Eenlijners 8


Merkel en Sarkozy praten met banken
Waanzin rond economische treft nu ook meubilair

Bruce Willis wordt na zeventien jaar weer vader
Zwangerschap duurde iets langer dan eerst werd gedacht

Ziekte brengt Frequin en vriendin dichter bij elkaar
De tumor groeit steeds verder naar haar toe

Albert Heijn in actie tegen biefstukdieven
Nieuw toegangsverbod voor leeuwen en tijgers

Meeste auto’s niet veilig genoeg voor voetgangers
Zo heeft Karst T. toch nog iets bijgedragen

Deen opgepakt met duizenden dollars in onderbroek
Iedere man vindt zijn geslacht duizenden dollars waard!

Rutte: eurotop ‘van allergrootste gewicht’
Gezellig, Erica Terpstra komt ook!

‘Hulpverlener’ opgepakt voor misbruik in Cambodja
Hij verleende vooral hulp aan zijn eigen behoeftes

Pijpbom in Limburgse tuin
Wat had Kim Holland toch in die tuin te zoeken?

Einde van een annus horribilis


De All Blacks zijn voor het sinds 24 jaar weer wereldkampioen rugby

Volgens pessimisten zou dit jaar een rampjaar voor Nieuw-Zeeland gaan worden, een zogeheten annus horribilis. Het begon elf maanden geleden met de ondergrondse explosies in Pike River Mine waarbij 29 mensen overleden. Daarna was er de verwoestende aardbeving in Christchurch en recentelijk vond de milieuramp in de Bay of Plenty door toedoen van een gestrande olietanker plaats. En tot overmaat van ramp verdween pinguin Happy Feet van de radar, nadat deze tot een soort volksheld was gebombardeerd na zijn verblijf in een opvangcentrum.

Nieuw-Zeeland had dus dringend behoefte aan een opsteker, en daarvoor was de finale van het WK Rugby een ideaal platform. Nieuw-Zeeland, dat er prat op gaat de bakermat van deze sport te zijn, had zijn laatste titel 24 jaar geleden gepakt. Sindsdien waren er genoeg kansen geweest om revanche te halen, maar de All Blacks verloren volledig tegen de verhouding in 1999 en 2007 in de finale van Frankrijk. Drie keer is scheepsrecht, zo hoopte en wenste men.

Voorafgaande aan de finale werd Nieuw-Zeeland de meeste kans toegedicht. Aartsrivaal Australie lag al uit het toernooi, en volgens kenners had Nieuw-Zeeland de beste ploeg van het toernooi. Zoals ze dat eigenlijk al de laatste tien jaar hadden. Maar telkens kwam het niet tot uiting in een titel.

De finale begon met de traditionele Maori-krijgersdans die de All Blacks opvoeren bij iedere wedstrijd. Een imponerende vertoning, genaamd de haka, die menig tegenstander angst in het hart doet bezorgen. De kreten van de All Blacks waren in het volle stadion te horen boven het geluid van het publiek.

Maar de Fransen lieten zich er nauwelijks door van de wijs brengen. Terwijl de All Blacks hun vertoning opvoerden, vormden de Fransen een grote V, van victory of victoire, om aan te geven dat zij totaal niet onder de indruk waren van hun opponent. En het overwegend Nieuw-Zeelandse publiek kon het wel waarderen. De Fransen hadden vooraf al de harten van de Nieuw-Zeelanders gewonnen. De Fransen hadden immers de toss gewonnen, maar gaven de All Blacks toch de gelegenheid om in de voor hen traditionele zwarte kledij te spelen. Hiermee onderstreepte de Franse coach het adagium van de rugbysport: a hooligan’s game played by gentlemen.

De finale begong goed voor de All Blacks. Ze gingen furieus van start en scoorden al vrij snel een 8-0 voorsprong. Maar de Fransen bewezen gedurende finale minstens gelijkwaardig te zijn aan Nieuw-Zeeland. Met technisch verzorgd spel, een solide verdediging en een zeer beweeglijke aanval maakten zij het hun tegenstanders steeds moeilijker.

Gaandeweg de wedstrijd werd duidelijk dat de All Blacks de herinneringen aan de vorige verloren finales niet vergeten waren. Er leek een rem op de ploeg te zitten, die wellicht werd gevoed door onzekere gedachtes en twijfels. Want er rustte nogal wat druk op de schouders van de heren. Niet alleen de dingen die in dit jaar zijn gebeurd (zie eerste alinea), maar ook het feit dat de All Blacks thuis speelden, voor wat hoofdzakelijk Nieuw-Zeelands publiek was, maakten dat de druk er niet minder om werd.

De Fransen drongen steeds verder naar voren en de All Blacks moesten telkens alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat er niet weer een Fransman door de verdediging glipte. De trapspecialist van de Nieuw-Zeelanders, Piri Weepu, miste tot overmaat van ramp enkele penalty’s waardoor het tot het einde toe spannend bleef.

Dat de Fransen niet met de winst naar huis gingen was vooral een kwestie van geluk en een enigszins partijdige scheidsrechter. Die laatste floot verdacht vaak in het voordeel van de All Blacks. Maar het zou niet eerlijk zijn om de overwinning alleen op het conto van een enigszins partijdige scheidsrechter te schrijven.

Want de All Blacks die technisch en aanvallend onderdeden voor de Fransen, maakten dit te goed door hard en ijverig te werken. Het leverde ze uiteindelijk een zwaarbevochten overwinning op. En een uitgebreid volksfeest, want de regering trok maar liefst drie dagen uit voor de festiviteiten en huldigingen in Nieuw-Zeeland. Met de belofte van de premier John Key dat aanvoerder en trainer wellicht geridderd gaan worden.

Stemmingmakerij


Stop met nadenken, lieve Henk en Ingrid! Waarom zou u nog? U heeft voor uw klachten over de politiek inmiddels Geert Wilders, die gewoon zegt wat u denkt. Daarover hoeft u dus niet meer na te denken.

Wat betreft de softe straffen die rechters uitdelen? Daarvoor heeft u de Telegraaf en het AD, die elke week schrijven dat er weer iemand veel te weinig straf heeft gekregen. Want de advocaten en juristen die zich voordoen als journalisten, en schrijven voor deze twee onderbuikkranten weten uiteraard van iedere verdachte die voor de rechter moet verschijnen wat de details van de zaak zijn, welke omstandigheden in overweging moeten worden en uiteraard, dientengevolge, welke straf er moet worden uitgedeeld.

Het volgende slachtoffer van de onderbuikkrant Algemeen Dagblad? De politie.

Het zou een verademing zijn als de werknemers van deze twee kranten weer eens zouden pogen om normale journalistiek te bedrijven, in plaats van wat ik noem ‘achterafjournalistiek’. Want als het kalf bij het verdronken is, dan zal men de put pas dempen.

Zo ook nu weer.

Volgens het AD zijn een paar tientjes niet de prijs die je op een mensenleven kan zetten. Een uitstekend voorbeeld van hoe een drogreden wordt gepresenteerd als zijnde een volwaardig argument.

De politie wordt nu aangerekend dat zij verantwoordelijk zijn voor de dood van een onschuldige man die in de file stond. De mannen die de politie achtervolgde, zij hadden niet betaald voor een tankbeurt, reden op de file in, en veroorzaakten zo het dodelijk ongeluk.

Heeft de politie niet betaald voor het tanken? Is de politie daarna op de vlucht geslagen? Is de politie ingereden op de file? Nee, nee en nog eens nee. U kunt stellen dat de politie de omstandigheden heeft gecreerd waarbij dit ongeluk kon plaatsvonden. Maar in deze vergelijking is er slechts een variable factor: de verdachten die als een kat in het nauw rare sprongen kunnen maken.

Ik vind het onzin om te zeggen dat de politie burgers gebruikt als menselijk schild. Dat is kortzichtige journalistiek die inspeelt op wat er omgaat in de onderbuik van Henk en Ingrid. De politie heeft als taak de samenleving te beschermen. Maar ook om boeven te vangen. En soms komen die twee zaken met elkaar in aanraking. Dat er dan een slachtoffer valt is een zeer betreurenswaardig gevolg van een actie opgezet door de politie.

Er zijn andere mogelijkheden, maar die zijn lang niet zo effectief. En ook die acties brengen het risico met zich mee dat er slachtoffers kunnen vallen. Zet de politie een wegblokkade van politiewagens op, dan zal de blokkade in de negen van de tien gevallen door de verdachten geramd worden, aldus aan agent op de radio gisteren.

Dus is het volgens het AD wel te rechtvaardigen als er een agent om het leven, maar niet als door een ongelukkige samenloop van omstandigheden een burger het leven laat? Deze willekeur, die effectief gebracht wordt door ‘achterafjournalistiek’, is de voedingsbodem van onze onderbuikjes.

En dus kunnen Henk en Ingrid weer eens lekker boos worden op de politie, als vertegenwoordiger van de overheid. En dat het AD daarmee een atmosfeer van afkeer creeert lijkt niemand te deren. In tegenstelling tot het maken van een van file, is het maken van stemming wel toegestaan.

Op persoonlijke noot: een echte journalist had op voorhand duidelijk gemaakt dat de politie moet stoppen met het gebruiken van mensen in een file als schild om verdachten tot stilstand te brengen. Een echte journalist gaat niet achteraf met een snel van internet gedownload rapport lopen zwaaien, onderwijl roepend: “Zie je wel! Ik had toch gelijk!”. Dat is populistisch en makkelijk, en getuigt van een idioterie die zijn weerga nauwelijks kent.

Het is niets meer dan simpele pogingen de lezersaantallen op te schroeven, vermomd als stemmingmakerij. En Henk en Ingrid? Die trappen daar met open ogen en onderbuik volledig in.

Eenlijners 7



Alarmnummer voor dieren in november open

Als dieren konden telefoneren, was dit een geweldig plan geweest

Toch opslag voor Amsterdamse agenten
Amsterdam opent binnenkort eerste magazijn waar agenten buiten diensttijd worden opgeslagen

Bewoners seniorencomplex Soest terug na brand
Nieuwe poging grootschalige crematie?

PvdA hekelt ‘puinhoop’ in Europa
Gelukkig gaat het binnen de partij een stuk beter…

Ruim 1,7 miljoen kijkers Gouden Televizier Ring
Daarmee is de Gouden Televizier Ring genomineerd voor Gouden Televizier Ring 2012

Enkele tips over verkrachting 85-jarige
Tip 5: Zorg dat ze op haar buik op de grond ligt. Dan kan ze zich minder goed verzetten.

1-jarig jongetje dood door ongeval op A4
Rage ‘Rijd over een peuter’ nu ook buiten China populair

Duikdrama in Perzische Golf
Nieuwe dramaserie binnenkort op de televisie

PvdA wil offensief tegen ‘haatcriminaliteit’
”Iedereen heeft het gemunt op Cohen, en dat is gewoon niet eerlijk. Wel terecht, trouwens.”

Aardbeving velt oosten van Turkije


Burgers helpen de hulpdiensten en elkaar zoveel mogelijk bij het zoeken naar slachtoffers. Hier worden twee vrouwen levend onder het puin vandaan gehaald.

Een aardbeving in het oosten van Turkije in de buurt van de stad Van heeft gisteren tussen de vijfhonderd en duizend slachtoffers geeist. Dat schat het Turkse geologische instituut Kandilli. Vice-premier Besir Atalay maakte gisteren bekend dat de schok van de aardbeving 7.2 op de schaal van Richter was. De naschok had een kracht van 5,6 op de schaal van Richter.

De eerste beving trof het Turkse gebied, vlakbij de grens met Iran, om 12:41 uur Nederlandse tijd. Ongeveer vijftien minuten later kwam de naschok.

Volgens de Turkse Rode Halvemaan (het islamitische Rode Kruis) zijn alleen al in de stad Erics zeker 25 appartementencomplexen en een studentenflat ingestort. Reddingswerkers hebben meerdere gewonden uit de flats in deze stad weten te halen.

De schatting van het aantal slachtoffers is een voorzichtige. Hierbij heeft Kandilli gekeken naar de bouwwijze van de gebouwen in de regio en de kracht van de beving. Volgens hen is het wel de zwaarste aardbeving sinds 1999.

In 1999 komen in Turkijke bij twee grote bevingen meer dan 20.000 mensen om het leven. In 1992 vallen bijna 500 doden door een beving die een kracht van 6,8 op de schaal van Richter had. En in 2003 kost een aardbeving van 6,4 aan 176 mensen het leven.

Het IOT (Inspraak Orgaan Turken in Nederland) komt vandaag bijeen om te bespreken wat hun inbreng kan worden om hun Turkse landgenoten te helpen. Het IOT heeft ook bij vorige bevingen geld ingezameld.

Wilt u ook, op wat voor manier dan ook, een bijdrage leveren aan de hulpverlening voor Turkijke? Neem dan contact op met het IOT, en laat u informeren over wat zij willen gaan doen om te helpen. Klik hier voor de website van het IOT.
Ik heb inmiddels contact opgenomen met het IOT, en zij laten mij weten welke actie zij willen gaan ondernemen. Houdt dit blog dus in de gaten voor meer nieuws.

Wie komt nu aan de macht?


Een landkaart van Libië. Bovenin het land, aan de kust, bevinden zich de belangrijkste steden van het land. De Toeareg wonen links, tegen de grens. De Tebu wonen in de punt in het zuiden van het land. Het grootste gedeelte van Libië, het middenstuk is onbewoond gebied.

Donderdag stierf, met de dood van Gaddafi, ook het oude Libië. Een nieuw politiek systeem, nieuwe machthebbers en een nieuwe vlag moeten ervoor gaan zorgen dat het land weer aan de toekomst kan gaan denken. Maar hoe gaat de macht verdeeld worden? Welke bevolkingsgroepen zijn er, en wat is hun invloed?

Islamisten
De 45-jarige Abdel Hakim Belhaj is een van Libië’s prominste islamisten. Zo zijn er tijdens de revolutie tientallen wapendeals vanuit Qatar afgesloten met deze man. En dus niet met de NTC (de nationale overgangsraad). Belhaj is tevens leider van de Militaire Raad in Tripoli en hij heeft beschikking over een sterke krijgsmacht. Hij is ook een van de oprichters van de Libische Islamitische Strijdgroep, die in de jaren negentig tegen het regime van Gaddafi vocht. Zijn organisatie werd later door de VS bestempeld als terroristisch, waarvan delen banden zouden hebben met Al Qaeda. Hij werd in 2004 door CIA en MI6 uitgeleverd aan Libië, en heeft daar zeven jaar vastgezeten. Hij claimt geen banden met Al Qaeda te hebben, en profileert zich als gematigd islamist.

Berbers
Berbers zijn, naast de Tebu (voornamelijk in het zuid-oosten van het land) en de Toeareg (in het westen van Libië) de grootste niet-Arabische minderheid in Libië. Zij maken drie tot vijf procent uit van de bevolking, en bevinden zich vooral in het noord-westen van het land. Gaddafi Libische Arabische Republiek erkende geen niet-Arabische minderheden in het land. Zij werden zwaar onderdrukt: ze mochten hun taal niet spreken of onderwijzen, culturele uitingen waren verboden en de regering probeerde zelfs Berbers te dwingen te trouwen met Arabieren, om zo hun identiteit uit te dunnen. De Berbers sloten zich direct aan bij de revolutionairen toen de opstand begon.

Drie andere grote steden
Naast Tripoli, de hoofdstad en bolwerk van de eerder genoemde islamisten, zijn er nog drie steden aan de kust die een groot aandeel willen in de macht die nu verdeeld moet gaan worden. Het gaat om Misrata, Sirte en Benghazi.Tussen Tripoli en Benghazi bestaat een historische rivaliteit. Benghazi werd na de Tweede Wereldoorlog herbouwd om als voorbeeld van de Libische rijkdom te dienen. Onder koning Idris in de jaren vijftig was het een van de twee Libische hoofdsteden. Na Gaddafi’s coup in 1969 liet de kolonel Benghazi grotendeels links liggen.
Vrij snel nat het begin van de opstand werd Benghazi al bevrijd. Er zitten veel interim-ministers, en ook de nieuwe centrale bank. Uit het gebied rondom Benghazi komt ook veel olie. Het lijkt erop dat de nieuwe regering zal gaan kiezen voor Tripoli als thuisbasis, maar de inwoners van Benghazi zullen er alles aan doen om de macht in de eigen stad te houden.
De inwoners van Misrata hebben het hardst gevochten. Ze hebben ook het meest geleden in de Libische burgeroorlog. De stad was zes maanden lang omringd door Gaddafi gezinde gebieden, en werd even zolang bestookt met bommen. Rebellen uit Misrata speelden een belangrijke rol bij de inname van Tripoli en Sirte en zullen hun opofferingen en inzet beloont willen zien met meer macht en invloed.

Voormalige leden van het regime
Je zou het bijna vergeten, maar er zijn natuurlijk ook nog groepe mensen die nog altijd pro-Gaddafi zijn. Veel van hen wonen in het gebied van de thuishaven van Gaddafi, Tripoli. Maar zoals de gevechten van de afgelopen weken hebben laten zien, zitten zij door heel het land verspreid.

Gers Pardoel – Deze Wereld Is Van Jou


Het debuutalbum van Gers Pardoel, Deze Wereld Is Van Jou

Ruim vier jaar geleden maakte een vriend van me attent op het hyves-profiel van een oud schoolgenoot van ons: Gerwin Pardoel. Op zijn persoonlijke pagina waren enkele nummers te vinden van de rapper in spe, waaronder Gersterdam. Na het beluisteren van enkele van zijn zelfgemaakte nummers was het me al snel duidelijk: deze jongen kan heel goed rappen.

Maar de vraag is wat er van over blijft als platenlabels, managers en andere belanghebbenden zich met hem gaan bemoeien. Hij had een roerige jeugd, ongetwijfeld een van de oorzaken waarom hij besloot te gaan rappen. En die pure, rauwe emoties komen juist bij rap en hiphop het beste tot hun recht.

Het begin: Na Gersterdam, voor zijn debuut
Twee jaar terug was er op de nummer 1 hit Broodje Bakpao, in het tweede couplet een voor Nederland onbekende rapper te horen. Ik zocht de trackinformatie op internet op en wat schertste mijn verbazing? Gers (Pardoel) was die rapper die met The Opposites meespitte alsof hij al jaren in het vak werkzaam was. Hij zal niet de eerste artiest zijn met een nummer 1 notering nog voor hij een cd had uitgebracht, maar hij is ongetwijfeld een van de weinige.

Hij verscheen daarna op diverse mixtapes en onuitgebrachte singles. Zo is zijn bijdrage aan de mixtape van Flinke Namen, met het nummer Kunst en Vliegwerk, er eentje die zo goed is dat ik het nog steeds betreur dat die track niet is uitgebracht in de mainstream rapscene. Dat had alles in zich om een kneiter van een hit te worden.

Zo maakte Gers zeer snel naam in de scene. Vergelijkingen met Extince konden niet uitblijven, hoe oneerlijk dat ook is. Niets negatiefs over Gers in deze, maar Extince komt, met name tekstueel, van een andere planeet dan de meeste rappers. Taalspelingen en een ongelooflijke flow maken dat slechts weinigen in zijn buurt kunnen komen.

Deze Werels Is Van Jou
Sinds 14 oktober ligt Gers zijn debuut in de winkelschappen, Deze Wereld Is Van Jou. Enkele maanden ervoor werden er al stapsgewijs enkele single gereleased, waaronder het zeer aanstekelijke Morgen Ben Ik Rijk. Dat is een van zijn betere nummers van Deze Wereld Is Van Jou. Hij laat in ieder couplet horen dat hij een flow uit zijn mouw kan schudden die op momenten akelig dicht in de buurt van Extince komt. Hij danst met zijn woorden en af en toe vraag je je af wanneer hij ademhaalt om aan het volgende salvo te beginnen. Voor dit nummer heeft Gers gekozen voor een jazzy begeleiding, die het nummer helemaal af maakt. Dat zijn zangkwaliteiten niet denderend zijn, kan en mag hem niet aangerekend worden. En zeker niet in dit nummer, omdat het geheel zo goed samenvalt dat je zelfs na tien keer luisteren nog de kleine minpuntjes vergeet.

Gers Pardoel zoals hij te zien is in een van zijn videoclips

Maar het album bestaat uit meer nummers dan alleen Morgen Ben Ik Rijk. Het album opent met een rustig nummer en titeltrack, Deze Wereld Is Van Jou. Het nummer springt er niet echt uit, maar zakt ook niet weg. Hoewel Gers erg relaxt klinkt, ondersteund door het aardige refrein van Phatt, blijft hij overeind.

Er staan nog een aantal nummers op die wat rustiger zijn. Hier laat Gers eens te meer zien wel degelijk te kunnen rappen, ook al ontstijgen deze nummers de middelmaat niet. Hij is echter op zijn best wanneer de beat iets sneller loopt, en hij zichzelf dwingt om zijn flow op te voeren. Tekstueel steekt het solide in elkaar, en dat wordt steeds aardiger om naar te luisteren als hij het tempo opvoert.

Maar dat hij ook met rustige nummers goed uit de voeten kan, bewijst hij met een van de laatste tracks van het album, We Missen Je. Het is een ode aan zijn te vroeg overleden moeder, en zelfs wie de voorgeschiedenis niet kent van het nummer, wordt geraakt door de oprechtheid en de sensitiviteit van de rapper.

De sombere tracks zijn in de minderheid, en dat maakt dat het album zijn kracht niet verliest. Ik Neem Je Mee is een track die je in de zomer draait als je op het strand ligt te chillen. Bagagedrager, met een bijdrage van Sef, geeft je datzelfde gevoel.

Conclusie
Samenvattend kunnen we zeggen dat het album van Gers Pardoel, een debuutalbum welteverstaan, met gemak overeind blijft. Waar veel beginnende rappers teren op een of twee succesvolle tracks, en er een hoop minderwaardige tracks omheen produceren en dat vervolgens een debuutalbum noemen, daar lijkt Gers heel goed te weten wat hij wil zeggen, welk gevoel hij over wil brengen en vooral wil laten zien dat hij kan rappen. En dat kan hij. Als je zelfs Guus Meeuwis zo ver krijgt om mee te werken, de interessante samenwerking mondde uit in 20:02 u, dan betekent het dat je wel degelijk iets kan.

Dat het album op momenten wat makkelijk geproduceerd lijkt, wordt hem vergeven doordat hij er zeer veel kwalitieve elementen tegenover zet. Hier en daar is een hook inderdaad wat kort door de bocht, maar ook dat mogen we vergeten. Want dit is een debuutalbum, en van niemand zou het realistisch zijn een meesterwerk verwachten.

Maar kwaliteit mogen we wel verwachten, en dat levert hij dan ook met verve. Hij bewees het met Gersterdam, met Broodje Bakpao en nu dus met zijn debuutalbum. Wat het belangrijkste is voor mensen die het album willen kopen: het is je geld dubbel en dwars waard. Of zoals Gers zelf twitterde: Je moet mijn album niet downloaden, maar kopen. Wie wil er het tweede album weer horen ‘Vandaag ben ik broke, maar morgen ben ik rijk’. Nee, wij willen horen hoe Gers zich ontwikkelt en zich wellicht klaar maakt voor een, als het zover is terechte, vergelijking met Extince de Prins.