in een echte film, terwijl het volgende moment de graphics zo zijn gemaakt dat het duidelijk is dat we naar de verfilming van een strip zitten te kijken. Maar het is nergens storend, en het kost geen enkele moeite om je in het verhaal te verplaatsen. Wellicht de beste animatiefilm van dit jaar. Vanwege de graphics, vanwege het verhaal, vanwege de actie die naadloos in het verhaal past en vanwege Kuifje. Want hij is hier op de redactie nog altijd een held uit de kindertijd.

9. Source Code: De meningen op de redactie waren bijzonder verdeeld over deze film. De special-effects, toegegeven, mogen er zijn. Maar verder ontstijgt het verhaal nauwelijks de middelmaat, en de doorgaans goed acterende Jake Gyllenhaal  lijkt wat onwennig rond te dartelen. Een soldaat wordt wakker in het lichaam van een voor hem onbekende man. Dan wordt duidelijk dat hij deel uit maakt van een team dat jaagt op de bommenlegger van een trein in Chicago. Toch moeten we eerlijk zeggen, voor mensen die niet weten welke film ze vanavond moeten kijken, raden we deze film toch aan. Hij biedt spectaculair vermaak, en een verhaal waarvoor je niet al te veel hoeft na te denken. Nodeloos om te stellen dat deze film hoe dan ook niet in de prijzen zal vallen in februari.

10. Jodaeiye Nader az Simin (A seperation): een parel van een film uit Iran. Het verhaal gaat over een getrouwd stel in Iran. Zij hebben een kind. Voor het kind zou het het beste zijn als het stel zou verhuizen naar een ander land om daar een nieuw leven op te bouwen. Maar tegelijkertijd hebben zij een van de ouders, met Alzheimer, waarvoor zij zorg moeten dragen. Die keuze, weggaan voor het kind of blijven voor de ouder, lijkt het koppel langzaam maar zeker te verscheuren. Het is een onbekende film, met onbekende acteurs, maar eentje die je hart grijpt en niet meer loslaat. Als deze film meer in het mainstream filmcircuit zou zijn gepromoot en als het niet te veel weg had van een indiehouse film, zou deze film wellicht de hit van het jaar zijn geworden. De relatie tussen de twee partners wordt prachtig gefilmd, en de acteurs stuwen elkaar op naar grote hoogte. Halverwege de film voelt het voor de kijker alsof hij de keuze moet maken. En het is geen gemakkelijke keuze. Deze film verdient het om door een groot publiek gezien te worden. En het is het zoveelste bewijs dat vaak de mooiste films niet in Hollywood gemaakt worden.

Tipparade (films die het net niet haalden):

Captain America: De discussie over Source Code op de redactie was tweeledig. De ene helft wilde graag Jake Gyllenhaal in de lijst, de andere helft koos voor de relatief onbekende Chris Evans. Want het lukte hem in Captain America om een van de weinige superhelden die nog geen verfilming had gekregen een nieuw leven te geven. Het verhaal van Captain America is simpel: een jongen met een hart van goud wil dolgraag het leger in, maar blijkt fysiek niet geschikt daarvoor. Zijn wilskracht en rechtvaardigheidsgevoel leiden hem uiteindelijk naar een sub-divisie van het leger, waar hij wordt opgeblazen tot superheld, door middel van een mysterieus stofje waar ook de Nazi’s onder aanvoering van Hugo Weaving naar op zoek zijn. Captain America groeit in zijn rol, en door de indrukwekkende special effects en Evans die met gemak overeind blijft, wordt de kijker de film in gezogen. Het is misschien niet iedereen gegeven om deze film te waarderen, met name voor mensen die geïnteresseeerd in comics en superhelden is deze verfilming eentje die vele andere superheldenverfilmingen ver achter zich laat. Wij kunnen dan ook niet wachten op de volgende film waarin Captain America te zien zal zijn, namelijk The Avengers. (Met dank aan Bjorn de Beer)

“Ik zocht de speed niet op, de speed zocht mij”


 Het eerste interview in een serie over bijzondere, normale mensen gaat over Theo (gefingeerd, echte naam bekend bij de redactie). Theo was jarenlang verslaafd aan speed (pep) en raakte alles kwijt wat hij lief had. Maar hij lijkt op de goede weg naar herstel. “Maar je weet het nooit zeker. Als ik te veel tegenslagen tegelijkertijd krijg, is mijn eerste reactie: Snuif gewoon je problemen weg.”

“Ik voel me vaak onbegrepen. Misschien dat dat gedeeltelijk ook wel mijn schuld is, maar omdat ik eerlijk ben tegen mensen krijgen ze wel meestal een slecht beeld van me. Ik dacht altijd dat eerlijkheid het langst duurde, maar ik heb ontdekt dat dat lang niet altijd het geval is.”

We zitten in het huis van Theo. Nou ja huis, het is meer een veredelde schuur. Hij woont in wat ooit het tuinhuisje van een studentenwoning is geweest. Hij woont nu ruim vier jaar, maar hij is de erbarmelijke leefomstandigheden nu wel beu.
“In het begin was het ideaal hier. Weinig huur betalen voor een woning die precies groot genoeg voor me was. Maar ja, toen hield ik me voornamelijk bezig met snuiven, blowen en zuipen. Nu is mijn leven veranderd, doe ik niets meer van dat, en dan blijkt dat dit toch niet zo ideaal is als ik eerst had gedacht.”

Theo’s levensverhaal is er eentje van hoge pieken en diepe dalen. Hij verloor zijn vader op jonge leeftijd, en dat maakte een diepe indruk op hem. En hij was tot ruim zes jaar geleden een gelukkige puber. Hij had een vriendin, haar naam wil hij liever niet in het artikel, hij ging naar school en hij werkte in de avonduren en in het weekend bij een boomkwekerij. Alles leek rozengeur en maneschijn.

Totdat hij een woning betrok in een kraakpand.

Daar kwam hij in aanraking met mensen die er een wat andere levensstijl op na hielden dan hij gewend was. Ze gebruikten drugs, voornamelijk speed (pep). “In het begin was het leuk om het eens te proberen. En daarna volgde nog een gek weekend waarin we los gingen. En daarna nog een, en nog een. Voordat ik het wist was ik een paar maanden verder, en snoof ik iedere dag. Ik werd ’s ochtends wel eens wakker, en dan zat mijn neus helemaal in mijn hoofd. Dan moest ik die met een pen weer terug op zijn plek zien te krijgen. Maar ik hield niet op.”

Het lukte hem om de erfenis van zijn vader, zo’n vijftienduizend euro, in een jaar tijd weg te snuiven. “En dan moet je bedenken dat pep maar vijf euro de gram kost. In tegenstelling tot sos (cocaïne), waarbij je twintig tot vijfentwintig euro de gram betaalt. Maar ik haalde soms tien gram, en dan moest ik de volgende weer tien gram halen omdat het al op was.”

Het begin van het einde
Het gaat snel bergafwaarts met hem. Hij verliest langzaamaan het persoonlijke contact met zijn vriendin, iets waarvan hij nog altijd spijt heeft. Ook was al vastgesteld dat hij een milde vorm van ADHD had, die zienderogen toenam met het toenemende gebruik van pep. “Man, ik was een stuiterbal. Ik was all over the place.” Hij merkt ook dat hij agressiever wordt.

Hij brengt steeds minder tijd door met zijn vriendin, en in de tijd dat ze nog samen zijn krijgen ze steeds vaker ruzie. Hij weet zijn verslaving nog lang te verbergen voor haar, tot zijn eigen verbazing. “Dan lagen we ’s avonds op bed en wachtte ik tot ze sliep. Soms kon ik niet eens zo lang wachten. Dan ging ik naar het toilet en snoof zoveel als ik kon in een keer in mijn neus. Dan ging ik weer naast haar liggen, zo vaag als een tonnetje natuurlijk.”

Deze levensstijl eindigt met een knal. Zijn vriendin ontdekt dat hij, ondanks vele valse beloftes, nog steeds gebruikt, en meer nog dan ooit. Hij wordt door haar vader hardhandig het huis uit gewerkt, en haar vader zweert hem dat als hij hem nog een keer tegenkomt of hij als weer in de buurt van zijn dochter komt, hij het hoofd van Theo van zijn romp zal rukken. “Tot de dag van vandaag steek ik nog steeds de straat over als ik hem zie lopen. Wat ik hem, zijn familie en vooral zijn dochter heb aangedaan (sommige zaken houdt Theo liever voor zichzelf vanwege de schaamte voor zijn gedrag en acties), is inderdaad te erg voor woorden. Ik zou hetzelfde reageren als ik in zijn schoenen stond.”

Alleen op de wereld
Hij besluit, het valt hem zwaar zo geeft hij toe, te verhuizen. Weg uit het kraakpand waar de verleiding immer op de loer ligt, en naar een tuinhuisje achter een studentenwoning. “Lage huur, precies genoeg ruimte en omdat ik in die tijd nog steeds snoof was het perfect om niet te hoeven denken aan schoonmaken. Op mijn slechtste momenten was het er dan ook een zwijnenstal. Je moet je voorstellen: ik was soms vijf of zes dagen non-stop wakker, en bleef maar doorgaan. Op een gegeven moment werd ik zo vaag en vreemd, dat ik niets meer kon. Dan lag ik soms anderhalve dag met opengesperde ogen naar het plafond te staren, zo vaag dat ik was. Dan is schoonmaken niet eens iets dat bij je opkomt.”

Zijn leven lijkt in een neerwaartse spiraal belandt. Met wie hij ook omgaat, waar hij ook naartoe gaat, overal lijkt de pep op de loer te liggen. “Pas later besefte ik dat de pep mij niet opzocht, maar ik de pep. Toen pas realiseerde ik me dat ik het probleem was, en niet de pep.”

De weg omhoog
Hij besluit zijn leven rigoureus om te gooien. “Ik zei de pep vaarwel, kreeg een baan bij een landelijk bekend bedrijf en begon daar met werken in het magazijn. Daar leerde ik dat ik wel degelijk in staat was om mijn leven te beteren. Alles wat ik nodig had, zowel vanwege de pep als vanwege mijn ADHD, was regelmaat. En dat kreeg ik daar. Ik maakte daar nieuwe vrienden, vrienden die het beste met me voor hadden. Voor het eerst zag ik het leven als iets waar ik deel van uit wilde maken, en niet als iets dat beter was om ermee op te houden.”

Hij heeft nog steeds terugvallen, maar die duren steeds minder lang en lijken steeds minder heftig te zijn. “Ik denk dat ik dat nodig had. Zo af en toe het besef dat pep er nog wel voor me was. Maar door steeds even terug te vallen, ging ik beseffen dat ik gewoon helemaal niet meer nodig had. Ik was gewend om iets in mijn neus te stoppen, dat was het. Niets meer en niets minder.”

Inmiddels heeft hij de pep afgezworen, blowt hij niet meer en het enige dat hij zich af en toe, met mate, toestaat, is een glaasje alcohol. Door mijn ADHD werd ik enorm vaag van pep, en werd ik actief van wiet of hash. Maar alcohol heeft hetzelfde effect op mij als dat het op andere mensen heeft. Als ik genoeg drink word ik moe, en heb ik alleen nog maar zin om te slapen. Ideaal dus, als ik het even moeilijk heb.” Maar Theo beseft maar al te goed dat hij ervoor moet waken dat alcohol geen vervanger wordt van pep of wiet. “Want zo werkte het in het verleden. Dan dacht ik dat ik van het ene goedje af was, terwijl het gewoon verving met een ander goedje. Nu weet ik wel beter.”

Er is een ding dat hij wel heeft overgehouden aan zijn pep-periode: zijn slangen. Hij heeft een grote passie voor reptielen, in het bijzonder slangen. “De eerste twee slangen kreeg ik van mijn ex-vriendin. Haar vader, de man die ik beter niet meer op straat kan tegenkomen, kocht mijn eerste terrarium. Die heb ik nog steeds, en misschien vanwege dit verhaal zijn die slangen hem meer waard dan wat dan ook. “Ik heb haar al zo vaak mijn excuses willen aanbieden, op zo’n een manier dat ze begrijpt dat ik mezelf zoveel pijn heb gedaan door haar zo te behandelen. De enige manier dat ik dat kan doen, is voor deze slangen te zorgen alsof het mijn eigen kinderen zijn.”

Theo is gelukkig nu, zegt hij. “Ik heb het nog wel eens moeilijk, natuurlijk. Eens een gebruiker, altijd een gebruiker. Dat is nu eenmaal zo. Maar ik heb de geestelijke kracht ontwikkeld om te doorzien dat ik geen behoefte heb aan pep, maar dat ik soms wat moeite heb met de werkelijkheid. Als ik bijvoorbeeld veel tegenslagen heb, denk ik automatisch weer aan pep. Als het goed met me gaat, denk ik nooit aan pep. Daardoor weet ik dat het gevoel, de verslaving, een vals gevoel is.”

Hij heeft sinds kort weer een vriendin, en een nieuwe baan. “Als operator, want dat doe ik het liefste. Klooien met machines, problemen oplossen, werken onder druk. Mijn collega’s kijken me soms raar aan, als ik weer over de werkvloer stuiter omdat er een probleem is. Maar dan denk ik altijd: ze moeten me gewoon leren kennen. Dan begrijpen ze mij beter.”

Want dat is een belangrijke les die Theo heeft geleerd. Dat mensen alles wat ze niet kennen met argusogen bekijken. “Maar als je ervoor zorgt dat ze gaan begrijpen dat ze ergens bang voor zijn waarvoor ze niet bang hoeven te zijn, dan heb je een begin gemaakt. Een begin waarop je verder kan bouwen. Dat is ook het mooie van mijn nieuwe vriendin, zij wist ook eerst niet wat ze met me aan moest. Maar nu kan ze niet meer zonder me, haha!”

Wat verwacht hij van de toekomst? “Een gelukkig leven met mijn nieuwe vriendin, drugsvrij natuurlijk. En ik hoop dat ik ooit andere mensen met ADHD kan helpen. Het heeft mij heel veel moeite gekost om daarmee om te leren gaan. Maar het is gelukt, en ik denk dat ik daarin een bijdrage kan leveren. Veel mensen kennen ADHD maar weten niet echt wat het is, kunnen zich er niet in verplaatsen. Als ervaringsdeskundige kan ik dat wel, en ik hoop dat ik zo andere mensen zou kunnen helpen.”

Redactioneel commentaar: Heb jij ADHD of ken je iemand met ADHD en wil je meer informatie hierover? Neem contact op met de redactie, en wij sturen je verhaal door naar Theo. Samen zullen we proberen je zo goed mogelijk te helpen. Dit geldt ook voor mensen die een verslaving hebben, of die iemand kennen die verslaafd is. Hulp is er altijd, en een uitweg ook. Dat bewijst dit verhaal eens te meer.

Wetsvoorstel: Marianne Thieme moet onverdoofd geslacht worden


De Eerste Kamer, zo vernam ik vanochtend op het radio 1 journaal, heeft gisterenavond ternauwernood een wet afgekeurd omtrent het verdoofd of onverdoofd slachten. Het was mijn laatste hoop dat deze wet er niet door zou komen, en godzijdank zijn we nu voor even gered.

Voor even, want direct daarna werd duidelijk dat het poldermodel ook hier weer zijn vernietigende werking tentoonspreidde. Er werd gesproken over een wetsvoorstel om het leiden van dieren te verkorten tot maximaal vijftien seconden. Als dit geen braakneigingen bij u opwekt, maakt u ofwel deel uit van dit rottige systeem van eeuwig concessies doen, ofwel bent u al murw gebeukt door deze ‘water bij de wijn warrigheid’ en u geeft er niets meer om.

Hoort u in de tweede categorie, dan raad ik u van harte aan door te lezen. Hoort u in de eerste categorie, dan raad ik u het aan nooit meer dit weblog te bezoeken.

Maar mijn kritiek richt zich vooral op het onzinnige wetsvoorstel van verdoofd of onverdoofd slachten. Partij voor de Dieren is al een belediging voor het menselijk intellect, die al begint met de naam van de partij. Dit wetsvoorstel is daarop een voortborduursel.

Laten we het eerst hebben over ritueel slachten. Een eeuwenoude traditie die gelovigen het idee geeft dat zij voor die onzichtbare man in de lucht goed bezig zijn. Marianne Thieme denkt immers dat zij het lijden van de dieren verlicht, en dat die haar allen dankbaar zullen zijn dat zij dat mogelijk heeft gemaakt.

Ik bedoel, de dieren worden alsnog geslacht. Wat me per definitie niet al te prettig lijkt voor de gemoedstoestand van wie dan ook, mens of dier. Of die wet er nu komt of niet, het uiteindelijke doel is nog altijd het slachten. Als mevrouw Thieme daar iets aan had gedaan, dan had het nog enige zin gehad. Dit is weer zo’n voorbeeld van het vermenselijken van dieren, iets wat we per definitie niet moeten doen. Dat is ook de reden dat die man die jarenlang optrok met grizzlyberen, en waarlijk dacht dat hij hun nieuwe vriend was, werd opgegeten door diezelfde grizzlyberen.

De dieren worden dus hoe dan ook geslacht, verdoofd of onverdoofd. En ze zijn in de meeste gevallen, geboren, gefokt en gevoedt met als uiteindelijke doel om ze te slachten. Wie is mevrouw Thieme om dan een punt te maken over wel of geen verdoving?

Ik maak mijzelf ook schuldig aan vermenselijking van dieren. Ik was afgelopen weekend behoorlijk ziek en zelfs het kijken naar de televisie of computer maakte mij misselijk. Ik had niets anders te doen dan slapen, en het bestuderen van mijn poes. Ik hou van haar, zij maakt net zozeer deel uit van de familie als mijn vriendin. Daarbij vergeet ik regelmatig dat zij een poes is. Dus als ik haar per ongeluk raak omdat ik haar niet op de vloer had zien liggen, loop ik achter haar aan om mijn excuses aan te bieden.

Ik hoop dat u net als ik inziet hoe stompzinnig dit gedrag is. Maar het is te billijken omdat we hond en kat gedurende eeuwen hebben getraind om bij ons te wonen. En aangezien zij niet meer de doelen dienen die we eerst voor hen hadden bedacht (muizenjacht, eendenjacht, vossenjacht, bescherming van huis en gezin) zijn zij nu onderdeel van het gezin zoals kinderen dat zijn. Vrijwel functieloos en we moeten ze liefhebben en voeren.

Maar terug naar het onderwerp.

De stompzinnigheid van het wetsvoorstel gaat mijns inziens alle perken te buiten. De eerste vraag is: beseft een koe, schaap of varken dat hij/zij geslacht gaat worden op het moment dat de slager binnenkomt met een mes of stroomstok? Dat weten we niet, maar als ze het zouden beseffen zou deze wet er niet meer toe doen. Als een koe beseft dat hij gaat sterven, dan wordt de werkelijke schade daar geleden. En dan helpt wel of niet verdoven helemaal niets meer. (Ter vergelijking: een mens die van een flat springt overlijdt in de meeste gevallen niet door klap op de grond, maar door een hartaanval, door de anticipatie op die val. Of vermenselijk ik dieren nu weer te veel?)

De tweede vraag: zal het een koe, schaap of varken iets uitmaken dat zij verdoofd of onverdoofd geslacht gaan worden? Als zij aan ons duidelijk zouden kunnen maken wat zij willen, wat zouden ze dan kiezen? En probeer deze vraag niet te beantwoorden vanuit menselijk perspectief, maar vanuit de primitieve instincten die nog diep binnenin u zouden moeten huizen.

De derde vraag: Wat is het nut van de discussie als we het hebben over dieren die hun leven lang worden voorbereid op een onnatuurlijk einde van hun leven? We houden deze dieren puur en alleen om ze uiteindelijk te slachten. Daarbij houden we al rekening met zaken als scharrelen, meer bewegingsruimte, gezonder voer met minder hormonen en ga zo maar door. Moeten we dit er echt nog bij doen?

We slaan mijns inziens veel te ver door, en er zijn mij veel te weinig mensen die hier tegenin gaan.

Nee, dan het bataljon bekende Nederlanders dat zichzelf in de gratie van het volk wil oppijpen, om maar te laten zien dat zij voor dieren zijn. Als het aan hen zou liggen zou de Partij voor de Dieren gerund moeten worden door een schaap.

Al ben ik van mening dat dat al lang gaande is.

Nee, het leuren met dieren om zo een betere naam te krijgen stuit me zeer tegen de borst. Want dat is alles wat mevrouw Thieme doet, ze probeert een beter gevoel te krijgen over al het ‘dierenleed’ dat zij bespeurt. Wat mevrouw Thieme wil is ’s avonds kunnen slapen, omdat al die nare beelden van dieren die dood gaan haar uit haar slaap houden.

Ik heb voor haar twee opties: ofwel ze verhuist naar een andere planeet om daar zich lekker uitgebreid niets aan te trekken van dierenleed. Ofwel we gaan haar ritueel slachten. En we zullen haar de keuze besparen: we zullen het vonnis snel voltrekken, zonder verdoving.

Het beste van 2011: Albums


In deze speciale december rubriek presenteer ik u het beste (en het slechtste) wat het jaar 2011 te bieden had. In het eerste segment: muziekalbums.

1. Adele, 21

Adele, 21

Of je haat haar, of je houdt van haar. Maar niemand kan betwisten dat de gezette tante dit jaar met haar zelfgeschreven nummers menig hart ontroerde. En je hoeft er niets werkelijk gedumpt te zijn door een geliefde, om de pijn van Adele door de liedjes heen te voelen. Deze nog jonge dame bracht de met gospel doordrenkte popmuziek weer terug aan het front. En de combinatie van fantastische live-optredens met het unieke talent zelf hits te kunnen schrijven, maakt dat we nog veel gaan horen van deze dame.

2. Florence and the Machine, Ceremonials

Florence and the Machine

Florence Welch maakte al diepe indruk met haar eerste album uit 2009, Lungs. Maar met dit album benadert ze niet alleen dat album, ze dendert er in alle opzichten overheen. Emoties zijn beter voelbaar, klanken lijken nog zuiverder en het lukt deze dame om zelfs de meest trieste teksten nog van een optimistische ondertoon te voorzien. Hoezeer ze ook zingt over duivels en demonen, we weten, we voelen, dat zij ze uiteindelijk zal overwinnen.

3. Kanye West & Jay-Z, Watch The Throne

Kanye West & Jay-Z

Een album waar een hele hoop hip-hop en r&b-fans op zaten te wachten. En de heren stelden niet teleur. Van het ongelooflijke dope Nigga’s in Paris, tot het soulvolle Otis. Alle tracks zijn goed op dit album, en hoewel ze wisselen van stijl en tempo, stelt geen enkele track teleur. Sterker nog, het doet de luisteraar zich afvragen waarom de heren deze samenwerking niet eerder hebben geprobeerd. En vooral ook: wanneer komt er een nieuwe cd van beide heren. Want dit niveau haalde Jay-Z alleen met zijn Black Album en Kanye alleen met Graduation. Deze samenwerking tussen de beste nog levende rapper en de beste producer van het moment stelt geen enkel moment teleur.

4. Foo Fighters, Wasting Light

Foo Fighters, Wasting Light

Het laatste studio-album van de Foo Fighters werd helemaal niet opgenomen in een studio, maar in het huis van leadzanger Dave Grohl. Het resultaat mag er naar zijn, want omdat het nooit amateuristisch klinkt, versterken de kleine geluidseffecten van zijn woonkamer of garage juist het album. De cd trapt af met twee fantastische tracks, Bridges Burning en Rope, die de echte Foo Fighters fan weer doen terugdenken aan de jaren negentig waarin de band excelleerde. Maar ook de muziekliefhebbers die nog niet zoveel van het werk van de Foo Fighters kennen, zullen hun hart kunnen ophalen. De band haalt als vanouds weer een iets hardere, stevigere toon, en die past ze nu eenmaal het beste. Dave Grohl bewijst eens te meer dat er ook bands zijn voor wie de houdbaarheidsdatum van tien jaar niet geldt.

5. Frank Ocean, Nostalgia, Ultra

Frank Ocean, Nostalgia, Ultra

Deze cd werd eerder dit jaar gratis aangeboden door Frank Ocean op Tumblr. De zanger biedt de luisteraar bleke edoch aantrekkelijke r&B tracks. Hij heeft leentjebuur gespeeld bij MGMT, maar ook Hotel California van The Eagles. Hij gebruikt zelfs teksten die hij achterstevoren afspeelt, gebruikt deuntjes en geluiden uit videospelletjes en heeft zelfs de monoloog van Nicole Kidman uit Eyes Wide Shut verwerkt in een van zijn nummers. Dit alles om een gevoel bij de luisteraar te creëren, exact zoals de titel van het album al voorspelde: nostalgie. Het klinkt over het algemeen wat naargeestig, maar poppy hooks en op hip-hop geïnspireerde beats maken dat de luisteraar nooit medelijden met zichzelf zal krijgen.

6. Foster The People, Torches

Foster the People, Torches

Deze band begon pas een jaar of twee geleden in deze samenstelling muziek te maken. En nog geen twee jaar later leverde de band een indierock album af van hoog niveau. Of we het nu hebben over het zeer aanstekelijke Pumped Up Kicks, of het minstens zo hitwaardige Call It What You Want, ieder nummer op het album dwingt de luisteraar tot terugluisteren en meezingen. En de in Californië woonachtige bandleden maken dat je hun muziek niet alleen kunt luisteren in de zomer, maar net zo goed in de winter. Dat maakt dat ritje in de file in de regen of sneeuw een heel stuk aangenamer. Een tip: wellicht de moeite waard voor hen die het originele album al konden waarderen. De band bracht ook een album uit met remixes van de meeste nummers. Zeer geslaagd, en nogmaals een bevestiging van de enorme klasse en getalenteerdheid van de band.

7. Beastie Boys, Hot Sauce Committee Part II

Beastie Boys, Hot Sauce Committee Part II

Het duurde zeven jaar voordat de band met een nieuwe cd kwam, maar dat kwam omdat bandlid Adam Yauch vocht tegen kanker. En waar de drie heren vervolgens mee kwamen, overtrof de toch al hoge verwachtingen. De band doet wederom waar het goed in is, namelijk het maken beats die maken dat je hoofd onbedoeld mee gaat bewegen op de maat. De heren laten zien ook tekstueel weer op hoog niveau te zijn, omdat ze refereren aan vrijwel alles dat heden ten dage populair is. Zoals een Amerikaans tijdschrift het eerder dit jaar omschreef: Dit is geen Maybach muziek, dit is hip-hop op de Beastie Boys manier: grappig, lollig en verslavend.

8. Black Keys, El Camino

The Black Keys, El Camino

Het is steeds moeilijker om goede, pure garagerock te vinden. De Black Keys is het dit jaar gelukt om een onvervalst garagerock album af te leveren. Het album klinkt net zo groezelig en ruig als de auto waarnaar het album vernoemt is (vraag me niet waarom er een minibus op de cover van het album afgebeeld staat). Zanger Dan Auerbach bezit aan van de betere stemmen in de hedendaagse muziek – de ideale mix van de ongepolijste uithaal en soulvolle diepte die maakte dat iedere noot die hij raakt ook de luisteraar raakt. En hard ook.

9. Civil Wars, Barton Hollow

Civil Wars, Barton Hollow

Joy Williams en John Paul White lijken voor elkaar gemaakt te zijn. Hun beider stemmen passen zo ongelooflijk goed bij elkaar, dat met name bij de nummers over liefde de rillingen over de rug van de luisteraar kruipen. De harmonie die ze creëren doet de luisteraar haast vergeten dat ze ook nog begeleid worden door een akoestische gitaar, of soms door een paino. Barton Hollow mag zich in het zeer kleine rijtje van artiesten scharen, zoals bijvoorbeeld ook Adele, die zonder meer kunnen rekenen op een fantastische muzikale toekomst. Mits deze twee bij elkaar blijven en samen blijven zingen.

10. Caitlin Rose, Own Side Now

Caitlin Rose, Own Side Now

Dit is niet de zoetsappige pop die je met regelmaat voorbij hoort komen in een van de vele Amerikaanse soapseries voor vrouwen. Nee, de 24-jarige singer-songwriter Caitlin Rose lijkt geboren met een akoestische gitaar. Haar voorliefde voor de oudere country-songs is duidelijk merkbaar in haar nummers, maar zonder dat het ook maar enig moment verzandt in een overdaad van zoetsappigheid. Ze mixt diverse country technieken, zoals het plukken van een snaar of het nasaal zingen van bepaalde klanken, tot een prachtige mix die we het beste het predikaat ‘Indie folk en klassieke 1950 Nashville sound’ kunnen geven.  De beste track is de voetstampende (of moeten we zeggen laarsstampende) track Shanghai Cigarettes, waarin Caitlin beschrijft hoe het stoppen met roken synoniem is met het eindigen van haar relatie. De melodie, zo licht en zoet, past perfect bij haar analogie: ze treurt niet om het lege pakje, maar gooit het weg en gaat door met haar leven.

Tipparade (de albums die het net niet haalden)

Radiohead – King of Limbs: Vrijwel ieder album dat Radiohead uitbracht was een revolutie op muzikaal gebied. De band switchte in de jaren negentig van rock naar elektronisch naar experimenteel naar….ja, naar wat eigenlijk? Het album King of Limbs heeft de top tien niet gehaald, om de simpele reden dat het minder tracks bevat dan we gewend zijn van de heren, en de kwaliteit van de tracks niet overal even goed is als, laten we zeggen, het vorige album, het geniale In Rainbows. Maar alleen al het nummer Codex maakt dat dit album de lijst bijna wel had gehaald. Een nummer dat zo goed is, dat het in zijn eentje de strijd zou aankunnen met bovengenoemde tien albums.

Milow – North and South: Een nieuw (voor de mainstream muziekliefhebbers) fenomeen uit Belgie. We hebben de afgelopen jaren al mogen genieten van vele muzikale hoogtepunten uit België, waaronder dEUS, Novastar en K’s Choice, maar Milow mag zich nu al in dit bijzondere rijtje voegen. Voor de mensen die alleen mainstream luisteren, is Milow’s cover van Ayo Technology waarschijnlijk zijn bekendste wapenfeit. Maar de gevoelige gitarist uit Borgerhout kan veel meer, en bewijst dat op zijn laatste album North and South. En hij kan het allemaal aan, van gevoelige en tedere nummers tot het vrolijke Little in the Middle. (Met dank aan Sander Snoeren)

Waylon – After All: Het gebeurt maar zelden dat in Nederland een deelnemer aan een talentenjacht op televisie doorbreekt in de popmuziek. Op enkele talenten na, twee naar de musicalhoek en enkele onehit-wonders, breekt er niemand door. En toen was daar Waylon. Met zijn soulvolle stem wist hij al snel een groot publiek te bereiken. En na zijn debuut cd kwam hij in 2011 met After All. Met zijn prachtige stem had hij menigeen al overtuigd, maar met dit album laat Waylon horen verschillende stijlen te beheersen. Hij gaat van soul naar country naar pop, en dat alles schijnbaar moeiteloos. Het bewijst dat Holland wel degelijk Talent Got, en dat we zeker nog van deze jongen gaan horen. (Met dank aan Bjorn de Beer)

Terugblik zonder vooruit te kijken


Gisteren werd in Italië de zoveelste voortvluchtige maffiabaas in ruim vijf jaar opgepakt. De door het boek en de film Gomorra wereldberoemd geworden Michele Zagaria (53, bijnaam De Monnik) van de uiterst machtige maffiaclan Casalesi werd gisteren met veel machtsvertoon door de Italiaanse politie opgepakt.

Maar aan het positieve nieuws kleeft, zoals met vrijwel alle andere vangsten in de afgelopen vijf jaar, een wrange nasmaak. Want de maffia is eigenlijk een meerkoppig monster. Steeds wanneer je een hoofd afhakt, groeien er twee nieuwe hoofden aan.

Zo staat er bij de maffia bij het aantreden van een nieuwe baas al vast welke personen kandidaat staan voor zijn opvolging, mocht hij vermoord of opgepakt worden. En zo is het dweilen met de kraan open voor de Italiaanse politie.

Zo kan men de arrestatie van Zagaria van gisteren eigenlijk zien als een foto van het verleden, en niet een blik in de toekomst. Dat is waartoe de Italiaanse politie genoodzaakt is: Terugblikken zonder vooruit te kijken in de toekomst. De volgende maffiabaas van de Casalesi heeft zijn voorganger al overgenomen.

De vraag is hoe lang het zal duren voordat zijn vervanger aan de slag kan gaan.

Klik hier voor een foto van zijn arrestatie.