Op weg naar Opole: Hoe ik het dorp achter me kreeg


Ik ben inmiddels een beroemdheid geworden in Rozmierka. Iwi’s moeder wordt op straat, in de winkel en zelfs bij de kapper steeds aangesproken: haar dochter zou mooi zijn, maar haar vriend nog mooier.

Met als gevolg dat Danusia me nu overal mee naar toe neemt, om me aan iedereen voor te stellen. Gisteren gingen we naar de dokterspraktijk waar ze werkt. Haar twee collega’s, die ik al eerder had ontmoet, kwamen ietwat verlegen vanuit een aangrenzende kamer. En de fysiotherapeut, die twee patiënten had toen Danusia me aan haar voorstelde, bleef maar met ons praten. Danusia zei tot drie keer toe dat ze terug moest naar haar patienten, Danusia is de baas van de praktijk, maar ze bleef waar ze was.

Op het einde van het gesprek wilde de fysiotherapeut, Dorota, me voorstellen aan haar patiënten, die halfnaakt op haar zaten te wachten. Maar dat vond Danusia te ver gaan. Dorota eindigde het gesprek, met haar hand op mijn arm, dat als ik een massage wilde, ik gewoon langs kon komen zonder afspraak. Vanmiddag was ze om half vier klaar met werken, mocht ik het willen weten.

Woensdagavond kwam Iwi’s oom en tante, Joachim en Teresa, langs voor een kopje koffie. Joachim, de man die me vorig jaar vertelde over het homofiele konijn dat hij had gekocht, had nieuwe tanden gekregen, en lachte de hele avond breeduit. Ik vroeg hem hoe het met het konijn was, en zoals ik eerder al voorspelde, had het konijn de kerst niet gehaald. Maar als ik wilde mocht ik wat ze nog over hadden wel meenemen naar Nederland. Hij had in de vriezer nog een poot, de rug en de billen van het konijn. “Maar misschien zijn de billen niet het lichaamsdeel dat je wil hebben van een homofiel konijn”, zei hij.

Met hun zoon, Iwi’s neef Michael, ging het goed. Hij woont nu in Krakow met zijn vriendin. Maar dat mogen we niet hardop zeggen, want als oma dat hoort, dan krijgt ze een rolberoerte zei Danusia. Joachim: “Misschien moeten we het juist wel zeggen, dan!”

Michael valt nog steeds flauw als hij bloed ziet, maar dat schijnt in Polen geen belemmering te zijn om toch te kunnen studeren voor dokter.

Danusia kwam in de winkel haar grootste rivale van het dorp tegen. Deze vrouw doet alles om te laten zien dat ze het beter heeft dan Danusia. Maar het aangezicht van Iwi en ik in de kerk had zoveel indruk op haar gemaakt, dat ze op Danusia afstapte en zei: “Jouw dochter en haar vriend zagen er prachtig uit, het moet gezegd worden. Ik kan ze maar niet vergeten.” Danusia legde wat geld op de toonbank, pakte de tas met broodjes en zei: “Ach jee. Probeer ze toch maar te vergeten.” De verbaasde blik in de ogen van haar rivale, zo zei ze, zou ze nooit meer vergeten.

En de interesse voor Danusia, haar dochter en ‘de jongen waar ze het mee doet’, heeft alleen maar grotere vormen aangenomen, nu Danusia op het lokale nieuwsbulletin is geweest, en in de krant heeft gestaan. Ze is verantwoordelijk voor de hervatte werkzaamheden in de straat, die waren stilgelegd nadat bleek dat het gemeentelijk budget was overschreden.

Danusia kan nu dus nergens meer haar gezicht laten zien, zonder dat mensen haar aanklampen. “Ik dacht dat ik je nooit meer in het echt zou zien. En als ik je toch zou zien, dacht ik dat je nooit meer tegen ons zou spreken. Wat met het nieuws, de krant en je buitenlandse schoonzoon”, zei een oudere dame tegen haar bij de kapper.

Gisteren kwam de kleinzoon van de dame, en zijn vriendje, een plastic tas met een blikje energydrink, twee chocoladerepen en een zakje chips brengen. Voor ‘die buitenlander’, die nu al een week het gespreksonderwerp van de dag is. “Mijn oma zei dat je heel knap was, en daar had ze wel gelijk in. Heb je nu om met ons te voetballen?”

Klik hier om Danusia als een ware politica en demonstrant te zien, schoppend tegen de elitaire, gevestigde orde. Het tweede item gaat over de straat waarvoor Danusia strijdt.

Advertenties

Auschwitz deel 2: Auschwitz II – Birkenau


Het hek van de toegangspoort tot Auschwitz voor de trein. Daarachter zijn de barakken te zien, en het spoor dat halverwege uitsplitst in drie stukken.

Het tweede deel van de rondleiding in Auschwitz voerde ons met de bus naar Auschwitz II – Birkenau. In de verte doemt de poort van al op. Alles is nog origineel: het prikkeldraad waar stroom op stond, het hek onder wachttoren waar de trein onder door reed en de treinrails.

Het is er druk; de ene naar de andere bus brengt een nieuwe groep bezoekers. De meeste zijn schoolkinderen, die ondanks alle gruwelijkheden hun lach maar met moeite kunnen bedwingen. In het begin werd ik hier kwaad om, maar later besefte ik dat dat misschien wel de enige manier was om er fatsoenlijk mee om te gaan. Door het niet te vergeten, maar het wel te relativeren door erom te lachen. Helaas lach mij Auschwitz I, waar we zojuist vandaan kwamen, nog vers in het geheugen.

Het begin van het spoor op het terrein van Auschwitz II - Birkenau. Even verderop is te zien dat het spoor zich uitsplitst in drie stukken. Daar werden de reizigers gekeurd en gesorteerd.

Zo in het zonlicht ziet Auschwitz II er welhaast vredig uit. Een enorm terrein bedekt met gras, met de treinrails die zich in het midden van het terrein in drie delen is uitgesplitst. Daar stond de kampdokter de nieuw aangekomen mensen te keuren. Duim naar links betekende dat je direct naar het linkerkamp moest. Duim naar rechts naar het kamp rechts, en duim omlaag betekende direct naar de gaskamer achteraan het terrein.

Treinspoor & de eerste barakken
Hier sorteerden de nazi’s de bagage van de gevangenen, die nog altijd in de waan verkeerden dat zij een beter leven zouden krijgen. De vrouwen werden gescheiden van de mannen, en de mensen die direct naar de gaskamers moesten werden ontdaan van hun documenten. Voor de documenten was een aparte oven, vlak naast de gaskamers.

We volgen de gids naar het begin van het kamp aan de rechterkant. De eerste barak die we binnengaan is slechts gedeeltelijk toegankelijk. Vanuit de open ruimte aan het begin kunnen we alle originele houten stapelbedden zien waar de gevangenen moesten slapen. Dit gruwelijk beeld wordt nog eens versterkt als de gids uitlegt dat er tientallen van dit soort barakken staan (en stonden, omdat er velen vernietigd zijn, met de schoorstenen die nog overeind staan als enige bewijs).

Genummerde bedden

De bedden staan scheef, waardoor het lijkt dat je naar een kant zou rollen als je erop zou liggen. De bedden zijn genummerd, om zo de gevangen makkelijker uit elkaar te houden. In het midden van een barak loopt een stenen verhoging, met aan ieder uiteinde van de barak een schoorsteen. Dit was een soort van kachel, die in de winter voor warmte moest zorgen. Maar boven in het barak sluit het dak niet aan op de muren, waardoor het in winter steenkoud moet zijn geweest binnen.

Sanitaire voorzieningen
Dan lopen we een stuk terug naar een barak dat even verderop staat. Deze is uitgerust met drie lange rijen stenen verhogingen, met daarop aan weerszijden gaten. Hier moesten de gevangen hun behoeften doen. Hiervoor kregen zij slechts een minuut de tijd. Met 400 man tegelijk werden ze naar binnen geleid, en moesten ze dus binnen een minuut wassen, poepen en plassen. Als de eerste groep van 400 man was geweest, was de vloer al tot op enkelhoogte bezaaid met uitwerpselen. En dan moesten er nog enkele groepen van 400 man komen.

De toiletten, waar de gevangenen veelal minder dan een minuut de tijd kregen om hun behoeften te doen. Als de eerste groep van 400 man was geweest lagen de uitwerpselen al tot enkelhoogte op de vloer. Dit zijn ook de toiletten waarin sommige gevangenen, voor wie het werk te zwaar was, zich verstopten.

De gevangenen werden gedwongen om dit met hun blote handen schoon te maken. Na het toiletteren werden ze aan het werk gezet. Maar voor sommigen was het vooruitzicht aan werken zo onmogelijk, dat zij zich liever verstopten in de met uitwerpselen gevulde toiletten. Er was een kampcommandant die een sadistisch ‘spel’ had verzonnen. Hij gaf de gevangenen niet meer dan vijf seconden de tijd om hun behoeften te doen, en waren ze nog niet klaar dan begon hij ze een voor een neer te schieten. De medegevangenen moesten hun dode kameraden uit de stront trekken en naar de ovens brengen.

We lopen terug naar het spoor, en volgen deze tot ongeveer halverwege. Daar staat een nog originele wagon waarin de mensen naar Auschwitz werden gebracht. We steken het spoor over en lopen naar de andere kant, waar de vrouwen verbleven. Hier laat de gids ons zien hoe de vrouwen moesten slapen. De bedden, voor de helft van steen en de andere helft van hout, zien er iets leefbaarder uit. En nog zou geen mens daar normaal kunnen slapen.

Slaapplaatsen & leefomstandigheden
Ook hier bestaan de stapelbedden uit drie lagen. De bovenste laag was het meest geliefd, omdat je er frisse lucht had en je er kon staan als je wilde. Maar meer dan driekwart van de mensen sliep onderop, omdat ze na elf uur fysieke arbeid geen kracht meer hadden om naar boven te klimmen. Velen van hen waren zelfs niet meer in staat om nog te lopen en moesten door medegevangenen ondersteund of zelfs gedragen worden.

De donkere en koude slaapplaatsen. Deze zijn, vergeleken met de houten bedden, nog iets 'beter' te noemen. Hier sliepen veelal vrouwen.

Het stikte er van de insecten en het ongedierte. Zo vertelde de gids het verhaal van twee gevangenen, die hadden besloten tot een ruil. Een van hen werkte in kamp Canada, waar alle persoonlijke spullen van de gevangenen bewaard werden. Hij had toegang tot onder andere schoenen, en de andere gevangenen had gevraagd of hij schoenen voor hem kon regelen. Dat kon hij wel, maar dan moest hij in ruil daarvoor een brood regelen. En dus spaarde hij een maand lang alle stukken brood die hij kreeg; hij at vrijwel niets. Hij bewaarde het brood ’s nachts onder de holte aan de achterkant van zijn hoofd, zodat niemand het kon afpakken. En de laatste nacht, toen hij genoeg had verzameld, werd hij wakker en voelde hij slechts kruimels onder zijn hoofd. Hij schrok wakker, en probeerde te achterhalen wie het brood had gestolen. Maar niemand had het weggenomen, omdat hij een spoor van kruimels vond. En medegevangenen hadden zo een honger iedere dag, omdat ze slechts een kom met aardappelsoep en een klein stukje brood kregen, dat ze nooit kruimels achter zouden laten. Ze zouden de kruimels nog van de vloer likken. De gevangenen volgde het spoor, en vond de rat die uiteindelijk het laatste restje brood aan het verorberen was. Hij zou nooit zijn schoenen krijgen.

De gaskamer die het eerst werd vernietigd.

Gaskamers & het einde
Achteraan het terrein zijn de vernietigde gaskamers te vinden. Joodse gevangenen werden er te werk gesteld door de nazi’s. Tegen het einde van de oorlog, toen de nazi’s vrijwel gestopt waren met het vergassen van gevangenen, waren de Joodse gevangenen die door de nazi’s gedwongen werden te werken in de gaskamers bang dat zij de volgende zouden zijn die vergast zouden worden. In een ultieme poging probeerden ze de gaskamer op te blazen, wat lukte. De gevangenen die in de andere gaskamers moesten werken begrepen dat er iets gaande was, door de explosie. Ze dachten dat het moment van bevrijding eindelijk daar was. Maar de nazi’s waren hen voor, en bliezen de overige gaskamers ook op, met de Joodse gevangenen die daar moesten werken er nog in.

Herdenkingsmonument aan het einde van het spoor, tussen de vernietigde gaskamers.

Tussen die gaskamers staat nu het monument ter nagedachtenis aan alle slachtoffers van Auschwitz. Er liggen gedenkplaten in allerlei talen, en aan het einde van het treinspoor liggen bloemen. Dat ruim zestig jaar na dato de herinnering aan Auschwitz nog altijd springlevend is, was te zien aan de drie filmploegen die toestemming hadden gekregen om te filmen op voor het publiek ontoegankelijke plekken. Of zoals de gids haar toer afsloot: “Als we vergeten wat hier is gebeurd, dan is het onvermijdelijk dat dit nog een keer gaat gebeuren. Als we niet leren van geschiedenis, dan zal het zich uiteindelijk herhalen.”

Auschwitz deel 1


Als je de hoofdparkeerplaats van Auschwitz nadert, springen er van beide kanten van de straat verschillende mensen met borden met daarop suggesties voor andere parkeerplaatsen tevoorschijn. Ook massamoord kan commercieel uitgebuit worden.

De tour van Konzentrationslager Auschwitz bestaat uit twee delen. De eerste laat zien hoe de gevangen leefden in de barakken in het kleinere Auschwitz. Het tweede gedeelte, in Auschwitz-Birkenau, toont hoe de gevangen aankwamen, geselecteerd werden op nationaliteit, sekse en fysieke kracht, en hoe systematisch ze aan het werk werden gezet. En hoe zij later minstens zo systematisch werden afgemaakt.

Arbeit macht frei: de ingang van Auschwitz I

Arbeid macht frei
We namen een Poolse gids en met een select groepje van zes mensen gingen we op pad. Het eerste waar we kwamen was natuurlijk de beroemde ingang, het hek met de tekst als boog ‘Arbeit macht frei’. Direct achter de poort begon de weg die langs alle barakken van Auschwitz 1 leidde. Alle barakken zijn in de loop van de tijd gerestaureerd en opgeknapt, behalve eentje, de laatste waar we binnen zouden gaan.

Ieder barak was ingericht naar een thema. Zo was er een barak waarin uitgelegd werd hoe de gevangen binnen werden gebracht, hoe ze misleid werden om naar Auschwitz te komen, hoe de kinderen behandeld werden, hoe de selectieprocedure van gevangen plaats vond.

Standaard werd er tegen gevangenen die aankwamen bij Auschwitz gezegd dat als je Joods was, je twee weken te leven had. Als je katholiek was, had een maand te leven. De rest zou het maximaal niet langer dan twee maanden volhouden. En het moet gezegd, zoals met alles dat met Auschwitz te maken heeft: de nazi’s hielden hun woord.

Zo hadden de Duitsers bedacht dat ze alle Joden die aankwamen een brief naar hun familie lieten schrijven, maar met een datum die twee weken in de toekomst lag. Als per aangekomen groep de Joden waren overleden (ondervoeding, zware arbeid, executies, mishandelingen, martelingen of gaskamer), werden de brieven verstuurd; vrijwel altijd twee weken na aankomst. In de brieven hadden ze moeten schrijven dat alles hier goed was, dat ze inderdaad het nieuwe leven hadden gekregen dat ze beloofd was en dat hun familieleden (vaak van over heel Europa) ook maar moesten komen.

Helaas werd dit in de meeste gevallen ook opgevolgd door de familieleden.

Kinderen
In een ander barak werd beschreven hoe de kinderen werden behandeld. Dr Mengele heeft in Auschwitz ongelooflijke experimenten met kinderen uitgehaald. Zo waren er foto’s te zien waar de geslachten van kinderen waren verwijderd, of verminkt. Maar evengoed werd de jongeren te werk gesteld, ongeacht hun leeftijd of geslacht. Ze moesten volwaardige arbeid verrichten met de volwassen.

Een van de kinderen die Auschwitz niet overleefde. Van de 220.000 kinderen werden er uiteindelijk 650 bevrijd. Op de linkse foto is te zien dat het hoofd van de kinderen recht werd gehouden met een ijzeren staaf. Op de rechtse foto is te zien dat dit meisje haar emoties niet langer kon bedwingen en moest huilen.

Er was een ruimte gevuld met meer dan 40.000 kinderschoenen, allemaal overgebleven uit Auschwitz. Of de vitrine met kinderpoppen, waarvan, om het geheel nog extra grimmig te maken, de meeste poppen ogen of ledematen misten. Ieder leed is verschrikkelijk, maar toen ik Iwi en haar moeder vroeg wat het meeste indruk had gemaakt, zeiden ze beide het gedeelte dat over de kinderen ging. Zo was er een muur behangen met foto’s van kinderen. Ze waren gefotografeerd alsof het gevangenen waren, alsof ze zojuist door politie waren gearresteerd voor moord. Maar dat waren ze niet, dit waren 12, 13- en 14-jarigen die werden gedeporteerd naar Auschwitz, puur en alleen omdat ze uit Polen, uit een zigeunerfamilie of Joods gezin kwamen. Dat was hun enige fout.

Overblijfselen
Het is een schok om te zien wat er is overgebleven aan persoonlijke spullen. Zo was er een ruimte achter glas gevuld met bijna twee ton aan menselijk haar, dat door de nazi’s bij de gevangen werd verwijderd bij aankomst in Auschwitz. De messen die werden gebruikt om het haar van het lichaam te verwijderen waren vaak bot door het vele gebruik, en met name bij de vrouwen leverde dit verschrikkelijke verminkingen op bij de geslachtsdelen. Maar dat was niet het enige.

Een vitrine gevuld met prothesen, looprekken en andere fysieke hulpmiddelen.

Er was een ruimte met tienduizenden potten en pannen, met duizenden schoenen, kinderschoenen, borstels en tandenborstels, kammen, prothesen en looprekken. Dit alles omdat bij aankomst de gevangen werden geschoren, hun bezittingen werden afgenomen en documenten in beslag werden genomen. Er waren zelfs kleden te zien die waren geweven van menselijk haar. Een foto toonde tientallen zakken, gemerkt met KL-AUS, waarin de haren werden verpakt.

Experimenten
Een van de ‘bekendere’ nazi’s was Dr. Mengele, die de meest gruwelijke experimenten uithaalde met gevangen. Met name kinderen moesten het ontgelden. De foto’s van kinderen voor en na experimenten zijn te gruwelijk om in detail te beschrijven. Afgezien van de lichamelijke tekenen van de operaties, waren het de ogen van de kinderen die boekdelen spraken. U kent ongetwijfeld de ‘thousand yards stare’, die met name soldaten uit oorlogsgebieden hebben. Ze hebben zoveel leed en gruwelijkheid meegemaakt, dat het lijkt alsof hun blik op iets in de verte gericht is. Het lijkt erop alsof ze door je heen kijken met glazige, nietszeggende ogen. Dat was precies de blik die vele van de kinderen na de experimenten in hun ogen hadden. Ze keken vanaf de foto’s aan de muur recht door me heen.

De assistenten van Dr. Mengele voerden voornamelijk sterilisaties van vrouwen uit. Zo beschreef onze gids dat op het hoogtepunt 1 dokter ruim duizend sterilisaties per dag kon uitvoeren. Onnodig om toe te voegen dat dit de meest vreselijke lichamelijke verminkingen en vaak ook de dood van de patiënten met zich meebracht.

Fusillade
Inmiddels waren we aangekomen bij barak 10 (gesloten) en barak 11 (het enige barak dat niet is gerestaureerd en dat in originele staat is behouden). Tussen deze twee barakken was een ruimte, speciaal ingericht voor het fusilleren van gevangenen. Tegen de muur die de twee barakken aan de achterkant verbond was een extra houten muur bevestigd. De ramen van barak 10 waren hermetisch gesloten, zodat niemand kon zien wat er gebeurde. De ramen van barak 11 waren wel open, omdat daar de gevangen zaten die werden voorbereid op het vuurpeloton.

De kleine ruimte van minder dan een bij een meter, met onderin het luik waardoor de gevangen in de ruimte moesten kruipen. Er was geen ruimte om te zitten of te liggen. De ruimte werd later gedeeltelijk opgengebroken om aan te tonen hoe klein het was.

In barak 11 werden de gevangenen stap voor stap voorbereid op hun nadere einde. Ze werden uitgekleed, gewassen en gevangen gezet in kleine ruimte. Zo was er achterin het elfde barak een ruimte van ongeveer vier bij vier meter, waar meer dan veertig gevangen, bijna letterlijk, opgestapeld werden in afwachting van hun dood. Aan de andere kant, achterin het barak, waren ruimtes van minder een bij een meter. Het was er onmogelijk om te gaan liggen, omdat de ruimte er niet voor was. En je werd de ruimte ingeduwd via een luik dat op enkelhoogte in de muur was gemaakt.

Als hun tijd was gekomen, werden de gevangen een voor een naar buiten geleid en moesten ze met hun gezicht naar de muur gaan staan. De dienstdoende soldaat plaatste de loop van zijn wapen in de holte aan de achterkant van het hoofd, en haalde de trekker over. Per dag werden er honderden gevangen zo gedood. Een miniem aantal vergeleken met de gaskamers van Birkenau, maar niet minder gruwelijk.

Eerste gaskamer
De gids nam ons mee naar de kleinste gaskamer van Auschwitz, en de enige buiten Birkenau. Het was een ruimte van ongeveer twintig meter lang, en zeven meter breed. Er werden honderden mensen tegelijk naar binnen geleid, met de belofte dat ze een douche zouden krijgen. Met name de Joden werd direct na aankomst beloofd dat ze gedesinfecteerd zouden worden; de treinreis was op zichzelf al zo afschuwelijk (een treinwagon, met 1 klein raampje, met daarin honderden mensen op en naast elkaar, waarvan de lucht zo erg was (tientallen mensen overleden al in de reis er naartoe en zo konden infecties en ziektes zich razendsnel verspreiden) was als ze aankwamen bij Auschwitz dat de soldaten veelal mondkapjes moesten dragen) dat velen zonder enige twijfel geloofden dat ze een douche zouden krijgen.

Een van de twee openingen in het plafond waar dooheen de kokers Cyclon-B naar beneden werden gegooid.

De ruimte had twee gaten in het plafond. Als de ruimte gevuld was met Joden, dan werden er blikken met Cyclon-B door de gaten in de ruimte gegooid. Binnen een kwartier waren honderden Joden vergast. In de ruimte naast de gaskamer stonden zo’n tien ovens. Deze ovens bestonden uit een soort van lange la, waarin precies een (of bij dunne mensen) of twee mensen pasten. Die werden dan de oven ingeschoven en verbrand. Mocht iemand onverhoopt de vergassing hebben overleefd, dan werd deze ‘gewoon’ levend verbrand. Het as werd uitgestrooid in een kuil die was gevuld met water.

De ruimte van de gaskamer van Auschwitz I, waarin honderden gevangen tegelijkertijd werden vergast. In de ruimte is ook een overblijfsel van as in een vaas te vinden. Het enige as dat men heeft teruggevonden in Auschwitz I.

Hier eindigde de tour van het eerste gedeelte van Auschwitz. Mocht u nu denken dat u alle gruwelijkheid wel hebt gehad, dan moet ik u teleurstellen. Want het eerste Auschwitz stelt niets voor vergeleken met Birkenau, dat zeker vijftien keer zo groot is. Daarover zal ik meer vertellen in een volgend bericht. De bij dit artikel geplaatste foto’s zijn slechts enkele van de ruim tachtig foto’s die ik heb gemaakt. Mocht u alle foto’s nog eens willen zien om een visuele indruk te krijgen, dan raadt ik u aan om ofwel te wachten op het volgende bericht, ofwel een kijkje te nemen op mijn Facebook-pagina, waarop ik een album heb geplaatst met daarin alle foto’s.

Onderschrift 5 / Caption 5


“Komt Barbie terug op tv…? Dag mooie wereld!”
“Barbie (Oh Oh Cherso) will be back on television…? Goodbye beautiful wordl!”

“Waar zei je dat het lijk lag?!”
“Where did you say the body was?!”

“Godverdomme, GTA in het echt is de bom!”
“Fuck yeah, GTA in real life is tha bomb!”

Op weg naar Opole: Veranderingen in Polen



Met het nadere Europese kampioenschap voetbal en een potentiële toetreding tot de EU zijn er veranderingen in Polen noodzakelijk. Infrastructuur, educatie en het democratische bestel zijn slechts enkele punten die in Polen toe zijn aan grondige renovatie.

En er is van alles gaande, ook in de kleinere dorpen. Zo besloot de gemeente de straat waaraan het ouderlijk huis van Iwi staat grondig te verbouwen. Helaas voor de rekenmeesters bleek dat de kosten dermate hoger uitvielen dan in eerste instantie gedacht werd, dat men, na het verwijderen van het asfalt, besloot om het hele project stil te leggen. Nu, als we van huis wegrijden over terugkomen, worden we op een stuk van twintig meter een keer of veertig tegen het dak van de auto gelanceerd.

Maar er zijn ook veranderingen die wat minder makkelijk te duiden zijn. Zo gingen we bij supermarkt Kaufland, ook wel liefkozend Kaufschwitz genoemd, boodschappen doen. Toen we weer buiten kwamen zag Iwi een ijscokar staan. Ze wilde graag een Italiaans softijsje, en ik gaf haar geld om twee ijsjes te halen terwijl ik de boodschappen in de auto legde. Toen ze terugkwam zag bleek en zei ze dat ze snel weg wilde.

Het bleek dat haar Aardrijkskunde lerares van de lagere school nu ijsverkoper was geworden naast de Kaufschwitz.

Of wat te denken van het auto ongeluk dat we bijna hadden? We reden onder het treinspoor door, en passeerden een grote parkeerplaats. Opeens veerde Iwi op en schreeuwde: “Hee!!”
Ik, geschrokken van haar plotselinge gekrijs, week uit naar de andere kant van de weg en klapte bijna op een tegenligger. De adrenaline gierde door mijn lichaam.

“Wat bezielt jou in hemelsnaam?”, schreeuwde ik, nu ook opgewonden van de situatie.
“We hebben nu ook Toyota Prius in Polen!”

Op weg naar Opole: Huisdieren



Iwi’s familie heeft enkele huisdieren. Het huis wordt al enkele dagen geterroriseerd door een aantal vliegen. Ze zijn behoorlijk brutaal, waarvan enkele foto’s die ik later zal posten het bewijs zijn.

Dan is er de hond, Elmo. Een schat van een beest, maar hij stinkt een uur in de wind. Het is nooit duidelijk of hij een scheet heeft gelaten, of dat hij uit zijn bek stinkt. Wat op zichzelf al genoeg zegt. De prijs die je moet betalen om Elmo te liefkozen, is het wassen van je handen.

En dan is er nog de kat, genaamd Kot (Kat). Kot heeft een dikke laag korstjes om zijn ogen, waardoor hij maar nauwelijks zijn ogen geopend krijgt. Hij loopt dan ook met enige regelmaat tegen een deur of deurpost aan. Kot leeft voornamelijk buiten, maar als een ninja wacht hij buiten om het hoekje. Als iemand de deur opent, glipt hij naar binnen.

Dat is, als hij de deur niet raakt en uitgeteld op de vloer ligt.

Kot komt om het uur voor het raam bedelen voor eten. Het is me al snel duidelijk geworden waarom, want buiten in de tuin liggen diverse hoopjes kots verspreid. Het lijkt dat Kot zijn eten niet al te lang binnen kan houden.

Ik heb hem inmiddels Kots gedoopt, maar door de taalbarrière komt dit nog niet helemaal over bij de rest van de familie.

Nutteloze gedachten


I don't know, sometimes.....I just don't know

– Tijdens de karateles weet de kleurenblinde student niet waar hij aan begint.

– Ik probeerde vanochtend rozijnen te reanimeren met druivensap.

– Een van de weinige goede eigenschappen van een tennisracket, is dat het dragen van een hoofdzweetband opeens niet meer zo belachelijk is.

– Zeesterren zien er bekend uit.

– Een nachtclub is een geweldige plek om niemand te ontmoeten.

– Het is nooit goed als je als mummie over een begraafplaats loopt, zelfs niet als je een verkorte route naar een feestje neemt.

– Ik ben ziek en/of moe van slashes.

– Ik kijk de hele dag televisie, en daarna zet ik de televisie aan.